Jonathan Wilson @ Rotown, Rotterdam

Toen ondergetekende begin vorig jaar in licht euforische staat het stukje tikte over het optreden van Jonathan Wilson in Rotown was er in de verste verte niet de verwachting de gitaarvirtuoos ooit nog in zo’n kleine zaal te zien. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit en ook met zijn nieuwe langspeler Fanfare staat Wilson voor 250 gelukkige bezoekers in de Rotterdamse zaal. Want dat Rotown stijf uitverkocht is kan geen verrassing zijn.

Direct wordt weer duidelijk waarom we als een blok voor deze man vielen. Het gemak waarmee hij de gitaar bespeelt, zijn wat rasperige stem die aan die van Bob Dylan (in zijn goede jaren) doet denken, en nummers waarin je jezelf volledig kan verliezen.

Laten we eerst de minpunten uit de weg helpen eer we overgaan tot de lofzang. Prijsnummer van vorig album ‘Can We Really Party Today?’ weet Wilson namelijk met een nieuw arrangement volledig om zeep te helpen. Het gitaarloopje welke aan Elliot Smith deed denken is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een up beat riedeltje in de lijn van Mumford en zijn zonen, om het over het orgeltje op de achtergrond nog maar niet eens te hebben. Jammer. Zonde. Gelukkig staan hier voldoende pluspunten tegenover. Zoals het gastoptreden van Karen Elson (ex-lief van Jack White) op de Bob Dylan-cover ‘One More Cup Of Coffee’. De schitterende uitvoering van ‘Love To Love’ waar het orgeltje wél heel mooi past. Hetzelfde orgeltje (hoewel we het hier over een Hammond hebben, dus denigrerend taalgebruik is eigenlijk niet nodig) komt ook op ‘Moses Pain’ prima uit de verf. De tempo wisselingen in het nummer, de combinatie van elektrische –en akoestische gitaar. Er blijft weinig te wensen over. Wilson zingt ‘keep on riding’. Je ziet het zo voor je, die cabrio snellend richting de zonsondergang. Tenslotte dan nog een vlijmscherpe en venijnige versie van ‘Valley Of The Silver Moon’.

Jonathan Wilson weet wederom indruk te maken maar zo overdonderend als in 2012 is het niet. Wellicht komt dit door de nieuwe arrangementen die niet overal werken, het gekwetter van het publiek tijdens de stille momenten, en de iets wat ‘whatever’-houding van de zanger. Of misschien heeft hij de lat in 2012 dusdanig hoog gelegd dat het simpelweg onmogelijk is daar ooit nog bij in de buurt te komen. Hoe dan ook, pracht van een optreden met een paar kanttekeningen.