Volcano Choir @ Paradiso, Amsterdam

Vergeet Bon Iver maar even, want Justin Vernon heeft het verder druk zat. Wat heet: naast samenwerkingen met Poli?a en Kanye West bracht de beste man ook met de Shouting Matches en Volcano Choir een volledige plaat uit. Repave van laatstgenoemde band kreeg louter goede kritieken en op basis daarvan verkocht het zevenkoppige gezelschap de Paradiso uit.

Aan liefdeskoppel Ruth en Brookln Dekker van Rue Royale de ondankbare taak om het publiek op te warmen. De breekbare liedjes zijn prachtig, maar het duo krijgt helaas te weinig aandacht van het publiek. Mooi om te zien is dat het tweetal zich verder weinig aantrekt van de pratende menigte en bijzonder sterk speelt, wat zich vooral uit in een gevoelige versie van ‘U.F.O.’.

Albumopener ‘Tiderays’ mag vanavond ?ook de set van Volcano Choir openen; de kerkorgelachtige drone daalt langzaam als een betoverende nevel de Amsterdamse poptempel in, en na een rustig begin stuwen de immense drumpartijen, scheurende gitaren en grootse pianoklanken het nummer naar grote hoogte. De band legt de lat al na één nummer erg hoog.

Snel blijkt dat een groot deel van het publiek vanavond naar de Paradiso getrokken is omdat Vernon in ‘die andere band’ zit. Dit is voor het eerst te merken na een steengoede versie van ‘Comrade’, waar de beste man z’n stem meer dan eens vervormt. Na dit nummer klinkt een oorverdovend applaus, alsof het optreden nu al een gewonnen race is. Het doet denken dat Vernon slechts een scheet hoeft te laten om indruk te maken.

Het is natuurlijk slimme commercie om de band aan te duiden als een Bon Iver-sideproject, maar de Volcano Choir bezit genoeg eigen kwaliteiten. Dit blijkt tijdens ‘Keel’ bijvoorbeeld, een nummer dat op plaat tergend saai is, maar live over precies de juiste hoeveelheid dromerigheid beschikt. Prachtig is de mimiek van drummer Jon Mueller, die helemaal opgaat in z’n eigen drumwerk, en het enthousiasme van keyboardist Thomas Wincek, die ook nog eens een begenadigd luchtgitarist blijkt te zijn. De band laat ook twee nieuwe nummers de revue passeren, die een meer rockend, up-tempo kant van de band laat zien.

Albumhoogtepunt ‘Byegone’ maakt met z’n? “Set Sail!”-refrein ontzettend veel indruk en zorgt andermaal voor een oorverdovend applaus, waarna de set afgesloten wordt met het volgens Vernon “fucked up prayer” ‘Still’. Dit nummer bevat een sample van Bon Iver’s ‘Woods’ en hier is voor de fanboys dan hét Bon Iver moment. De toegift bestaat uit het rustige ‘Almanak’, die echter nooit een echte climax weet te bereiken, en het sacrale ‘Youlogy’. Dit laatste nummer wordt door z’n bezwerende drone, eigenzinnige gong en spookachtige vocalen bijna een religieuze ervaring. Het siert Volcano Choir om vanavond naast het gehele nieuwe album ook een aantal oudjes van Unmap en een aantal nieuwe tracks te spelen en door de gespeelde nummers anders te presenteren dan op plaat. Het is erg sterk wat het septet vanavond doet, wat ook blijkt uit de enthousiaste reacties in het publiek. Toch vraag je je af of deze reacties hetzelfde waren geweest als Justin Vernon niet in Bon Iver had gezeten. Zo lijkt het succes van Bon Iver het enige smetje op de live show van vanavond.