La Dispute – Rooms of the House

roomsofthehouse(Album – Bertus) Er is veel gezegd en geschreven over La Dispute, maar er zijn weinig bands die emotie zó intens weten over te brengen als het vijftal uit Grand Rapids, Amerika. Met een onconventionele combinatie van post-hardcore, screamo, progrock én spoken word weet de band altijd iets bijzonders neer te zetten. Nu is hier de derde plaat van de band, Rooms of the House.

Wat opvalt is dat deze plaat over de breedte gezien een stuk rustiger is in vergelijking met voorgangers Wildlife en Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair. Muzikaal gezien is er meer rust, maar ook meer ruimte voor cleanere en meer jazzy-aandoende gitaarpartijen. Vocalist Jordan Dreyer klinkt minder huilerig en hectisch, er lijkt zelfs nóg meer aandacht te zijn besteed aan storytelling.

Rooms of the House is namelijk een conceptplaat over een koppel wat hun naderende romantische onheil aan ziet komen. Klinkt heel dramatisch, maar dat is onoverkoombaar bij deze band. Als luisteraar word je door de band meegenomen door het proces wat het eindigen van een relatie is.

La Dispute is altijd al een band geweest waar de teksten vooropstaan, maar Dreyer’s teksten zijn po?tischer dan ooit te voren. Ook meer dan ooit te voren is hoe de muziek deze teksten complimenteert, beiden gaan niet alleen hand in hand, maar ze versterken elkaar.

De plaat zit vol met prachtige momenten. Op opener ‘Hudsonville, MI 1956’ bijvoorbeeld, lopen de handclaps exact gelijk met de percussie, ‘Scenes from Highways 1981-2009’, waar de schreeuwpartijen uiteindelijk de overhand krijgen, of albumhoogtepunt ‘The Child We Lost 1963’, wat doorspekt is met emotie. Eigenlijk doen we de andere tracks te kort door ze niet te noemen, maar laat het duidelijk zijn: La Dispute flikt het gewoon weer. Fantastisch album.