Unterwelten – Unterwelten

Unterweltenroar(Album – Goomah Music/Excelsior Recordings/V2) Michiel Flamman maakte jaren muziek onder de naam Solo, maar vond het tijd voor iets duisterder werk. Zo kwam Unterwelten de wereld in. De band is geboren in Berlijn en werd vernoemd naar een bunkercomplex waar Flamman dagelijks langskwam op weg naar de studio.

De drones in opener ‘Marylin and Me’ nemen direct bezit van je en hebben een bezwerende uitwerking. Vervolgens hakken de messcherpe gitaarpartijen en tribaldrums erin. Unterweltens Unterwelten begint heerlijk. “I can’t swim!” schreeuwt Flamman. Een roep om hulp wellicht, maar hulp krijgt hij niet.

Al met al klinkt de plaat behoorlijk sacraal. De fonetische uithalen op ‘Dig’ bijvoorbeeld, die je aan een duistere kerkdienst doen denken. ‘Go’, waar een orgeltoon het nummer draagt, en ‘Where Do We Go?’, met vervormde stemmetjes en een gitaar die net niet tot uitbarsten komt, volgen dat sfeerbeeld.

Maar Unterwelten kent ook een andere kant. Een opgewekte kant. Zoals het vrolijk klinkende ‘A Beggar’, waar de gekte het nummer door middel van vocale klanken overneemt. Flamman beschrijft Unterwelten als ‘Music made in the dead of night’. Ja, de plaat kent een duistere ondertoon, maar bij vlagen komt daar een zekere hoop de hoek om kijken. plaat bouwt op naar een grande finale, het opgewekte ‘Boxing The Compas’, waar de ‘lalala’s zich nestelen in het onderbewustzijn van de luisteraar. En die komen daar de eerste paar weken niet meer vandaan. Prachtplaat.