Max?mo Park @ Melkweg, Amsterdam

Op 3FM zijn de zeroes in volle gang. Halverwege het decennium vindt er een ware postpunkrevival plaats met debuutalbums van Arctic Monkeys, Franz Ferdinand en Editors. Bands die anno 2014 concertzalen uitverkopen en festivalweides doen vollopen. Genregenoten Max?mo Park heeft met?A Certain Trigger?in 2005 ?ook een sterk debuut. Hoe komt het dat zij de Melkweg dan niet uitverkopen? Aan de energieke, strak in het pak geklede frontman Paul Smith ligt het in ieder geval niet.

01 - Maxi?mo Park

Helaas heeft het te maken met de kwalitatief mindere derde en vierde albums. Hierdoor is de interesse in de band gaandeweg de jaren nogal geslonken. Met het onlangs verschenen vijfde album Too Much Information lijkt de aandacht weer aanwezig. De eerste single ‘Brain Cells’ klinkt vooral live verkwikkend met een flinke lading elektronica. Zanger Paul Smith zingt met zijn typische stem zelfs een register hoger. Tussen de pompende synths van ‘Hips & Lips’ met een dansende toetsenist en het snelle gitaarwerk tijdens ‘The National Health’ van het gelijknamige album, klinkt de nieuwe track prima en weet het de Melkweg in beweging te krijgen. De band uit Newcastle opent eveneens met nieuw materiaal in de vorm van het swingende ‘Give, Get, Take’.

02 - Maxi?mo Park

Op één song na spelen de Britten het gehele album. Netjes en vakkundig verspreid over de setlist met maar liefst 24 songs. Na Brussel is het pas de tweede show van de Europese tour, reden om een flinke rits aan nummers te spelen. De setlist bestaat uit twee A4’tjes, waarvan de bekendste hits zoals het weergaloze orgelvretende Graffiti en het fraaie gitaar gedreven ‘Books from Boxes’ op de eerste pagina staan. Dan lijkt de hele set in de war te komen omdat het keyboard van Lukas Wooller het laat afweten. Even daarvoor maakt de toetsenist nog de grap dat hij net als gitarist Duncan Lloyd van instrument wil wisselen. Dit gebeurt vervolgens ook, al werkt de tweede synthesizer even slecht. Paul vraagt aan het publiek welke nummers ze kunnen spelen zonder dat er toetsen worden gebruikt.

03 - Maxi?mo Park

We krijgen vooral nieuw werk. De gitaarriffs in ‘Lydia, the Ink Will Never Dry’ doen denken aan the Smiths terwijl single ‘Leave This Island’ fijn voortborduurt op de ?ingeslagen weg vol elektronica. Frontman Paul Smith gooit elk nummer zijn volle hebben en houwen in de weer. Een karatetrap waar Van Gaal jaloers op zou zijn, de kenmerkende grootse handgebaren, uitdagende poses of strakke dansbewegingen met een constante gefocuste blik onder het bolhoedje. Tussen de liedjes door praat hij vriendelijk de songs aan elkaar. Hier en daar een woordje Nederlands. “Dank You Well!” Af en toe is hij iets te enthousiast. Na het punky ‘My Bloody Mind’, wanneer ‘Write this Down’ losbarst rent Smith zo waar een microfoonstand het publiek in. De keys in combinatie met de hoekige gitaarriedeltjes en rappe drums zorgen voor gejuich en gedans in de zaal.

04 - Maxi?mo Park

De herkenbare teksten over relaties en sociaal bewustzijn worden met zo’n belevenis gebracht en houden de aandacht bij het podium. Al blijft het keyboard moeilijk doen, de stemming zit er bij zowel publiek als band goed in. Drummer en bassist bevinden zich ver achterin, des te meer plek voor de zanger die daar graag anderhalf uur gebruik van maakt. Ondertussen zijn we bij de tweede pagina met nieuw werk zoals ‘I Recognize the Light’ dat klinkt als The Stranglers en populair werk van de eerste twee albums. Via het publiekelijk aangevraagde ‘By the Monument’ van Our Earthly Pleasures eindigen we met overstuurde gitaren in ‘Apply Some Preasure’ en applausnummer ‘Going Missing’ waarbij de openingsakkoorden voor veel vreugde zorgen. Een teken dat deze nummers van het debuut bij de aanwezigen goed in het geheugen zitten gegrift.

Tekst: Lodewijk Hoebens
Fotografie: Remco Brinkhuis