Temples @ Doornroosje, Nijmegen

Er is een ware hippie-revival gaande, dat is duidelijk. Nieuwe bandjes met jaren zestig-sound schieten als paddenstoelen uit de grond en vanavond maakt Doornroosje daar dankbaar gebruik van, door zowel het Nederlandse PAUW als het Britse Temples aan het, massaal toegestroomde, publiek voor te schotelen.

De jongens van PAUW starten hun optreden stipt op tijd. Qua uiterlijk hadden ze zo ontsnapt kunnen zijn van de set van hippiemusical Hair, met hun lange haren en vintage dessinbloesjes, maar de muziek heeft weinig met de musical te maken. Wat een indrukwekkend voorprogramma. Goed uitgevoerde psychedelische bluesrock met lange, groovende instrumentale stukken. Vorige maand tekende PAUW bij Goomah Music en de band kondigde direct aan dat de EP in het najaar verwacht mag worden; als ze de hype net zo zorgvuldig weten op te bouwen als hoofdprogramma Temples gaan ze een rooskleurige toekomst tegemoet. Een bandje om in de gaten te houden.

Temples dan; Noel Gallagher, normaal toch een beetje een zeurpiet, noemde ze al ‘de beste nieuwe band van Brittanni?’. Veelbelovend, dus. Er staan ons een dik uur psychedelische jaren zestig-rock te wachten, met invloeden van ‘oude helden’ als The Beatles, The Byrds en Pink Floyd; maar er kunnen ook vergelijkingen getrokken worden met generatiegenoten als Tame Impala, Toy en ‘onze eigen’ Jacco Gardner.

De set wordt geopend met ‘Colours To Life’, één van de eerste singles van de band. Al sinds eind 2012 brengt Temples singles uit en zo cre?erde de band al snel een buzz, terwijl het volledige album pas in februari van dit jaar uitkwam. Zanger James Edward Bagshaw zingt erg goed en ziet er weelderig uit dankzij zijn enorme haardos, glitterende oogmake-up en leren jasje met bontkraag. Bassist Thomas Edison Warmsley speelt verbluffend goed en toetsenist Adam Smith bewijst van alle markten thuis te zijn, door ook gitaar te spelen en af en toe sambaballen of een tamboerijn ter hand te nemen. In vergelijking met de drummer van PAUW is de drummer van Temples een beetje tam.

Het publiek is zeer gemêleerd; van oudere mannen tot jonge hipsters, allemaal fanatiek meedeinend op de bezwerende deuntjes van Temples. Een groot deel van het album Sun Structures komt voorbij, aangevuld met enkele B-sides van uitgebrachte singles, en dit alles met een enorme muzikaliteit. De Britse psychedelische pop wordt hier en daar opgeleukt met hypnotiserende Oosters aandoende ‘Fata Morgana-melodie?n’ in bijvoorbeeld ‘Sand Dance’ en de set wordt afgesloten met debuutsingle ‘Shelter Song’.

Helaas gebeurt er weinig op het podium en straalt de band niet echt een positieve vibe uit. Het publiek is enthousiast, muzikaal gezien is het heel erg goed, maar de performance is niet echt spannend.

2 Comments

Comments are closed.