Daryll-Ann @ Doornroosje, Nijmegen

“Kent iemand hier de cd Daryll-Ann Weeps?” vraagt Jelle Paulusma, een grote glimlach op zijn gezicht. Natuurlijk kennen we die. Met dezelfde pretoogjes kondigt hij ‘When War Is On’ aan: “het volgende nummer is een nieuw nummer.” Gelach in de zaal: Daryll-Ann is niet bij elkaar gekomen om nieuwe nummers te promoten (die zijn er niet). Eerder dit jaar waren er al enkele veelbelovende try-outs in het noorden des lands, maar vanavond begint de reünietour dan echt. Een uitverkocht Doornroosje is de gelukkige.

Zelden ontstond er zo’n hype rondom de reünie van een Nederlandse popgroep. Daryll-Ann was altijd al de recensentenband, maar de afgelopen maanden leek het voltallige Nederlandse muziekjournaille over elkaar heen te struikelen in een poging te beschrijven hoe grandioos/fenomenaal/uniek de try-outshows waren. Deels leidt het tot een “hier moet je bij zijn”-optreden dat (uitgerekend op 3voor12) zo wordt gehekeld door Melkweg-programmeur John van Luijn. Hoe dan ook: als de band rond 20.45 aftrapt met ‘A Proper Line’ staat de zaal bomvol – met fans én journalisten.

Om met de minpunten te beginnen: de band heeft een kwartier nodig om warm te draaien, Anne Soldaat heeft wel eens zuiverder gezongen en de drie nummers van debuutplaat?Renko (1992) lijken vooral op de setlist te staan om Coen Paulusma een plezier te doen. Maar ergens na ‘Tools R Us’ begint het te lopen. Ongeveer tegelijk geeft Anne de geluidsman een subtiel duimpje omhoog tijdens ‘Raga The Messenger’. Opeens zien we daar de reden van de reünie: plezier om op te treden. Jelle Paulusma (48) staat te springen op het podium, Anne Soldaat bespeelt zijn gitaar op de vierkante millimeter, drummer Jeroen Kleijn kijkt tussen de slagen door grijnzend de zaal in.

De setlist is een dwarsdoorsnede van het imposante oeuvre: acht nummers van?Happy Traum en?zeven van?Daryll-Ann Weeps, met de beste songs van?Seaborne West,?Don’t Stop en?Trailer Tales aangevuld tot 29 nummers. Vrijwel zonder pauze trouwens: slechts wanneer de gitaarband van Jelle losschiet tijdens ‘All By Myself’ is er een korte onderbreking, die al snel omslaat in kolderiek entertainment wanneer iemand met een boormachine het podium betreedt om het euvel te verhelpen. Daryll-Ann houdt het tempo zelf ook hoog: ‘Low Light’ en ‘Tools R Us’ worden direct aan elkaar gespeeld, ‘Summerdaze’ en ‘Trip the Stairs’ ondergaan hetzelfde lot. Tussendoor glundert Jelle: “wat is dit leuk hè jongens, vinden jullie het leuk? Wij vinden het leuk!”

Dayll-Ann is goed, heel goed. Als tegen het eind van de set ‘Always Share’, ‘The Doctor & I’ en ‘Stay’ langskomen is de zegetocht begonnen. Dan mag Daryll-Ann de toegift zelfs afsluiten met clichéhitje ‘Surely Justice’, dat nog speels wordt uitgemolken met een freeze halverwege. Maar na negen jaar hiatus is het geen verrassing dat de zaal massaal “got me thinking about the law” meebrult. Nee, Daryll-Ann is niet het antwoord op Wilco of een Nederlandse variant van de Beatles, ook niet de wederopstanding van de Nederlandse popmuziek. Maar als ze met zoveel plezier blijven spelen, mogen ze er gerust een jaartje (of twee) aan vastplakken.