Bob Mould

Door Jeffrey Zweep 1 juli 2014 Reacties staat uit voor Bob Mould

Bob Mould, wie kent hem niet. Muzikaal icoon, bekend van legendarische bands als Hüsker Dü en Sugar en zelfverklaard verhalenverteller. Inmiddels heeft de man ook een beste solocarrière, ?tijd om hem wat meer aan de tand te voelen.

Het gaat goed met Bob, hij heeft het de afgelopen periode druk gehad met het geven van interviews en eindelijk weer shows spelen. De laatste jaren waren erg druk, met een autobiografie, een samenwerking met Foo Fighters en een tribute-show (met onder andere Dave Grohl en Ryan Adams) in 2011, het uitbrengen van Silver Age en her-uitgaves van Sugar in 2012. In datzelfde jaar verloor Mould z’n vader, de man die Bob in contact bracht met muziek.

Het jaar na het overlijden van z’n nam hij de tijd om weer echt te schrijven, het resultaat hiervan is het onlangs verschenen Beauty and Ruin. Was het een soort reflectieperiode? “Dat kan je wel zeggen, daar gaat het album over. Het is één van de thema’s: ‘verlies, reflectie, acceptatie en toekomst’. En in die volgorde vertellen de nummers een verhaal.”

“Naarmate ik schreef, kwam ik erachter dat ik onbewust écht bezig was met die thema’s. Nadat ik dat had toegegeven aan mezelf en er een soort structuur van maakte, om bewuster met de thema’s bezig te gaan, vond ik van mezelf dat ik pas echt bezig was met een nieuw album.”

Eén van de thema’s is acceptatie. Acceptatie van jezelf? “Niet perse dat, maar meer het accepteren van hoe het leven gaat. Eigenlijk een soort acceptatie van de andere drie thema’s misschien wel. Ik heb m’n vader verloren, dat heb ik moeten accepteren om vervolgens naar de toekomst te kijken, snap je?” Dus eigenlijk is Beauty & Ruin het leven in een notendop? “Ja, misschien wel. Maar meer nog twaalf maanden van mijn leven in een notendop.”

De nummers van Beauty & Ruin klinken best jeugdig, hoe doe je dat? “Haha, goed! Maar dat is mijn band hoor. Dit is het resultaat van jarenlang samen spelen en zij brengen mijn jeugdige ik weer naar boven in me.” Dus zonder je band geen Beauty & Ruin? “Absoluut niet! In m’n eentje had ik het niet voor elkaar gekregen en met een andere band was het een andere plaat geworden.”

Bob Mould ROAR

Het zorgde er bij mij voor dat ik Husker Dü weer ging luisteren. Daarover gesproken, heb je nog contact met Grant en Greg? “Een beetje en dan alleen via de mail hoor. We zijn allen koppig, niet alleen Grant en Greg hoor, ik ook. Maar het is goed zo.Candy Apple Grey werd onlangs opnieuw uitgebracht voor Record Store Day… “Ja, daar kwam ik kort geleden pas achter!” Dus, twee weken voor de uitgave wist je het pas? “Ja… Ik kreeg een mailtje van iemand die daar via via wat over te horen had gekregen. Het is niet helemaal eerlijk gegaan, maar ik heb het maar laten lopen…” Had je vroeger anders gereageerd? “Absoluut!” Komt dat door het proces wat voorafgaand aan Beauty & Ruin plaatsvond? “Ja, precies. En ik heb tegenwoordig ook totaal geen zin om ergens over in te zitten.”

Terug naar Beauty & Ruin, Bob nam de plaat met z’n band op in Chicago vanwege een aantal redenen: De bandleden woonden dichtbij en hadden al eerder gebruik gemaakt van de studio én de studio was eigendom van producer Steve Albini en met hem heeft Bob een zeer goede verstandhouding. Hij kijkt zeer tevreden terug naar het opnameproces; na twee keer ‘inspelen’ wist de band na de derde take al precies hoe de nummers moesten klinken.

Bob ziet zichzelf als een verhalenverteller: “Dat is wat ik doe. Als ik meerdere goede verhalen heb, dan neem ik een plaat op, ga ik touren en deel ik mijn verhalen met het publiek. Dat is wat ik doe, iedere dag.” Kan je er zonder? “Dat heb ik niet geprobeerd. Ja nou, ik heb zeven maanden geworsteld, maar dat voelde als één lange dag zonder muziek.” Daar heb je het. “Ja, eigenlijk wel.”

Je ziet jezelf als een verhalenverteller. Je vertelt een verhaal met je autobiografie, heeft dat schrijfproces ervoor gezorgd dat je jezelf meer leerde kennen? “Ja, absoluut. Ik had ook geen ervaring met verhalen vertellen op deze manier. En niemand die ook zei ‘schrijf je autobiografie en daarna komt alles vanzelf’. Absoluut niet. Maar het hielp me wel.” Was dit het ‘grote onbekende’ voor je? “Zeker, want ik keek hiervoor nooit terug.”

Toen je uit de kast kwam, werd je ineens gebombardeerd tot een soort woordvoerder, een icoon misschien wel, voor homoseksuele artiesten uit jouw muzikale scene. Wat vond je hiervan? “In het begin vond ik dat erg lastig. Ik ben een muzikant en dat is wat ik wilde zijn. Ik wilde niet bekend staan als een homoseksuele muzikant. Ik voelde me in het begin ook niet op m’n gemak bij, maar nu gelukkig wel. Ik zag het verder ook niet als mijn roeping, ik vind ook niet dat het moet uitmaken verder.” Dat je een muzikant bent die toevallig homo is? “Exact. Ik ben een muzikant die homo is en geen homo die muzikant is, haha.” Goed verwoord! Nog één vraag en dat mijn standaard afsluiter: Wat is je schoenmaat? “Haha, cool dat je dat elke keer vraagt! Mijn Amerikaanse maat is 10?, dat is 43 geloof ik hier. ?

Je kunt geen reactie achterlaten.