Waka Flocka Flame @ Patronaat, Haarlem

Eerder dit jaar kondigde het Patronaat een show aan met internetfenomeen Lil B, ook wel de Based God. Dit was een dusdanig succes dat daarmee het concept Harde Pappies geboren was. De daaropvolgende editie had nog een internetfenomeen als headliner, de Zweedse tiener Yung Lean. Natuurlijk raak je snel door de internetrappers heen waardoor de derde Harde Pappie een rapper met vooral mainstream succes is, maar daarom niet minder hard: Waka Flocka Flame.

Voordat we los kunnen gaan met Flocka, is het aan Adje om het publiek op te warmen. Adje is het bekendste van zijn releases samen met Jawson, maar hij timmert nu ook solo aardig aan de weg. Dit blijkt uit het feit dat er aardig wat mensen speciaal op hem lijken te zijn afgekomen. Het is dan ook mooi om te zien dat Adje hier oprecht blij mee is. Er zit een goede afwisseling van MC-nummers en dansvloerbangers in zijn set, maar hij drijft wel een beetje door wanneer hij een wall-of-death probeert op te zetten en het inmiddels maar al te bekende trucje uithaalt waarbij iedereen door zijn knie?n moet totdat de beat inzet. Een leuke opener is het wel, maar Adje zou wat meer uit zijn comfortzone moeten komen wil hij echt doorgroeien.

Het echte opwarmen voor Waka Flocka Flame gebeurt dan ook vooral bij de dj die tussen de acts door draait en er de ene hit na de andere tegenaan gooit. Wanneer de imposant gebouwde Flocka met zijn Mickey Mouse-shirt dan eindelijk het podium betreedt gaat het direct los. Na een paar nummers besluit Flocka dat hij liever tussen het publiek in rapt waardoor het publiek helemaal niet meer te stoppen is. Met onder andere ‘No Hands’, ‘Bustin at ‘Em’, ‘Grove St. Party’ en ‘Round of Applause’ gaat het dak er helemaal af. Wanneer Flocka op een gegeven moment weer besluit het podium op te gaan denkt een groot deel van het publiek hier hetzelfde over en gaat het feestje op het podium nog een aantal nummers door. Een goed moment om wat flessen champagne te poppen en wat nieuwe joints op te steken. Maar de energie die Waka in zijn show steekt verwacht hij ook terug te zien bij het publiek dus wanneer er tijdens het nummer ‘O Let’s Do It’ nauwelijks respons uit het publiek komt, inmiddels weer van het podium verjaagd, laat Flocka duidelijk zijn onvrede blijken. Gelukkig weet hij de show zelf weer over dit dode moment heen te tillen door zelf het hardste los te gaan en wederom het publiek in te duiken.

Je zou denken dat wanneer je alleen maar tussen het publiek staat, je nauwelijks aan rappen meer toekomt en in zekere zin is dat ook zo. Dit is echter opgelost door een bandje op te zetten met het nummer aan zodat Flocka alleen af en toe een paar zinnen mee hoeft te rappen. Het lijkt op valsspelerij, maar eigenlijk is dit veel beter dan dat de helft van het nummer niet te verstaan is, zoals helaas te vaak het geval is tijdens hiphopshows. Daarnaast stelt dit hem juist in staat zich hele nummers lang tussen het publiek te begeven. Ook levert het een aantal grappige situaties op, bijvoorbeeld wanneer Flocka midden in een nummer rustig zijn tijd neemt om zittend te poseren voor een foto.

De show eindigt met ‘Hard in the Paint’, uiteraard met Flocka te midden van het publiek en uiteraard met de zin ‘Gucci is my motherfucking nigga’ niet uitgesproken, want spijtig genoeg is de beef met Gucci Mane nog altijd niet opgelost en lijkt er voorlopig ook geen einde aan te komen. Voordat Flocka het podium verlaat weet hij ons nog mee te delen dat er een Flockavelli II uitgebracht zal worden volgend jaar. Hopelijk komt hij weer een dergelijk feestje geven in ons kikkerlandje wanneer deze uit is, want dat Flocka een waardige Harde Pappie is heeft hij dubbel en dwars bewezen.