Lucius @ Paradiso, Amsterdam

Vorig jaar stonden ze al op de planken in de Haagse Koninklijke Schouwburg tijdens Crossing Border, maar nu is het dan eindelijk zover: debuut?Wildewoman is officieel uit in Europa. Mooie bijkomstigheid daarbij is dat daar dan ook opnieuw een tournee bij hoort. Daarom treffen we?Lucius vanavond weer aan op Nederlandse bodem, deze keer in het bovenzaaltje van Paradiso.

Die vorige keer waren we nog blij verrast: vanuit het comfortabele pluche van The Royal vergaten wij samen met veel andere toeschouwers spontaan op te staan om één van de parallel geprogrammeerde artiesten te gaan bekijken. De identiek geklede en gekapte Holly Laessig en Jess Wolfe hadden een gezonde dosis zelfvertrouwen, een prima begeleidingsband, een uitgesproken voorliefde voor 60s pop, en hun fantastische vocalen meegenomen. Het uitstekende geluid in de zaal maakte dat alles mooi af.

Lucius op Crossing Border (Leonie Poot, 2013)

Vanavond laat vooral dat laatste nog wat te wensen over: het geluid staat te hard voor het kleine zaaltje en vervormt nogal, waardoor de nog altijd heel sterke vocalen niet altijd tot hun recht komen. Daarnaast lijken we er halverwege het optreden ook niet meer omheen te kunnen: dit is een band waarbij een beetje afstand tot de zaal beter werkt. De gesynchroniseerde bewegingen, de theatrale uithalen, en het gehamer op allerhande slaginstrumenten komt dan goed tot zijn recht. Maar die afstand tussen band en publiek ontbreekt hier.

Later blijkt dat ontbreken van die barrière een heel goed ding. Als toegift spelen ze, onversterkt, ‘Two of Us on the Run’ en Paul McCartney’s ‘Goodbye’ in het midden van een goed gevulde maar muisstille zaal. Nog één keer wordt duidelijk hoe goed deze mensen samen klinken. Dat was daarvoor ook al bewezen natuurlijk: vooral tijdens een nummer als ‘Turn It Around’, waarin alle registers even open mogen, is het genieten voor zowel band als publiek. Ook valt op hoe tot in de puntjes verzorgd de optredens van Lucius zijn. Dat is meteen ook het voornaamste obstakel om van een solide optreden een fantastische show te maken. Omdat de manier waarop de zangeressen bewegen, wat ze doen, en wie wanneer iets kan zeggen in detail vastgelegd lijken te zijn, wordt spontaniteit uit het optreden geweerd. Daarmee gaat ook een deel van de energie verloren. Toch blijft er voor liefhebbers van 60s pop met een rafelrandje nog genoeg over om naar te kijken en luisteren.

Lucius dus. Misschien wel de best zingende zangeressen die we dit jaar in een popgroep gaan zien. Wij kijken alvast, lekker voorbarig, uit naar het tweede album. Voor die tijd zijn ze in ieder geval aankomende zondag (13 april) nog te zien in de Utrechtse binnenstad, in het kader van het Tweetakt festival.