James Vincent McMorrow – Post Tropical

Post Tropical Albumcover (150x150)(Album – Burning Rope) Met debuutalbum Early In The Morning van de Ierse James Vincent McMorrow gebeurde eigenlijk iets bijzonders. De plaat kwam begin 2010 uit in eigen land, werd toen begin 2011 opgepikt in Groot-Brittanni? en werd pas begin 2012 door onze redactie gerecenseerd. Het plezier van de plaat was er niet minder om, want Early In The Morning was een prachtige, rustige en solide folkplaat. Nu heeft James Vincent met Post Tropical een vervolg gegeven aan zijn mooie start.

De stem van McMorrow is een bijzondere, want achter zijn ruige uiterlijk gaan hoge, gevoelige klanken schuil die afgewisseld worden met zijn hese zang. Het album kenmerkt zich door zijn kalme tonen, eenvoudig gehouden instrumentatie, die hier en daar wat opzweept. Zo ook in het emotioneel beladen ‘Red Dust’, dat met een simpele beat begint, waarna een piano wordt toegevoegd en dan McMorrows stem hier overheen met wat achtergrondzang. Zoals op de meeste nummers zijn de eerste minuten ingetogen, maar met emotie in zijn stem. Richting het einde van het nummer wordt het behoorlijk droevig, wanner James Vincent herhaaldelijk het volgende zingt: “sometimes my hands, they don’t feel like my own, I need someone to love, I need someone to hold.” Afgesloten met een lange, hoge uithaal.

Het doet je denken dat je bij James Vincent McMorrow geen vrolijke liedjes hoeft te verwachten en ergens klopt dat ook wel. Deze sfeer wordt grotendeels bepaald door hoe de nummers qua arrangement in elkaar zitten. Het belangrijkste element is het stemgeluid van McMorrow, die voor het merendeel van de tijd maar door één of enkele instrumenten wordt begeleidt. Hier en daar worden zelfs wat stiltes laten vallen, die niet per se tot dramatiek verleiden, maar ook gewoon in de muziek passen. Het leidt er wel toe dat je en beetje wordt meegesleept in de muziek en het ontbreekt hierbij aan wat power. Uitzondering op deze regel is ‘Glacier’, die juist wel wat kracht laat horen en een mooi vol arrangement heeft.

De conclusie over deze plaat is dat het een mooie plaat is, waarop James Vincent McMorrow met zijn stem weet te overtuigen en met overgave zijn verhaal weet te vertellen met zijn liedjes. Helaas is alleen mooi zijn niet genoeg en mist er hier en daar wat spanning en afwisseling in de dynamiek van zijn nummers. Dit maakt de plaat als geheel een beetje eentonig en laat je als luisteraar achter met een gevoel alsof je iets mist. Iets meer nummers als ‘Glacier’ bijvoorbeeld. Misschien op de volgende plaat.