Frank Turner @ Melkweg, Amsterdam

De Britse punktroubadour Frank Turner is niet meer weg te denken uit het hedendaagse Nederlandse clubcircuit. Met zes shows in 2013 lijkt een overkill dichtbij, maar toch staat de grote zaal van de Melkweg in Amsterdam ramvol tijdens zijn eerste (en waarschijnlijk niet laatste) Nederlandse show van 2014.

Door te openen ‘Photosynthesis’ is iedereen, zelfs de zuurste azijnpisser, gelijk bij de les. Handjes gaan in de lucht, men klapt mee en kan gelijk al niet meer stil staan. Inderdaad; de bierconsumptie gaat omhoog en iedereen begint zowaar te hossen.? De sfeer zit er prima in en belangrijker nog: Turner en zijn Sleeping Souls doen het vanavond niet op de automatische piloot. De show zit anders (beter!) in elkaar in vergelijking met de ronde die de beste man in september vorig jaar in ons land gaf.

Goed ook vanavond weer een Nederlandse versie van ‘Eulogy’ en ondanks dat het wat voorspelbaar aan het worden is, blijft het een moment waarop we Turner zien zoals hij is. Als iemand die de moeite neemt om het publiek in haar eigen taal toe te zingen. Hét hoogtepunt van de avond volgt een nummer later, wanneer hij in z’n eentje ‘I Am Disappeared’ voordraagt. Met een werkelijk prachtige uitvoerig weet hij de toch redelijk rumoerige zaal helemaal stil te krijgen. Dit is hoe we Turner het liefst zien, zonder de Sleeping Souls.

Hierna toch weer de echte meezingers, ‘Wessex Boy’, ‘One Foot Before The Other’ en ‘The Road’, ze staan allemaal – uiteraard – op de setlist. Toch weer redelijk voorspelbaar. Dat is dan ook het grote manco van de show van Turner. Ondanks dat de show redelijk sterk in elkaar zit, zijn het toch allemaal behoorlijk platgetreden paden die hij betreedt. Vanwege zijn persoonlijkheid hoeft Turner niet meteen een jaar weg te blijven, maar hij mag de volgende keer toch écht wat anders doen. Solo bijvoorbeeld, want? ‘I Am Disappeared’ was met afstand het beste wat we vanavond hoorden.