Jaarlijst 2013: Ronald Kats

Nick Cave and the Bad Seeds - Push The Sky Away

  1. Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away
  2. Arctic Monkeys – AM
  3. Arcade Fire – Reflektor
  4. The National – Trouble Will Find Me
  5. Unknown Mortal Orchestra – II
  6. White Denim – Corsicana Lemonade
  7. Jacco Gardner – Cabinet of Curiosities
  8. Queens Of The Stone Age – …Like Clockwork
  9. Mikal Cronin – MCII
  10. Automatic Sam – Sonic Whip

Wat een geweldig muziekjaar is 2013 geworden. Er zijn dit jaar echt prachtige platen uitgekomen en het niveau lag erg hoog. Toch was de top van mijn lijstje kristalhelder en kostte het me weinig moeite om de bovenste helft samen te stellen.

Nick Cave en zijn The Bad Seeds maakten namelijk een juweel van een plaat. Push The Sky Away is een nieuw hoogtepunt in zijn oeuvre. Maakt de man ooit een slechte plaat? Arctic Monkeys lieten doorschemeren dat hun plaat AM een mix van Dr. Dre en Black Sabbath zou worden. Dit klinkt eng, maar blijkt een geniale combinatie te zijn. Om Arcade Fire kon niemand heen dit jaar, zoveel is duidelijk. Met een uitgekiende reclamecampagne vestigden ze alle aandacht op zich. En dan de plaat Reflektor. Pretentieus? Zeker. Bombastisch? Absoluut. Maar ook geweldig en verrassend.

Ook van absolute schoonheid is?Trouble Will Find Me?van The National. Er staan weer pareltjes op, waarbij je alleen maar ademloos kunt luisteren. Unknown Mortal Orchestra speelde zich in de kijker met de tweede plaat, simpelweg II gedoopt. Het is een fraaie combinatie van psychedelica en mooi gitaarwerk. Op Corsicana Lemonade laat White Denim opnieuw een mooi staaltje van hun kunnen horen. Virtuoze rocknummers passeren de revue, ingespeeld door fantastische muzikanten.

Ook waren er weer veel mooie Nederlandse producties dit jaar. Onze eigen Jacco Gardner wist zich aardig in de belangstelling te werken, zelfs over de grenzen. Zijn psychedelische baroque pop werk Cabinet of Curiosities is een sfeervolle plaat vol met prachtige nummers en klanken. Josh Homme van Queens of the Stone Age keek de dood in de ogen en dit leidde uiteindelijk tot …Like Clockwork. Een mooie gevarieerde plaat waar niet alleen harde rockstampers op staan, maar ook plaats is voor bezinning. Mikal Cronin stapte definitief uit de schaduw van Ty Segall en bracht met MCII een plaat met mooie fuzzy popliedjes uit. Automatic Sam laat met Sonic Whip horen waarom zij één van de meest interessante rockbands van eigen bodem zijn. En ook één van de meest ondergewaardeerde wat mij betreft.

De onderste helft leverde aardig wat hoofdbrekens op. En daarom wil ik De Staat met I_CON, Thee Oh Sees met Floating Coffin en Parquet Courts met Light Up Gold niet onvermeld laten. Zij haalden mijn top 10 nét niet.