Crossing Border 2013: Dag 2

Door Natasja ter Voert en Leonie Poot 19 november 2013 Reacties staat uit voor Crossing Border 2013: Dag 2

Bij opener Radical Face wordt het al duidelijk: het is vandaag een stukje drukker dan gisteren. Een rijtje voor de ingang levert ook een aardig gevulde groots(t)e zaal op. Mooi meegenomen voor de formatie rond Ben Cooper, zou je denken, maar hij lijkt er zich vooral een beetje ongemakkelijk door te voelen. Wederom neemt hij plaats op een stoel, omdat hij door zijn rug is gegaan. ‘That happens a lot’, vertrouwt hij ons toe. En wederom doet hij hard zijn best om zijn eigen optreden onderuit te halen door de spanningsboog keer op keer te doorbreken. Dat doet hij zelfs vrij vakkundig, met een heel arsenaal aan irrelevante en onnodig relativerende mededelingen. Met derde album The Family Tree: The Branches op zak hadden we op meer groei gehoopt. Hopelijk maakt hij die groei na het op stapel staande derde deel van het beoogde The Family Tree-drieluik, The Leaves, wel degelijk door. Zijn muziek blijft namelijk prachtig. Vanavond neemt hij ons mee van het intieme ‘Letters Home’, via het pijnlijke ‘Always Gold’, naar het prettig opbouwende ‘Ghost Towns’ en ‘The Crooked Kind’. En dan van het breder uitgemeten ‘Black Eyes’ weer terug naar Nikon-liedje ‘Welcome Home’. Het kippenvel-moment dat het meegezongen refrein tijdens dat laatste nummer gegarandeerd is, blijkt vanavond alleen helaas geen vanzelfsprekendheid: een groot deel van het publiek in de Schouwburg houdt zijn lippen stijf op elkaar. Wij zetten thuis zijn muziek nog eens op en gaan na het volgende album gewoon nogmaals kijken. Onplezant is een optreden van deze heren namelijk nooit. Maar wees gewaarschuwd: spectaculair is anders.

img_1799

Radical Face

Dat is bij The Leisure Society een ander verhaal. Twee nummers houden wij het vol, waarna snel de dichtstbijzijnde uitgang wordt gebruikt. Viool, cello, dwarsfluit, synthesizers, lyrics als ‘You live for the city / Die for the city / Where the bourgeoisie are a pink sea of humans’: het ligt er allemaal een beetje te dik bovenop. Even bijkomen in het Heartbeat Hotel dan, waar over graphic novels wordt gepraat en striptekeningen met gesproken woord en muziek tot leven worden gewekt. Tegelijkertijd worden de gasten live getekend. Zo krijgen we ook als verslagleggers van het muzikale programma dus toch nog iets mee van het literaire programma.

img_1878-2

Deathfix

Snel weer over tot de orde van de dag dan, want de volgende muzikale traktatie is intussen begonnen in de vorm van Deathfix. Met ex-Fugazi drummer (en multi-instrumentalist) Brendan Canty in de gelederen en het titelloze debuut in de schappen, zit het met het vertrouwen in eigen kunnen wel goed bij deze heren. Allemaal zijn het ervaren muzikanten, en dat is te horen. Maar goed ook, want te zien zijn ze bijna niet daar in de foyer. Puur op muzikale kracht doen ze het zoals gezegd gelukkig ook prima, met gitaar-acrobatiek waar Brian May zich niet eens zo heel hard voor zou schamen. Het gebrachte werk zweeft van glam pop naar grunge en weer terug, maar het makkelijkst in te delen zijn ze uiteraard onder het kopje indie rock. Tevreden meeknikkend halen we samen met ongeveer duizend anderen nog even een drankje. Deathfix mag blijven, en dat vocht zullen we nog nodig hebben.

