Noorderslag 2014

Waar we ons de afgelopen drie dagen een breuk wandelden of fietsten door de Groningse binnenstad, is het op zaterdag allemaal een stuk comfortabeler. Voor Noorderslag hoeven we enkel in de Oosterpoort te zijn, die met haar tien zalen heel wat (opkomende) acts van Nederlandse bodem herbergt.

De Amsterdamse Rita Zipora, bijvoorbeeld. Op het overdekte buitenpodium dat?Patio gedoopt is, laat de twintiger inclusief driekoppige band Noorderslag ruiken aan haar debuutalbum Als Ik Kijk, dat een week eerder in de schappen belandde. Ze laat daarmee – zoals dat zo mooi heet – een frisse wind door de Nederlandstalige muziekscene waaien en heeft wel wat weg van Eefje de Visser die met elektronica experimenteert. Maar dan mét goede liedjes. Sterke melodie?n en eigenzinnige ritmes – Zipora studeerde af aan het conservatorium in Den Haag, hetgeen haar muzikaliteit verklaart – en een typerende intonatie en teksten die, in tegenstelling tot die van De Visser, geen seconde gaan vervelen. Desalniettemin zou het geen straf zijn als ze nog wat meer durf in haar liedjes toont, vooral omdat de band nu in een wel heel begeleidende rol speelt.

Het debuutalbum van Sofie Winterson, die voor een handjevol mensen in de Heineken Foyer staat te spelen, moet dit jaar nog uitkomen. Op Magnetron Music zelfs, waar je dus wel wat aardigs van mag verwachten. Folk met elektronica, valt er in de beschrijving te lezen, een combinatie die vaak voor spannend materiaal zorgt. Winterson blijkt geen van dit alles en is vooral heel erg niet onderscheidend. De liedjes vari?ren van saai tot heel erg saai, Winterson’s verstaanbaarheid is minimaal, terwijl haar vocalen sowieso al niet bijster opvallend zijn. Er staan wat mensen op de maat mee te bewegen, maar het meerendeel druipt al snel af vanwege het tegenvallende optreden. Nergens spreekt uit dat het voormalige bandlid van The Soldiers het naar haar zin heeft, er zit geen bezieling in de middelmatige nummers en zo is het optreden op zijn minst teleurstellend te noemen.

Hoe anders is dat in de Marathonzaal bij het Limburgse Afterpartees. De jonge honden uit Horst stralen een en al plezier uit en beschikken naast enkele hele goede, aanstekelijke garagepopliedjes ook over een sterke podiumpresentatie. Niet voor niets staan de mannen, getekend op het Kogar Records-label van Jan Kooi, een van Gronings bekendste mensen in de muziekwereld, binnenkort in het voorprogramma van de albumpresentatie van traumahelikopter. Waar de Groningers een jaar eerder de plafondplaten van deze zaal sloopten, komt Afterpartees hier vanavond aardig bij in de buurt. Ze missen soms nog de enorme explosiviteit van de eerdergenoemde band, maar hebben een set die staat als een huis en die op alle vlakken klopt. De songs zijn goed tot uitstekend, de praatjes tussendoor – over nieuwslezeres Annechien Steenhuizen bijvoorbeeld (‘Annechien, Annechien, laat je…’) – geestig en zanger Niek ‘gezellig’ Nellen maakt op vermakelijke wijze gebruik van zijn zachte ‘g’. En gezellig, dat is het zeker. Goed ook. En als Afterpartees deze lijn door zet, over een tijdje ook nog grandioos.

Terug naar de Foyer voor Fit, die, zo blijkt later in het optreden, heel wat verrassingen voor Noorderslag in petto heeft. Het voormalige Flinke Namen-lid leverde vorig jaar met Glen Faria een van de beste albums van dat jaar uit de Top Notch-stal af en mag na een flinke clubtour nu in Groningen laten zien wat hij allemaal kan. Zijn inleidende verhaaltjes zorgen er bijna voor dat ‘ie een telefoonnummer weet te hosselen, hij krijgt het veelal stugge Noorderslag-publiek zowaar aan het bewegen en legt bovenal een sterke show neer. Dat de liedjes in orde waren, wisten wel al, maar ook de presentatie blijkt erg goed. Fit is een geboren entertainer, praat het optreden bijzonder makkelijk aan elkaar en heeft uitstekende vervangingen voor de albumsamenwerkingen in petto. Laura Jansen zit ergens in Amerika, dus ‘Stapje Terug’ – oorspronkelijk opgenomen met The Opposites’ Big2 – is deze avond voor The Voice of Holland-zangeres Julia van der Toorn, die deze rol prima invult en even later nog even terugkomt voor de Jayh-samenwerking ‘Laat Maar Komen’. Fit vertelt even daarvoor Flinke Namen te missen, waarna achtereenvolgens Sef en Murph het podium betreden voor een fraaie versie van ‘Wolken’. Voor zover Fit het publiek voor dat moment nog niet in zijn zak had, is het daarna wel het geval. En dat voor een hiphopact op Noorderslag.

