Hurts @ Vredenburg Leidse Rijn, Utrecht

Een blik om je heen in Vredenburg vanavond en de contrasten zijn niet te tellen: tienermeisjes, bebaarde mannen van middelbare leeftijd, huisvrouwen, typische studenten; alles komt voorbij. Allemaal zijn ze afgereisd naar de Utrechtse Vredenburg voor Hurts. En hoewel velen je een beetje scheef aan zouden kijken als je vertelt naar het duo te gaan, is het toch nog redelijk druk jn de Rode Doos. Er is nog zat plaats op de vloer en ook niet alle zitplaatsen zijn bezet, maar voor een band die na de Melkweg en Lowlands eerder dit jaar voor de derde keer ons land aandoet is de opkomst niet mis.

Zodra de band het podium opkomt klinkt er ook een groots applaus, vooral wanneer het eigenlijke duo Theo Hutchcraft en Adam Anderson zich laten zien. Bij de start is het al gelijk fijn om te merken dat het niet een simpele herhaling van de concerten van eerder dit jaar wordt. De setlist blijkt uitgebreid en ook de volgorde verschilt. Hutchcraft is ook minder glad dan een ruim halfjaar geleden, wat een flinke verbetering is. De manier waarop de nummers gespeeld worden is echter nog exact hetzelfde en ook de gimmicks in het concert (telefoonlichtjes bij ‘Illuminated’ en het gooien van rozen) keren steeds terug. Vooral het eerste punt zorgt er wel voor dat een concert van Hurts na één of twee keer zijn charmes verliest. Naast dat de uitvoering nauwelijks verschilt van eerdere optredens, verschilt het ook weinig van het album. Alles is tot in de puntjes verzorgt en dat zorgt voor een vrij statisch optreden. Hutchcraft krijgt het publiek gelukkig wel makkelijk mee, waardoor er zowel in de zaal als op het podium een goede sfeer hangt, maar toch mist het concert net dat kleine beetje extra, die kleine slordigheidjes, waardoor het meer écht lijkt.

Want eigenlijk is er kwalitatief niets op het optreden aan te merken. Hutchcraft is als altijd erg goed bij stem, Anderson bespeelt zijn piano (en af en toe zijn gitaar) met zichtbare en hoorbare expertise en de drie extra bandleden vormen een welkome toevoeging aan het duo. Daarnaast is er voldoende contact met het publiek, zonder dat het vervelend wordt (iets dat wel vooruit is gegaan sinds de Melkweg in maart), voegt de lichtshow ook daadwerkelijk wat toe aan de beleving en is het publiek, op enkele bakvissen na, goed aandachtig en redelijk stil. Was er vanavond dan sprake van een concert dat ‘te perfect’ was? Misschien wel, want op een technicus na die het tijdens de akoestische uitvoering van ‘Blood, Tears and Gold’ nodig vond om met de snoeren van de basgitaar aan de gang te gaan, waardoor er tot twee keer toe knallende basklanken door het nummer deinden, was er geen vuiltje aan de lucht. Dit maakte het concert dus erg goed, maar weinig spannend; iets wat eigenlijk helemaal niet erg is.

1 Comment

  • Hmmm…. dat zijn stem echt geweldig was, helemaal mee eens. maar ik heb nog nooit zo’n statisch en saai concert meegemaakt. Het lijkt wel alsof hij zich geen houding weet te geven op het podium, veel te stijf en harkerig. Bijvoorbeeld de microfoon naar het publiek houden om aan te sporen mee te zingen, in tussenpozen waar geen tekst is…. overgang van gitaar en drums van mede bandleden waren erg goed, maar zorgen vaak voor een dip wanneer het volgende nummer begon… regelmatig niet goed afgestemd.

Comments are closed.