Panic! at the Disco @ Paradiso, Amsterdam

Door Lodewijk Hoebens 19 november 2013 Reacties staat uit voor Panic! at the Disco @ Paradiso, Amsterdam

In jaren tachtig-neonstijl?prijkt in grote letters de naam Panic! at the Disco boven het podium van de Paradiso. Passend bij het vierde album Too Weird to Live, Too Rare to Die! waar de gitaren hebben plaats gemaakt voor elektronica. De drie nieuwe nummers, inclusief?singles ‘Miss Jackson’ en ‘This is Gospel’, die vanavond de revue passeren vallen dan ook op door de weinige bijdragen van gitarist en bassist. Het draait vooral rondom?frontman Brandon Urie. Drummer Spencer Smith is er nog niet bij.?Begin augustus liet hij in een open brief weten zijn gevecht met drank en drugs aan te gaan.?Gelukkig levert?zijn vervanger netjes het diverse?drumwerk dat mede aan de basis staat van de Panic! at the Disco sound.

Met het tweede album Pretty. Odd.?sloeg?de band met jaren zestig-invloeden de verkeerde weg in?waardoor binnen de band onenigheid ontstond met als gevolg het opstappen van twee bandleden. Vices & Virtues bleek een stap terug?richting het bekende theatrale geluid van het debuut. Geen wonder dat we vanavond van deze twee albums de meeste nummers terugvinden op de setlist.?Het viertal uit Las Vegas begint met het toepasselijke ‘Time to Dance’ want het publiek, voornamelijk bestaande uit gillende meiden,?is aardig in dansmodus. ”Swear to shake it up, if you swear to listen! Oh, we’re still so young, desperate for attention!”, gaat het verder in ‘The Only Difference Between Martyrdom And Suicide Is Press Coverage’. Laat dat maar aan frontman Urie over.?Hij weet niet alleen met een zuiver stembereik de aandacht naar zich toe te trekken. Zijn hele verschijning is genoeg om meiden te doen smelten van verliefdheid. Met een backflip zorgt?de frontman?voor nog meer gejoel.

De?band?lijkt er veel?zin in te hebben. Door de ontstane hitte gaat het energielevel omhoog en trakteert Panic! at the Disco?de zaal op een portie jaren tachtig-rock met de knaller ‘Anyway You Want It’ van?Journey.?Later?ontstaat er zelfs een?metaljam inclusief grunts van Brendon. Opmerkelijk dat?nadien met?’Nine in the Afternoon’?het rustigste nummer van de set wordt ingezet. De fans vinden het niet erg, die blijven uit volle borst meezingen en gaan met de armen van links naar rechts. Mooi om te zien vanaf het balkon hoe?een zijwaardse?wave door Paradiso gaat.?Na het ‘nasty’ meezingrefrein in ‘Miss Jackson’?wordt het thema ‘sex’?opnieuw aangekaart met ‘Lying is the Most Fun a Girl Can Have Without Taking Her Clothes Off’. ”Let’s get these teen hearts beating. Faster, faster!’ klinkt het in de dampende Amsterdamse concertzaal.

We blijven nog even hangen bij debuut A Fever You Can’t Sweat Out’. Niet alleen krijgen we een vlammende versie van ‘But it’s Better If You Do’, afsluiten doet het kwartet met de single dat zorgde voor de grote doorbraak: ‘I Write Sins Not Tragedies’. Helaas zijn de songs zonder een warme piano of viool. Brendon behelpt zichzelf?met allerlei knopjes om de nummers te voorzien van enige extra schwung. Andermaal mag het de pret niet drukken en wordt er woord voor woord luidkeels meegezongen. Na dik een uur spelen is de show voorbij. Meiden begeven zich onmiddellijk naar?voren voor een plectrum of een setlist. Zelfs een handdoek van?de zanger krijgt een?gelukkige nieuwe eigenaar. Zonder twijfel dat het vol zweet zit,?als enige originele lid van Panic! at the Disco vanavond heeft hij in zijn eentje voor een zeer vermakelijke avond gezorgd.

Je kunt geen reactie achterlaten.