Richard Buckner @ Merleyn, Nijmegen

“You just won’t lie down / even closing your eyes / you just can’t let go / surrounded inside.” Het zijn de openingswoorden van?Surrounded, het meest recente album van de Amerikaanse alt-country singer-songwriter?Richard Buckner. Evenals op zijn voorgaande negen platen is Buckner niet makkelijk te quoten. De?liner notes van?Surrounded spreken wat dat betreft voor zich: de songteksten van de negen nummers zijn achter elkaar gezet en verdeeld in vijf hoofdstukken, met zinsneden aangevuld tot een – min of meer – samenhangend verhaal. Zo begint ‘When You Tell Me How It Is’ in het hoofd van Richard helemaal niet met “and it was just like that,” maar als “pulling at a blade in the blinds, a din sliced through on shards of dusted light.” Over-the-top of niet: Richard Buckner speelt graag met metaforen.

De show in Merleyn vanavond is niet uitverkocht: er staat hier natuurlijk geen man die door de jaren heen hit na hit gescoord heeft. Toch heeft Richard Buckner een zekere fanbasis. Naast muziekcritici (Pitchfork gaf maar liefst zes albums een 7,5 of hoger) en voorprogramma Benjamin James Caldwell is de bekendste Justin “Bon Iver” Vernon. In een?interview?met datzelfde Pitchfork legt Vernon precies uit wat er zo goed is aan de teksten van Buckner: “there are lyrics that are totally heartbreaking and beautiful and heavy, but you really couldn’t say exactly what they’re about.?Still, I found these intense personal connections with those words because they flowed out a certain way.”

Opvallend is een recenter?interview?van Richard Buckner. Antwoordend op een vraag van Tonnie “Broeder” Dieleman zegt hij daarin dat hij zoveel mogelijk met het publiek communiceert. En dat, wanneer dat niet gebeurt, het optreden daaronder lijdt.?Het zijn bizarre woorden voor de toeschouwers in Merleyn. Op een verdwaasde opmerking (“a few more songs until I’m gonna leave your country”) en een obligaat dankwoord aan het voorprogramma na, houdt de geboren Californi?r het vanavond bij het spelen van zijn liedjes. Nul toelichting bij de nummers, nul interactie?whatsoever. En dus moeten we het doen met de liedjes die hij speelt: naast vijf nummers van Surrounded komen er onder andere drie oudjes van debuutalbum?Bloomed?(1994) voorbij.

Ook negentien jaar later zijn deze ‘Blue And Wonder’, ‘Gauzy Dress in the Sun’ en vooral zelfmoordballade ’22’ de hoogtepunten waarvoor het publiek – grotendeels zittend op de harde vloer – het luidst haar waardering laat blijken. Maar waarom is Buckner toch zo in zichzelf gekeerd vanavond? We zien slechts een stugge man met een gitaar, zestien nummers afwerkend in een krap uur. Bij vlagen blijkt deze stugge man in staat om eenieders aandacht volledig naar zich toe te trekken, maar even zo vaak is het lastig om de slecht articulerende Buckner goed te volgen. Zouden de enkele meters afstand tussen het podium en publiek dan ook een metafoor zijn?