naamloos-1

Savages

Bij Savages staat het ruim voor aanvang van het optreden al behoorlijk vol. Hun reputatie zal ze weer eens vooruitgesneld zijn. En terecht, zo blijkt, want wát een band is dit. Het frêle dametje dat voor aanvang sto?cijns op wat trommels zit te meppen bij wijze van soundcheck blijkt drumster Fay Milton.? Even later geeft ze ditzelfde drumstel een fikse afranseling. De al even onderkoeld ogende gitariste, Gemma Thompson, laat de zaal later in de set machteloos toekijken hoe zij haar gitaarsolo steeds stopt en weer oppakt. Rechts op het podium heeft bassiste Ayse Hassan intussen gelukkig genoeg ruimte, want anders waren er gewonden gevallen. Wild zwiept haar bas in de rondte, terwijl ze er de bruutste baslijnen aan ontlokt. En dan hebben we het nog niet eens over zangeres Jehnny Beth (echte naam Camille Berthomer) gehad. Met haar kort geschoren koppie en wilde ogen danst ze over het podium. Het moet harder, vindt iemand in de zaal, en Beth weet het goed gemaakt: ‘You want it louder? You get louder! Together we can make it happen…’. De boodschap is duidelijk: voor een standaard uurtje luisteren-klappen-en weer luisteren ben je bij Savages aan het verkeerde adres. Hun moderne post-punk, inclusief Siouxsie Sioux-vocalen, is live bovendien veel en veel harder dan op plaat. ‘This was our last song’, bijt Beth ons tijdens ‘Don’t Let the Fuckers Get You Down’ toe, maar afgelopen is dat laatste nummer nog lang niet. Een gevoelsmatig kwartier later is de frontale aanval van dit viertal na een minutenlange jam en laatste blokje strijdkreten voorbij. Game, set, and match voor de wapenzusters. Overdonderend.

img_2241

John Grant

img_2181

Cate le Bon

Het voornemen om nog even te gaan kijken bij?Cate le Bon?is dan ook spontaan vergeten, al heeft de fotograaf hier nog wel even langs kunnen snellen. De overlevering leert ons dat het ook daar goed toeven was. De omschakeling naar?John Grant, die na afloop nog heel even in de Schouwburg te zien is, blijkt even later bovendien eigenlijk te groot. Tijd voor een rondje merchandise kijken en platen shoppen dus, al blijkt het ook een goed plan om de tijd strak in de gaten te houden. Ook bij?Warpaint staat de zaal die Savages net heeft verbouwd namelijk al vroeg behoorlijk vol. En heel makkelijke muziek is de experimentele, atmosferische art rock van het viertal ook niet. Maar met tweede album?Warpaint (2014) in aantocht en de belofte dat er het één en ander aan nieuw werk voorbij zal komen, is er een aardige delegatie jong & (semi-)hip naar Den Haag getogen om dat eens met eigen ogen te gaan bekijken. Teleurgesteld zullen ze niet zijn geweest, want nieuwe nummers als ‘Keep it Healthy’, ‘Bees’, ‘Hi’, en ‘Love is to Die’ komen allemaal voorbij. Tussendoor hebben ze uiteraard nog tijd voor prijsnummer ‘Undertow’ en ‘Composure’, allebei van eerste langspeler?The Fool (2010). Nadat ‘Undertow’ aan bod is geweest en er even lekker gejamd is komt het viertal ook wat meer op gang en keert het plezier terug op het podium. Het zal de spanning van het spelen van nieuw werk zijn geweest. Bassiste Jenny Lee Lindberg zorgt voor mooie plaatjes,?en profil dansend met haar bas. Jammer alleen dat die bas vervolgens ineens zo hard staat dat het deel van het publiek dat niet van oordoppen is voorzien genoodzaakt is de rest van het optreden met de vingers in de oren door te brengen. Velen kiezen dan ook al snel eieren voor hun geld. Ook wij gaan langzaam richting trein.

img_2314

Warpaint

Crossing Border 2013 zit er weer op. Gemist hebben wij circustentje Cuatro zoals voorspeld niet echt, en zelfs het gemis van die prachtige concerten in de Duitse Kerk was niet erg groot. Wel vielen de vreemde keuzes qua programmering ons zwaar. Het logistieke probleem dat eerst werd veroorzaakt door het 3voor12 sessie-podium werd met verve in stand gehouden door het podiumpje dat de naam Black Coffee House kreeg, en niet zelden speelden drie of meer acts helemaal tegelijk. Tussen die blokjes muziek was, vooral op de vrijdag, bar weinig beweging waar te nemen op de verspreide podia. Maar Crossing Border zou Crossing Border niet zijn als we niet minimaal één hele fijne ontdekking zouden doen (Lucius), één keer intens tevreden in het pluche weg zouden zakken (Glen Hansard), en één keer compleet weggeblazen zouden worden (Savages). Tot volgend jaar dus!

Eén van deze acts ook (of nogmaals) zien? Dat kan. Savages staat 3 december in Paradiso, waar Warpaint op 24 februari ook weer te zien zal zijn.?

Je kunt geen reactie achterlaten.