Mannheim – Super-Empowered

mannheimsuperempoweredROAR(Album – Eigen beheer)?Opener ‘Beast’ begint met dusdanig dreigende saxofoongeluiden, dat je als luisteraar de stereo-installatie gezogen wordt. Als de hakkende drums invallen weet je inmiddels zeker dat er geen ontkomen meer aan is. Nee, het Nijmeegse?Mannheim?begint debuutplaat?Super-Empowered?allesbehalve subtiel.

En dat is maar goed ook, want het is heerlijk. Overstuurde gitaren, immense percussielijnen, duizelingwekkende baspartijen en de briljante scheurende saxofoon. Veel bands weten de sound van dat instrument niet écht een geheel laten worden met de rest van de instrumentatie, maar Mannheim lukt het met verve. Op ‘The Filth’ horen we een enorm spannende wedstrijd tussen gitaar en saxofoon. Zó intens, het lijkt wel een slachtpartij.

Het riffwerk van het viertal is loodzwaar. De riffs, de één nog zwaarder? dan de ander, grijpen je naar de keel. De eerste luisterbeurt van Super-Empowered kost je energie, heel veel energie. Maar als je de veertig minuten durende trip hebt uitgezeten wil je alleen maar meer. De moeite die je hebt genomen om écht te luisteren betaalt zich dubbel en dwars uit.

De band laat post- en math-rock hand in hand gaan met noise, flarden free-jazz en een scheut metal en het resultaat is overdonderend. Op het einde van ‘Predator’ gaat het gas met een pianopartij iets terug, om er een nummer later met ‘Hometown’ weer – gedoseerd – in te beuken. De vergelijking met And So I Watch You From Afar is dit nummer niet ver weg, maar de band klinkt geen moment als een copycat.

‘Trojan’ is als een trage soundscape, waar de band krap vier minuten tracht onder de huid van de luisteraar te kruipen, waarna het viertal met ‘Invisability’ als een spasme bezit tracht te nemen van diezelfde luisteraar. Afsluiter ‘Zugzwang’ opent als een soort call to arms, waarna het beukende drumwerk en donderende riffwerk je nog één keer murw slaat. Mannheim levert met?Super-Empowered?een dijk van een debuutplaat af.

1 Comment

Comments are closed.