Savages @ Paradiso, Amsterdam

Buiten Paradiso staan vanavond een paar kleine tourbusjes geparkeerd. Ze hebben een Brits nummerbord. Hebben ze daar echt in getoerd? Het hele jaar? Een snelle blik op hun tourschema leert dat ze in 2013 gemiddeld ongeveer één keer per drie dagen ergens op de planken stonden. Vorig jaar was ROAR er al bij, toen ze op het Nijmeegse festival de-Affaire stonden. Dit jaar zelfs al vier keer: in New York, in Amsterdam, en op twee festivals, Best Kept Secret en Crossing Border. Iedere keer weer blijkt dat Savages hun plek op de BBC Sound of 2013-lijst verdienden. En hoe. Woorden die we gebruikten om hun optredens te omschrijven: intens, dreigend, ijzingwekkend, overdonderend. Maar vanavond, tijdens hun laatste optreden van het jaar, is er ook plaats voor iets anders.

Savages, eerder dit jaar op Crossing Border (foto: Leonie Poot)

Het zwarte post-punk-uniform van de vier dames blijkt namelijk niet heilig. Zangeres Jehnny Beth gaat vandaag voor een witte blouse. Er wordt meer gelachen op het podium en zelfs gitariste Gemma Thompson komt af en toe van achter haar haargordijntje tevoorschijn. Het optreden is minder dreigend, niet zo intens rauw. Het licht blijft wel hetzelfde: dat komt veelal van achteren, dus gezichten zien we niet veel. En met al dat witte licht op het podium is Beth met haar wilde ogen het onbetwiste middelpunt van het optreden. Dwangmatig voelt dat niet, want er is ruimte voor iedereen. De bassiste in haar eigen wereldje, de misleidend fragiel ogende drumster, de androgyne gitariste: ze krijgen allemaal hun momentje. Dat geldt ook voor de zaal, die muisstil kan zijn tijdens het acapella intro van ‘I Need Something New’ en goed op stoom komt tijdens ‘Hit Me’, laat in de set. “This one’s even louder!”, meldt Beth, en ‘Husbands’ wordt ingezet. De voorste acht rijen veranderen spontaan in een vriendelijke pit. De band kijkt er tevreden naar.

Wanneer het wederom tijd is voor uitsmijter ‘Fuckers’, is dat de kers op de taart. Subtiel wordt het nummer opgebouwd, totdat het helemaal is ingekleurd en iedereen volop staat te spelen. Beth zingt misschien anderhalf refrein voordat er nog eens vriendelijk gelachen en gezwaaid wordt. Aan toegiften doet Savages niet. En die hebben ze ook helemaal niet nodig.