Jack White @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Arthur Matze 2 juli 2014 Reacties staat uit voor Jack White @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Mister Jack White heeft vooral na zijn jaren bij The White Stripes bewezen dat hij een muzikant is van wereldformaat. Iedere band die hij oprichtte bleek een succes en ook solo gaat hij als een speer. Dat de Heineken Music Hall vanavond is uitverkocht is dan ook geen grote verrassing en meer dan terecht.

Bij iemand met zoveel bands en zoveel invloeden is het altijd maar afwachten wat hij op een avond gaat brengen. Vorige keer dat hij in een uitverkochte HMH stond had hij zijn vrouwenband The Peacocks bij zich en koos hij voor een overwegend rustige set. Ditmaal laat hij met de opener, het instrumentale ‘High Ball Stepper’, weten dat we oordopjes nodig gaan hebben.

De setlist bestaat vanavond voor het overgrote deel uit de heerlijk vuige tracks van The White Stripes. Maar ook de nummers van Lazaretto, zijn nieuwe soloalbum dat toch voornamelijk heel clean klinkt, worden vanavond met het distortionpedaal aan gespeeld. Met name tijdens die oude White Stripes-nummers weet hij het publiek goed mee te krijgen, en hoewel hij zich vrij afstandelijk opstelt is te zien dat hij er van geniet dat het publiek losgaat.

Ongeveer halverwege de set is er ruimte voor wat rustigere nummers, waaronder een heerlijke versie van ‘We’re Going To Be Friends’ waarbij Jack en zijn violiste een goede sfeer weten neer te zetten. De violiste heeft sowieso een zeer fijne stem en zingt op sommige momenten zelfs beter dan White zelf. Verder verdienen de drummer en pianist beide een onderscheiding voor hun retestrakke spel zonder ook maar een klein beetje moe te worden.

Van The Raconteurs horen we ‘Top Yourself’ en natuurlijk  ‘Steady As She Goes’ voorbijkomen en van The Dead Weather krijgen we ‘Cut Like A Buffalo’ te horen. Op die manier laat White toch nog een mooi en compleet overzicht van zijn gehele oeuvre horen. Het is overigens pas tijdens de toegift dat Jack White pas echt los lijkt te komen en over het podium heen en weer begint te springen. Ook hier weer voornamelijk nummers van The White Stripes en nog twee nummers van zijn solowerk.

De avond wordt afgesloten met het overbekende (en ondertussen vrij uitgekauwde) ‘Seven Nation Army’, wat toch een beetje als een vreemde afsluiter voelt. Even lijkt het er op dat hij nog een keer terugkomt voor een echt spontane toegift, maar als de gordijnen sluiten en het zaallicht weer aangaat is het na bijna twee uur dan toch echt afgelopen. Afsluiten met zijn grootste hit voelt een beetje vreemd omdat hij meer dan eens heeft laten weten wel klaar te zijn met het nummer, maar aangezien het hele publiek nog twee keer zo hoog sprong dan bij de rest van de set was het misschien toch niet zo’n gekke keuze.

Je kunt geen reactie achterlaten.