Nick Cave and The Bad Seeds @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Daan Krahmer 18 november 2013 1

Met het verschijnen van Push The Sky Away maakte Nick Cave niet alleen één van de beste platen van 2013, ook lijkt hij populairder dan ooit. Elk festival wilde hem hebben, en hij was onder meer headliner op Lowlands 2013. Ook buiten de festivalweides speelde hij in louter uitverkochte grote zalen. Vanavond staat Cave, samen met zijn Bad Seeds, voor de tweede keer in november in een ramvolle Heineken Music Hall.

Anno 2013 lopen zalen van dit formaat vol met een mooi gevarieerd publiek. Voor de deuren van de zaal überhaupt open gaan staat er al een forse rij van zowel jong en oud die allen een plaatsje op de eerste rij willen veroveren. Het moge duidelijk zijn: Cave is in drie decennia tijd uitgegroeid tot een ware superster. Dat straalt hij ook direct uit op het podium. Er staat een zelfverzekerde, van tijd tot tijd grappige en coole persoonlijkheid. Met zijn pure charisma, en een fantastische opening in de vorm van ‘We No Who U R’ en het aan Kanye West opgedragen ‘Jubilee Street’, kost het Cave amper moeite om de HMH om zijn vingers te winden.

Vroeg in de setlist passeren ook oude nummers als ‘Tupelo’ en ‘Red Right Hand’. Momenten vol ingehouden spanning waarin de boel vakkundig en volledig ontploft. Cave stuitert met zijn 55 lentes over het podium en zoekt geregeld contact met het publiek op de voorste rijen. Hij duikt het publiek in, grijpt naar handen en speelt in op de gevoelens van mensen. “Can you feel my heart beat? Can you feel it babe?” fluistert hij in het magistrale ‘Higgs Boson Blues’, waarna hij boven het publiek gaat hangen en de bezoekers zijn hartslag mogen meten. Op andere momenten, als in het opzwepende, bijna dertig jaar oude, ‘From Her To Eternity’, spuugt en snauwt hij zijn woorden het publiek in. Zeer intens. Cave verkeert momenteel in bloedvorm.

En hij is niet de enige. Ook The Bad Seeds zijn op geen foutje te betrappen. De band speelt groots en opzwepend in bijvoorbeeld de klassieker ‘The Mercy Seat’, maar komt ook subtiel en ingetogen als in ‘God Is ?In The House’ en het bijna verstilde ‘Push The Sky Away’ uitstekend tot zijn recht. Het meest in het oog springt Warren Ellis. Hij gaat volledig op in de muziek en tijdens de climaxen vliegen zijn?goeddeels ontsnaarde strijkstokken meermaals hoog door de lucht. Een lichtshow of een groots decor heeft deze groep helemaal niet nodig. Er valt constant wat te zien op het grotendeels pikzwarte podium.

Mooi is ook dat een liveshow van Nick Cave and The Bad Seeds altijd een andere ervaring is. De band heeft een omvangrijk oeuvre om uit te tappen en speelt haar nummers eigenlijk allemaal anders dan de studioversies. Oud en nieuw materiaal klinken even urgent, en hoogtepunten worden op elkaar gestapeld. Wanneer er na ruim anderhalf uur een einde komt aan de reguliere set verkeert Amsterdam in extase. In de uitgebreide toegift hoeven Cave en kornuiten daardoor nog maar bar weinig te bewijzen. Nick Cave and The Bad Seeds behoren tegenwoordig tot de buitencategorie van het livecircuit en tekenden voor het beste concert van 2013. Pure klasse.

Eén reactie »

  1. Tim 21 november 2013 om 09:04 -

    Helemaal mee eens! Wat een concert, wat een held.