Over hiphop op Noorderslag gesproken: niemand minder dan The Opposites winnen de Popprijs. Terecht? Jawel. Er is geen enkele act in Nederland die het afgelopen jaar zo consistent ijzersterke singles afleverde als Big2 en Willy en daarnaast bovendien werkelijk overal waar ze stonden de tent afbraken. Lowlands en Appelsap gingen doodeenvoudig voor de bijl en zelfs op Pinkpop brachten de twee een enorme circlepit teweeg. Lukt dat vanavond ook? Ja, dat lukt vanavond ook. En het kost de twee wederom ogenschijnlijk weinig moeite. ‘Slapeloze Nachten’, ‘Hey DJ’, ‘Sukkel Voor De Liefde’, stuk voor stuk waanzinnig goede singles die er als zoete koek in gaan. Maar dan moet de terreur nog komen natuurlijk. Halverwege is er al het verschrikkelijk platte edoch doeltreffende ‘Broodje Bakpao’ dat doel treft en uitsmijter ‘Thunder’ doet niets minder dan dat. “Hier, begin maar alvast rondjes te rennen rond die handdoek”, zegt Twan nadat hij het publiek een cirkel heeft laten maken. Na al die festivals en al die popzalen scoort The Opposites alweer.

Tijd voor hele andere koek: in de Patio staat het Friese vijftal van The Future’s Dust. Ze wonnen al de Friesland PopPrijs en kregen lovende woorden, met daarin referenties aan James Blake en The xx. Maar, zo blijkt vanavond: The Future’s Dust klinkt vooral heel eigen. Ze zijn oprecht onder de indruk van het enorme applaus dat ze aan het einde van het optreden krijgen, iets dat ze op knappe wijze hebben afgedwongen. De Friezen hebben het namelijk niet makkelijk, want hoewel er voortdurend hier en daar ge-ssst wordt, praat een deel van het publiek wellustig door het optreden heen, maar wordt uiteindelijk door het ijzersterke spel van de band het zwijgen opgelegd. De kwaliteit was al bekend dankzij EP Marrakech, maar het live naar een publiek vertalen is een hele andere zaak. Ondanks de jonge leeftijd van het kwintet, slaagt ze hier uitstekend in. De kille, ijzige melodie?n inclusief geluidserupties staan als een huis en ook vocaal is The Future’s Dust – met twee zangeres en een zangeres, die veelal afzonderlijk opereren – erg sterk. Zondagochtend, iets voor twaalven, in de India op Lowlands? Ze kunnen het aan. Wij zien alvast een prachtspot in spé.

Wie op Lowlands ook wel eens potten kan gaan breken (lees: een complete tent aan gort draaien), is Boaz van de Beatz. In een goed gevulde Binnenzaal staat de man achter het succes van hiphopcollectief Nouveau Riche zijn welbekende mix van trap, hiphop, house, grime en dubstep te draaien, terwijl hij wordt geassisteerd door een van de meest irritante MC’s ever. Amerildo de Krijger is zijn naam en er valt enkel te hopen dat hij nooit meer in deze rol op een podium staat. Hij rent wat als een ADHD’er over het podium, blaft wat nutteloze woorden in de microfoon en draagt vooral helemaal niets bij. Boaz lijkt zich daarentegen niet door af te leiden en doet waar ‘ie goed in is. Op een gegeven moment komen Mr. Polska en even later ook JeBroer en Kalibwoy het podium op voor een nummertje, alsof de Binnenzaal nog niet gek genoeg is gedraaid. Wie zich niet weg heeft laten jagen door De Krijger, komt een uur na aanvang van Boaz’ set compleet afgepeigerd de zaal uit gekropen. En zo zullen er nog vele zalen volgen.

Omdat na Noorderslag de kroeg nog lonkt, laten wij het niet zover komen. We duiken de Kleine Zaal in voor Thomas Azier, wiens debuutalbum na vijf(!) jaar eindelijk uit gaat komen. Grootse new wave/jaren tachtig synthpop met flinke vocalen is waar de Nederlander in grossiert, iets dat we al op de EP’s Hylas 001, Hylas 002 en single ‘Ghostcity’ konden horen. Alles aan zijn live-optreden lijkt tot in het ultieme uitgedacht en Azier weet precies wat hij wil en hoe het moet, maar vanavond wil het allemaal niet zo vlotten. En dat is op zijn zachtst gezegd doodzonde te noemen. De twintiger heeft waanzinnige, aanstekelijke tunes en het moet gek lopen, wil zijn in maart te verschijnen debuutplaat Hylas geen succes gaan worden. Het probleem is vanavond echter vooral dat Azier er wel heel vaak naast zit. Hij klinkt bij vlagen zo krampachtig dat noten er compleet naast vallen, van halve coupletten tot het dik aangezette refrein in het sterke ‘Ghostcity’ aan toe. Misschien is het de enorme druk die Azier zichzelf oplegt – Noorderslag is natuurlijk ook wel een soort moment suprème, zo’n kleine twee maanden voor je langverwachte debuutplaat – misschien kan hij het vocaal live gewoon niet helemaal behappen. Er valt nog genoeg winst te behalen, want zodra hij zijn stem onder controle heeft – de uithalen in afsluiter ‘Silence Of The City Lights’ gaan bijvoorbeeld wel weer helemaal goed – staat er een show van formaat. We kunnen slechts hopen dat hij daarin slaagt.