Motel Moza?que 2014: Dag 1

Motel Moza?que is de afgelopen jaren gestaag uitgegroeid tot één van de fijnere festivals op de voorjaarskalender. De Rotterdamse binnenstad, de voorbije maanden al veelvuldig positief in het nieuws, is ook dit jaar weer twee dagen omgetoverd tot een bruisend festivalhart rondom het Schouwburgplein. Net nu het festival de laatste jaren steeds nadrukkelijker singer-songwriters leek te programmeren, staat er opeens een bijzonder diverse line-up op het programma. Dat leidt op vrijdagavond al tot de nodige clashes (Kurt Vile vs. Wild Beasts), maar bovenal tot een bijzonder interessante openingsdag.

Nieuw dit jaar is de Kathedraal op het Schouwburgplein, in feite een grote partytent, die qua capaciteit alleen de Schouwburg voor zich moet dulden. De vrijdagavond wordt hier afgetrapt door Madensuyu. Het Belgische duo balanceert ergens tussen noise- en post-rock, en maakt vooral indruk met nummers van de meest recente plaat Stabat Mater. Tekstueel een zwaarmoedige plaat over een moeder die haar zoon verliest, maar op zang (en tekst) ligt niet de nadruk. De intelligente en continu stuwende drumritmes van Pieterjan Vervondel zijn an sich al een uur lang boeiend. In combinatie met het gitaar- en toetsenspel van Stijn De Gezelle brengt Madensuyu een bijzonder interessant optreden naar Motel Moza?que, dat zich moeilijk in één vergelijking laat vangen. Als we het toch proberen komen we ergens uit tussen Sonic Youth en Deafheaven.

De reünietour van Daryll-Ann is nu ook bij de festivals aanbeland. Er was al een try-out op Eurosonic, maar de echte aftrap van de tour vond onlangs plaats in Doornroosje. Daar zagen een kleine 450 man al dat alle recensieclichés terecht waren, vanavond zijn dat er nog een stuk meer. Een in leeftijd opvallend gevarieerd publiek ziet staand dan wel zittend – en een enkeling zelfs languit op de Schouwburgvloer liggend – hoe nummers als ‘A Proper Line’ en ‘Tools R Us’ met de al eerder geprezen branie en overtuiging worden vertolkt. Toch blijkt het festivalpubliek vooral nieuwsgierig: de meesten hebben het ergens halverwege de anderhalf uur durende show wel gezien, al dan niet gedwongen door het volle schema van de vrijdagavond.

Daryll-Ann

Zo spelen ondertussen Gardens & Villa en Moddi in respectievelijk Rotown en De Gouvernestraat, twee acts die elkaar muzikaal gezien weinig in de weg liggen. De Californische synthpop van Gardens & Villa is zo’n drie nummers leuk, vooropgesteld dat één van die drie het Broken Bells-achtige ‘Bullet Train’ is. De dwarsfluit en stevig aangezette basslijnen beginnen daarna toch vooral te irriteren. Snel door naar Moddi dus, de Noorse singer-songwriter die zo lekker breekbaar kan uithalen. Dan denk je al snel aan Damien Rice, maar daar doe je Moddi eigenlijk mee te kort. Begeleid door een celliste speelt P?l Moddi Knutsen zowel accordeon als gitaar, terwijl hij liedjes zingt over Libanese soldaten en huisjes aan zee. Weinig artiesten krijgen de lastige Gouvernestraat-venue dit weekend zo stil als Moddi: “it’s like I’m playing in a library”, stamelt de verstrooid ogende hobbit halverwege. Het is hem gegund.

Het loopt dan inmiddels tegen tienen. Tijd voor één van de zwaarste programma-clashes van het festival: Kurt Vile speelt solo in de Schouwburg terwijl Wild Beasts een kleine honderd meter verder in de Kathedraal geprogrammeerd staat. We laten de langharige gitaarmekkeraar vanavond even alleen en kiezen voor de spannende hokjesloze wilde beesten. Wie dezelfde keuze maakt is getuige van een Motel Moza?que-hoogtepunt: de Britten combineren dansbare drumritmes met spannende gitaar- en synthriffjes uit de freakfolk-hoek. Maar kenmerkend blijft vooral de wisselzang tussen Hayden Thorpe (falset) en Tom Fleming (bariton), die live nog krachtiger klinkt dan op de – inmiddels vier – verschenen albums. Gesteund door een discowaardige lichtshow komen er logischerwijs vooral nummers van meest recente plaat Present Tense langs. Zoals het korte, bijna R&B-klinkende ‘A Simple Beautiful Truth’, of het refreinloze maar toch uiterst catchy ‘Wanderlust’ tegen het einde van de set. In ‘Sweet Spot’ vat Fleming het optreden zelf al samen: “Between the flash / and the thunder’s drum / there is a godly state.”

Wild Beasts

Na de keuzestress van een uur eerder is het nu opvallend genoeg even stil. In de Kleine Zaal wordt niemand meer binnengelaten bij Cosmo Sheldrake, in de Schouwburghal wordt elke artiest – en dus ook Sean Nicholas Savage – ruimschoots overstemd door de pratende menigte. Van dat laatste euvel heeft Eagulls gelukkig geen last in Rotown, waar de band een snoeiharde postpunksessie van welgeteld 34 minuten geeft. Boven het gitaargeweld uit klinkt de zang van George Mitchell al even indrukwekkend en Robert Smith-achtig als op de self-titled debuutplaat, live komt daar gelukkig ook de verwachte energieke podiumpresentatie bij. Het broeierige Rotown springt, zweet en schreeuwt de onverstaanbare teksten een half uur lang overtuigend mee. En spelen ze ‘Possessed’ nou twee keer?

Mooie meevaller van het korte Eagulls-optreden: je kunt meteen door naar Temples, die inmiddels begonnen zijn in De Gouvernestraat. Wie de muziek niet kent heeft aan één blik op het podium genoeg voor een treffende samenvatting: alles aan deze Britten ademt sixties. In tegenstelling tot Eagulls weet Temples de psychpopnummers van debuutplaat Sun Structures moeiteloos aan te vullen met B-sides als ‘Ankh’. De gitaarlijntjes, synths en wahwah-effecten zorgen voor een opvallend openluchtsfeertje in de broeierige bioscoopzaal, waar overigens het geluid niet eerder zó goed afgesteld stond. Hoogtepunt van de set vormen afsluiters ‘Mesmerise’, ‘Sand Dance’ en ‘Shelter Song’.

Na afloop verspreidt het publiek zich. Richting Cultuurpodium Perron bijvoorbeeld, waar de Syrische cultheld Omar Souleyman weer eens act de presence geeft. In de Schouwburg en Rotown wordt er nog tot diep in de nacht (voorzichtig) gedanst bij St. Paul en een dj-collectief met de veelbelovende naam Dave Grohl & the Topless DJ’s. Na enkele Future Islands-achtige danspasjes in de immer gezellige Schouwburg houdt ROAR het voor vandaag voor gezien: de zaterdag heeft nog genoeg moois te bieden. De vrijdag was alvast van hoog niveau en – minstens net zo belangrijk – aangenaam divers.

Overige foto’s dag 1


Tekst: Robin Oostrum
Fotografie: Wim Barzilay