Black Veil Brides @ Trix, Antwerpen

Trouwe fans trotseren de Antwerpse kou om voor het concert van hun Black Veil Brides een goed plekje te bemachtigen. Een lange rij met overwegend uitgedoste tieners en hun ouders wachten in spanning tot ze naar binnen mogen. Dan blijkt, in tegenstelling tot?het uitverkochte concert in de Melkweg,?dat concertzaal Trix verre van uitverkocht is.

Jammer voor Heaven’s Basement, het jeugdige publiek lijkt enkel te komen voor Black Veil Brides.?Iets wat uiteraard de meeste?voorprogramma’s overkomt maar de Engelse band laat zien dat ze?ondertussen de status van supportact zijn ontgroeid. Begin dit jaar kwam het?debuutalbum?Filthy Empire?uit, terwijl het viertal?de laatste vijf jaar aan het touren?is met bands als Bon Jovi, The Cult en Papa Roach. Door Engelse critici?worden ze bestempeld als een van de betere Britse livebands van het moment. Vanavond andermaal het bewijs dankzij?een stevige, energieke show waar frontman Aaron Buchanan de?aandacht opeist als een ware Freddie Mercury. Flaneren over het podium, het publiek perfect weten te bespelen en regelmatig even zijn krachtige?strot open zetten. Wat een uitstraling en dan te bedenken dat hij pas twee jaar bij de band zit.

Opener ‘Welcome Home’ en de furieuze singles ‘I’m Electric’ en ‘Fire, Fire’ daveren door de zaal. Drummer Chris Rivers voert continu trucjes uit met zijn drumstokjes terwijl gitarist Sid Glover de ene brute solo na de andere afvuurt. Het maakt niet uit of hij dat doet?met zijn gitaar achter de rug of niet. De bandleden zoeken elkaar regelmatig op wat de speelvreugde?nog meer doet oplaaien. Buchanan blijft contact zoeken met?het publiek dat?meer en meer enthousiast raakt. Het naderende moment dat?de fans hun ‘helden’ van Black Veil Brides live kunnen aanschouwen zet natuurlijk aan tot de euforie.

Grappig om te zien dat?de meegereisde?ouders?de zijkant opzoeken, terwijl hun kroost zich een weg naar voren baant. Uitgedost staat?het Black Veil Brides-leger in overwegend zwarte kledij (BVB-shirts en truien, sneakers of kisten), emo-haarstijlen?en met ‘warpaint’ op de gezichten klaar voor de band uit Hollywood?rondom de charismatische?zanger Andy Biersack. ”I Feel Alive!” Duidelijke woorden van?Andy?tijdens opener ‘Shadows Die’. Pas 23 jaar oud en?toch al sinds 2006 bezig met zijn band. Hij is het enige originele lid. Met?vier solide bandleden om hem heen, lijkt met de conceptplaat Wretched and Divine: the Story of the Wild Ones de juiste weg te zijn ingeslagen. De thema’s gaan nog altijd over het er niet bij horen, gepest worden,?opgroeien en rebelleren.?Muzikaal heerst er een rijkere sound. Elk lid van de band heeft zijn waardevolle inbreng.?Zo krijgt ‘Shadows Die’?door?gitarist Jeremy ‘Jinxx’ Ferguson?op viool net dat beetje meer?flair mee. Helaas blijft het vanavond bij deze?ene song. Samen met zijn maatje Jake Pitts trakteert?Jinxx ons de rest van de show op?virtuoos gitaarwerk.

Christian ‘CC’ Coma mag halverwege de set?een eigen drumsolo inzetten maar overtuigt allerminst. Het wordt zelfs even pijnlijk?wanneer er tijdens de solo?een misplaatste dancebeat klinkt. Blijkt dat de drummer?fan is van Pendulum en Deadmau5.?Bovendien is de timing nogal slecht,?het gedrum?komt na?een puike cover van ‘Rebel Yell’. Origineel van Billy Idol, een?inspiratiebron voor Andy. Weten we waar hij onder andere vocaal de mosterd vandaan heeft gehaald. De song past perfect binnen de wereld van Black Veil Brides waar muzikaal en visueel bands als Kiss en M?tley Crüe de dienst lijken uit te maken.?Bassist Ashley Purdy lijkt qua looks en podiumpresentatie het dichtste in de buurt te komen van Gene Simmons, Tommy Lee en consorten. Na de drumsolo?brengt de band met?’Rebel Love Song’ een soort van vervolg op de eerder gespeelde cover. ‘Perfect Weapon’ neemt de zaal mee naar het debuut ‘We Stitch These Wounds, toen?Andy nog gebruik maakte van screams om de razende gitaarpartijen bij te staan.

Anno 2013 gaat het hem makkelijker af, alles wat hij doet wordt hysterisch toegejuicht. Circlepits?komen niet echt voor (past ook niet bij?het overgrote deel van het publiek),?maar de welbekende vuisten en devil horns gaan non-stop de lucht in. De wisselwerking tussen band en publiek is mooi om te zien. Afsluiten gebeurt in stijl met ‘In the End’,?het slot van Wretched and Divine. Een laatste keer wordt er massaal meegezongen:

”Who will remember this last goodbye (oh whoa oh oh)

Cause it’s the end and I’m not afraid

I’m not afraid to die”