Howler – World of Joy

db_file_img_15447_500xauto(Album – Konkurrent) ?America Give Up, het debuutalbum van de Amerikaanse jonkies van Howler, werd iets meer dan twee jaar geleden bij ons zeer goed ontvangen. De kenmerkende sound waar The Strokes mee bekend zijn geworden, maar die ze evengoed achter zich gelaten hebben, werden voortgezet door Howler, en niet onverdienstelijk. Aan het einde van de recensie van hun debuutplaat vroegen we ons echter wel af wat de houdbaarheid van de band zou zijn. Nu hun tweede album, World of Joy, uit is, kunnen we misschien een antwoord geven op deze vraag.

De tweede langspeler is duidelijk minder pakkend dan America Give Up, mede door het ontbreken van nummers als het direct aansprekende ‘Back of Your Neck’. Met ‘Don’t Wanna’ hebben de Amerikanen wel weer een nummer te pakken dat makkelijk in het gehoor ligt en al snel in je hoofd zal blijven zitten, maar toch mist het dat kleine beetje extra wat op het debuut nog wel gegeven werd.

Met ‘Al’s Corral’ en ‘Drip’ geeft het viertal echter wel direct flink gas en wordt de aandacht ?meteen gegrepen. Met het zojuist genoemde ‘Don’t Wanna’ wordt een flinke stap teruggenomen, waarmee ze goed bewijzen niet alleen maar op volle kracht te kunnen spelen, maar ook de surfinvloeden nog beheersen.

De tweede helft van het album, dat begint met de titelsong, breekt echter volledig met de Howler hoe we ze kennen. ‘World of Joy’ begint met stuwende bastonen, voordat de drums en gierende gitaren er inkomen. Vervolgens horen we Jordan Gatesmith’s stem volledig vervormd door een bak vol effecten. Het is wellicht een wat vreemde keuze, die net niet helemaal lekker uitpakt, waardoor het maar goed is dat direct erna ‘Louise’ volgt, dat met kop en schouders boven de rest van het album uittorent.

Het eindsalvo, met onder andere ‘Here’s the Itch That Creeps Through My Skull’ en ‘Aphorismic Wasteland Blues’, toont dan wederom weer een andere kant van de band. ‘Here’s the Itch’ klinkt bijna als een folknummer gemarineerd in een surfsaus en de afsluiter is een akoestisch, kort nummer, dat wat nepjes ondergeproduceerd overkomt.

Howler bewijst met World of Joy dat de band meer dan een eendagsvlieg is, maar had het toch beter kunnen houden bij de surf/garagerock van het debuut. De nieuwe uitstapjes zijn leuk en klinken zeker niet slecht, maar erg vernieuwend is het allemaal niet. En degenen die het voor Howler gedaan hebben, deden het toch wel iets beter.