Arcade Fire @ Halles de Schaerbeek, Brussel

Door Tim van Meurs 25 november 2013 Reacties staat uit voor Arcade Fire @ Halles de Schaerbeek, Brussel

Eén van de albums waar men in 2013 het meest naar uit heeft gekeken is zonder twijfel Reflektor, het vierde album van het Canadese Arcade Fire. Na de welbekende promotiecampagne voor het album en de eerste single ‘Reflektor’ werden de verwachtingen torenhoog, maar ook moeiteloos ingewilligd door de Grammy-winnaars. Als extra promotie voor het album vindt er de laatste weken een ‘mini-tour’ als The Reflektors plaats, waarbij na Noord-Amerika nu Europa aan de beurt is. Vanwege de kleinschalige opbouw van deze tour, en waarschijnlijk vanwege de toch wat moeilijke verstandhouding van Arcade Fire met ons land, wordt Nederland volledig overgeslagen. Vandaar dat vanavond Brussel op het programma staat, waar Nederlanders, Vlamingen en Walen elkaar vinden voor anderhalf uur muzikaal topvermaak.

Bij aankomst bij de Hallen van Schaarbeek, vanavond het toneel voor Arcade Fire, staat er al een rij waar menig bezoeker van schrikt. Er lijkt geen einde aan de mensen in nette pakken of verkleedkostuums; na iedere hoek of bocht gaat het vrolijk verder. Wanneer het einde van de rij bereikt is, wordt duidelijk waarom; concertgangers kunnen zich vrijwillig laten schminken en hier wordt gretig gebruik van gemaakt. Dat hier de opstopping vandaan komt wordt nog duidelijker wanneer het bij binnenkomst lang niet zo druk is als de rij doet denken; een goede plek redelijk vooraan is makkelijk verkrijgbaar en er is in de hele zaal nog zat ruimte. De opstopping buiten zorgt er echter wel voor dat het optreden flink verlaat begint, waardoor het al binnen wachtende publiek zichtbaar ge?rriteerder en ongeduldig wordt. Maar dan, om kwart voor negen, valt het doek waar “The Reflektors” op wordt geschenen en staan ze daar; de makers van het album van het jaar en misschien wel de grootste ‘indieband’ van nu. Maar na een aantal seconden muziek waar met enige moeite ‘Rebellion (Lies)’ uitgehaald kan worden, blijkt dat het groepje gestalten dat met gigantische maskers opstaat, helemaal niet de bandleden van Arcade Fire zelf zijn. Onder nog luider gejuich dan toen het doek viel komen de echte bandleden het podium om, met zanger Win Butler voorop, de imposters van de planken af schoppend en scheldend. Na wat verontschuldigingen voor de commotie en een korte introductie als The Reflektors begint het feest pas echt. En een feest is het.

Gestart wordt er gelijk met een nieuw nummer: ‘Normal Person’. Het publiek ziet een band die geweldig op dreef is, met enkel leden waarbij muzikaliteit door hun aderen vloeit. Andersom ziet de band een publiek dat nu al ieder nummer van het nog geen maand oude Reflektor woord voor woord mee kan zingen. Gelijk bij de opener kan het publiek al meebrullen met teksten als “I think I’m cool enough/But am I cruel enough?/Am I cruel enough for you?”. Maar na deze energieke opener staat er een verrassing te wachten. Tegen ieders verwachting in gaat de band niet door met nieuw werk, maar trakteert de band, vanavond bestaande uit zo’n negen man, op fanfavoriet ‘Wake Up’, waarbij zowel de volledige band als het volledige publiek euforisch zijn hart kan luchten. Gelukkig is dit ook niet het enige oude nummer dat gespeeld wordt, met het Régine Chassagne-tweeluik ‘Ha?ti’/’Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)’ al snel erna. Erg goed is haar zang zeker niet, maar vooral ‘Sprawl II’ kan op een hoop enthousiasme van het publiek rekenen en Chassagne zelf geeft zichtbaar alles wat ze in zich heeft om er het beste van te maken. Hierdoor valt ‘Supersymmetry’, die er direct na komt, wat in het niet. De afsluiter van Reflektor is eigenlijk het enige echte rustpunt in de set en wordt ook zeer gewaardeerd, maar komt net niet goed tot zijn recht na het euforische van ervoor. ‘Flashbulb Eyes’, op plaat een vreemde eend in de bijt door de korte duur en de dub-invloeden, moet vervolgens weer schot in de zaak brengen, wat ook vrij goed lukt. Butler pakt tijdens het zingen over camera’s een filmende iPhone uit het publiek, waarmee hij de eigenaar ervan even filmt om het toestel vervolgens achteloos terug het publiek in te gooien.

Pas hierna komt de energie echt weer terug, om vervolgens ook niet meer te verdwijnen. Achtereenvolgens komen ‘Afterlife”, ‘We Exist’, ‘Joan of Arc’, de cover van The Ramones’ ‘Today Your Love, Tomorrow the World’ en hoogtepunt ‘Here Comes the Nighttime’ voorbij voordat het podium leegloopt. Iedereen weet echter nog dat de band zeer zeker terugkomt; ze moeten immers nog dat ene nummer spelen. Dat ene nummer waardoor de hele indiewereld weer wist waarom Arcade Fire haar lieveling is. Dat ene nummer waar getrainde oren David Bowie in kunnen horen. Dat ene nummer: ‘Reflektor’. En ja hoor, direct na terugkomst wordt hij ingezet en is er geen ontkomen meer aan; degenen die vanavond in de Hallen van Schaarbeek (Les Halles de Schaerbeek voor de francofielen onder ons) staan zagen het concert van het jaar. De titelsong van niet geheel ontoevallig voor velen waarschijnlijk ook het album van het jaar die met zoveel energie, kwaliteit en plezier wordt gespeeld en het publiek dat in hun netste kleding volledig losgaat maken het een onvergetelijk moment. Het contrast tussen het gehoor en het zicht, tussen de muziek en de outfits, voegt zo’n hoop toe aan de avond, dat je je afvraagt waarom niemand er eerder op is gekomen. Helaas betekent het wel dat het grote feest van The Reflektors bijna tot zijn einde gekomen is. Als uitsmijter is ‘Neighborhood #3 (Power Out)’ bewaard, waar de band nog altijd op haar best is; hard, samen schreeuwend en vol energie.

Als er één tip meegegeven mag worden aan het einde van deze recensie is het een erg voor de hand liggende; het maakt niet uit hoe, maar zorg ervoor dat Arcade Fire live gezien gaat worden dit of volgend jaar. Ondergetekende hoopt stiekem op een boeking door Best Kept Secret, maar eigenlijk maakt het niet uit waar; ga het gewoon zien. Echt waar.

Je kunt geen reactie achterlaten.