Kurt Vile @ Patronaat, Haarlem

Het is een van de laatste concerten van 2013: Kurt Vile in het Haarlemse Patronaat. Na shows in Utrecht en Eindhoven is ook Noord-Holland aan de beurt om de relaxte zonnige klanken van Viles laatste album Wakin’ On A Pretty Daze te horen. De plaat krijgt hoge noteringen in vele jaarlijstjes, en het kan ook niet anders of dit moet voor menigeen een goede afsluiter van het concertjaar worden.

Opener van de avond is het Texaanse trio True Widow, dat naar eigen zeggen ‘stonergaze’ maakt. Wat je dan voor je krijgt is een mindere versie van Kim Gordon die een hoop herrie probeert te maken,? samen met een woest bebaarde drummer en een gitarist/zanger met huisvaderuitstraling.
Het drietal heeft de volumeknoppen aardig hoog opengedraaid en bespeelt de instrumenten serieus, maar het beklijft allemaal niet. De zang wordt overstemd, de nummers lijken op elkaar en op den duur ga je je afvragen of je dit basloopje niet ook al bij de vorige drie nummers hebt gehoord. Een vermoeiend voorprogramma dus, en het publiek is ook niet al te enthousiast.

Kurt Vile en zijn Violators komen ons uit de slaap wekken, maar dan wel op een relaxte en lome manier. Wakker worden met een zonnetje op je gezicht en croissantjes op bed, zoiets. De set begint met albumopener ‘Wakin On A Pretty Day’, wat, ondanks enkele geluidsproblemen, een prima manier is om ons weer bij de les te krijgen. De Philadelphianen spelen meteen alsof hun leven er vanaf hangt, het nummer krijgt een fikse outro en het publiek heeft met dit eerste nummer meteen het equivalent van een kopje ochtendkoffie binnen. Opletten bij die Vile: live is het wat spannender dan op de plaat.

En dat blijkt ook bij de volgende nummers, waarbij Kurt Vile and the Violators zich presenteren als een strak op elkaar ingespeelde rockmachine, die hard gerag op akoestische danwel elektrische gitaar niet schuwt en graag met elkaar jamt. Als we dan eenmaal fijn wakker zijn geschud is het ook tijd voor Vile solo: in zijn eentje speelt hij ‘Peeping Tomboy’ en het nieuwe ‘Feel My Pain’. En hier blijkt dat hij die band vol langharige, Guinness drinkende heren helemaal niet nodig heeft: ook voor zo’n man alleen is het Patronaat doodstil.

Klinkt allemaal goed en aardig dus, maar Vile lijkt vanavond wél een beetje baldadig. Of hij er echt geen zin in heeft of dat het bij zijn slacker-imago hoort, valt te bediscussi?ren, maar super enthousiast komt hij niet over. Hij praat en grapt wel tegen het publiek, maar zijn ‘we love you, you’re great’ komt behoorlijk plichtmatig over. Nee, de man wil gewoon spelen en pingelen op zijn gitaar, liefst met een haargordijn voor zijn ogen. Niet storen, gewoon genieten. En dat lukt vrij aardig, te merken aan de enthousiaste reacties van het publiek.

Voor de toegift wordt ‘Knockin’ On Heaven’s Door’ op prettige wijze onder handen genomen door het gezelschap. ‘This is our new single!’ roept Vile (mét sigaret) en knalt prompt zijn microfoonstandaard omver, waardoor die in het publiek valt. Geen avond die van een leien dakje gaat dus, maar als je je ogen dicht doet en de muziek op je laat inwerken is het wel duidelijk dat het muzikaal in ieder geval helemaal in orde is.