Manchester Orchestra – Cope

Manchester_Orchestra_Cope(Album – Caroline/Republic Records) Het vijfkoppige Manchester Orchestra zette vanaf dag één iedereen op het verkeerde been: de band komt namelijk helemaal niet uit Manchester. Nee, de roots van deze band liggen in Atlanta, de hoofdstad van ‘swamp state’ Georgia. Verwacht niet de moddervette grooves, snerpende gitaren en denderende drums van stadgenoot Mastodon, dit vijftal schijnt de missing link tussen Thrice, Brand New en O’Brother te zijn.

Met Cope leveren de heren alweer hun vierde studioplaat af en dat is voor een band die sinds 2004 opereert een prima score. Deze plaat moet ervoor zorgen dat de band voet aan wal krijgt in Europa, want waar de heren in thuisland Amerika gezien worden als één van de vaandeldragers van de nieuwerwetse alternative rock, moet Manchester Orchestra aan deze kant van de grote plas nog doorbreken.

Opener ‘Topnotch’ zet met zijn gigantische riff wat dat betreft alvast de toon. Deze riff is heerlijk en met de hoge, bijna hese stem van frontman Andy Hull blijven we luisteren. Want naast de vele laag gestemde gitaren zijn de vocalen het wapen van de band. Deze hebben wel wat weg van Billy Corgan (Smashing Pumpkins), maar dan met een zekere rauwheid.

Manchester Orchestra etaleert met de karakteristieke trage gitaarpartijen een eigen sound en het gebrek aan uptempo partijen zou nog wel eens funest kunnen zijn voor de ambities om in Europa door te breken. Langzame gitaarpartijen nodigen namelijk niet uit om airtime. Gelukkig zijn daar tracks als ‘Every Stone’ en ‘All I Ever Wanted’, waar net weer wat meer gebruik gemaakt wordt van wat meer tempo.

Toch is het gros van Cope langzaam, luister maar eens naar de titeltrack, waar de band experimenteert met stiltes. De traagheid maakt het album niet makkelijk, maar erg lekker is deze wel. Of dit leidt tot meer dan alleen een positieve recensie moet nog blijken, maar laat deze recensie dan maar het begin zijn.