Mister and Mississippi @ Rotown, Rotterdam

Na het Texaanse SXSW festival is Mister and Mississippi momenteel bezig met een mini tour door Nederland om het publiek te laten kennismaken met nieuw materiaal. De vele optredens hebben zich niet uitbetaald in een 3FM award. Wel mocht de band een Edison voor ‘Best Alternative’ in ontvangst nemen. In een uitverkocht Rotown bewijzen ze nogmaals de kracht van hun muziek.

Singer-songwriter Kim Janssen is de support act tijdens deze tour. Gewapend met enkel een akoestische gitaar speelt de man een korte set. Toch weet hij in de paar liedjes zijn hart en ziel te leggen. Hij verteld oprecht dat er nog een song op de setlist staat, maar een piano ontbreekt. Bij het laatste nummer vraagt Kim of het iets stiller kan. Er heerst nogal een gezoem op het podium. ”Dit liedje gaat over mijn moeder. Ze overleed afgelopen week…” Het publiek reageert nauwelijks. Toch bedankt hij de mensen vooraan die wel interesse tonen. Ondanks het geroezemoes wordt er ook in het laatste nummer veel emotie gelegd, zowel in de zang als gitaarspel. Na afloop volgt er wel een enorm applaus, waar Kim zichtbaar dankbaar voor is. In de loop van de avond zie je hem dan ook bij de merchstand staan, om met ge?nteresseerden een praatje maken. Ondertussen gaan de conversaties in de zaal onverstoord verder.

Tien minuutjes later klinken de eerste tonen van Mister and Mississippi door Rotown. De aangename samenzang van?Samgar Lemu?l Jacobs en Maxime Barlag, die tevens de percussie voor hun rekening nemen, houdt de Rotterdamse popzaal gelijk in zijn greep. Links en rechts van hen staan gitaristen Tom Broshuis en Danny van Tiggele de liedjes te voorzien van stroomversnellingen waar nodig. Meestal eindigend in een harmonieuze climax waar de stem van Maxime fijn over heen scheert. Ze komt even naast haar drummer staan om een potje xylofoon te spelen. Andere momenten pakt ze de caracas of speelt ze mee op de trommels om meer lagen te cre?ren in de nummers.

Het nieuwe werk lijkt avontuurlijker dan de songs van het debuut Mister and Mississippi. Het eerste meezingmoment ontstaat door het refrein van single ‘Same Room, Different House’ dat vrij vroeg in de set voorbijkomt. De uitverkochte zaal klapt vrolijk mee. ”Jullie zijn te gek!”, roept Jacobs vol lof. Het is de eerste show van deze korte tour, maar de populariteit van de Utrechtse band is aanzienlijk. Vervolgens gaat het muzikaal een tandje terug. De spots zorgen voor extra sfeer wanneer het frivole ‘Calm’, inclusief xylofoon, voort kabbelt.

Het aanwezige publiek is duidelijk stiller dan tijdens de set van Kim Janssen. Ze worden zwaar op de proef gesteld als Maxime een experiment aankondigt. Het viertal begeeft zich links van het podium waar ze enkel met een akoestische gitaar een sombere versie spelen van ‘Nemo Nobody’. Rotown blijft muisstil, maar het applaus na afloop is overweldigend. Een geslaagde en vooral gedurfde zet van de band, iets waar Rotterdammers wel van houden.

‘Where the Wild Things Grow’ is een nieuw nummer waarin de bass een grotere rol speelt. Maxime neemt voor de afwisseling enkel de zang voor haar rekening. Knap hoe ze elke keer zo zuiver die hoge noten weet te halen. Met een flinke fuzz gaan de gitaren richting een volgende solo waarna de spots enkel op de zangeres gericht staan. Tijdens ‘Circulate’ is er vooral een samenspel tussen piano en gitaar. Uiteindelijk zijn het de zware drumslagen die voor een daverende climax zorgen. Hoe nieuw het materiaal is, merken we bij ‘We Only Part to Meet Again’. Pas twee weken geleden geschreven. ”Everything reminds me of you”, klinkt het refrein met drums die voelen alsof er veel tegenslagen zijn verwerkt. ”Try not to miss you”, gaat het verder. Teksten die in je hoofd gaan zitten en waar dromen uit bestaan.

Voor iedereen het beseft breekt het laatste nummer aan. De zomerse single ‘Follow the Sun’ zorgt met een dromerige vibe voor een blije stemming. ”Putting on my dancing dress.” zingt Maxime. ”Take a step outside, take me for a ride!” zingt Samgar, wanneer door de akoestische slag het tempo omhoog gaat. Als vervolgens de elektrische gitaar inzet, klimpt Mister and Mississippi andermaal richting een finale. Gelukkig keren ze terug voor een toegift met als ultieme apotheose de song waar het allemaal mee begon; ‘Northern Sky’. Met slechts enkele muzikale elementen weet vooral die stem van Maxime ons voor een laatste maal te raken. Voor de laatste keer begeeft de band zich in de versnelling om met een groot gevoel van euforie te eindigen. Het publiek beloont de band met een gigantisch applaus. Terecht.