Low @ Lux, Nijmegen

Het echtpaar Mimi Parker en Alan Sparhawk maakt als Low?al sinds 1993 intieme popliedjes met minimale arrangementen. In het verleden bijgestaan door verschillende bassisten en toetsenisten, is het nu Steve Garrington die het trio completeert. Op de verjaardag van onder andere Damien Jurado en Neil Young staat het trio in de Nijmeegse Lux-bioscoop. Een concert dat gemengde gevoelens oproept.

Eerder dit jaar verscheen het tiende studioalbum van de Amerikanen. Op?The Invisible Way?neemt Mimi meer dan ooit de leadzang voor haar rekening, maar vanavond staan er overwegend Alan-nummers op de setlist. De avond begint wat vreemd: nadat we met een op het bioscoopdoek geprojecteerde timer hebben afgeteld naar de komst van Low, blijkt Alan aanvankelijk niet goed bij stem te zijn. Tussen de valse noten krijgen we daarentegen weer fraaie uitvoeringen van ‘Canada’ en ‘Plastic Cup’ te horen, en wordt ‘On My Own’ ná het applaus nog even verder uitgerekt met acht extra?happy birthdays. Het verklaart en passant de Neil Young-playlist die voor het concert door de zaal schalde.

Na dit wisselvallige begin wordt Low constanter, en Alan spraakzamer. Grinnikend vraagt hij zich af of het publiek hier altijd zo stil is, of dat het komt door de vele opgehangen briefjes dat praten in de kroeg hoort. Onmiddellijk regent het verzoekjes vanuit de zaal: opvallend is het veelvuldig geschreeuw om ‘Stay’, de Rihanna-cover die Low eerder dit jaar opnam na een geslaagde uitvoering op het Pitchfork Festival. En ja, het vormt vanavond samen met ‘Dinosaur Act’ één van de hoogtepunten.

Ondanks een aarzelend begin laat Low vanavond zien nog altijd fraaie muziek te maken. Zo rustig en minimalistisch opgebouwd hoor je het tegenwoordig nog zelden. Is Low dan nog wel een band van deze tijd? Even dreigt vanavond van niet, maar met een wonderschoon einde bewijst het drietal niet in de jaren negentig te zijn blijven hangen. Al is het natuurlijk opmerkelijk dat ze daarvoor een Rihanna-cover nodig hebben.