Tessa Rose Jackson

Wat goed is komt snel en daarom is het ook niet zo gek dat het hard gegaan is met Tessa Rose Jackson. Debuutplaat Songs From The Sandbox gooide hoge ogen en ook de reacties op haar optredens waren lovend. Wij waren al meerdere keren onder de indruk en vonden het tijd voor een kop koffie en wat vragen.

Het gaat goed met Tessa: “Afgelopen jaar was heel hard gegaan. Dat was supervet, maar dat hadden we natuurlijk nooit verwacht. Twee keer in De Wereld Draait Door en twee keer de Bovenzaal van Paradiso uitverkocht, echt te gek. En dan kom je op het punt dat je je afvraagt ‘wat nu?!’. Het is nu vooral door bouwen, maar dit jaar is vooral het schrijven van plaat twee en dat gaat heel organisch. De eerste plaat heb ik in m’n eentje geschreven, maar mijn manier van schrijven is wel veranderd.”

Als je dat dus doet hè, die plaat in je eentje schrijven maar vervolgens delen om er een liveset omheen te bouwen, hoe is dat? “Ja dat vond ik zo moeilijk! Het was alsof ik m’n kindje uit handen moest geven. Gelukkig zijn m’n bandleden hele goede vrienden en staan onze neuzen in dezelfde richting. Die vertrouw ik alles toe. We zijn allemaal muzikale alleseters, maar we weten precies wat we met de band willen.”

“Toen ik in de studio zat, dacht ik niet na over hoe ik het live zou brengen want ik had nog geen band en nu ik een band heb, heb ik ervaren hoe vet het kan zijn om hier juist wél mee bezig te zijn. We kunnen wat harder en ruiger zijn, zonder dat het direct rock gaat zijn, dat hoeft dus helemaal niet. Dat is wel lekker hoor. En het leuke van alles is dat ik heel goed bevriend ben geraakt met de band.”

Ga je dan ook lekkerder naar een show tegenwoordig? “Ik was vroeger geen podiumbeest, alles rond een concert was op een bepaalde manier breekbaar voor mij en dat kan ik niet zo 1, 2, 3 makkelijk met iedereen delen. Ik heb juist mensen nodig die m’n rare trekjes kunnen handelen en andersom. Het voelt alsof ik iedere keer op mini-vakantie ga met m’n vrienden.”

Tessa Rose Jackson (1)

Je debuutplaat heet Songs From The Sandbox, waar komt deze titel vandaan? “Het maken van de plaat was net zo als toen ik vroeger een zandkasteel aan het maken was. Dus bouwen en kapotmaken, bouwen en kapotmaken. En uiteindelijk heb je een heel mooi zandkasteel. Zo ben ik dus ook bezig geweest in de studio, ook weer omdat ik dus nog geen band had.” Dus de titel is niet heel persoonlijk, maar hoe persoonlijk zijn je nummers? “Dat hangt er vanaf. Sommige zijn heel abstract of een gedachtestroming, maar nummers als ‘Where The Light Goes’, ‘Forgive Me’ en ‘Twenty Years’ zijn mega-persoonlijk. En dat vind ik soms live nog wel spannend hoor.”

En bijvoorbeeld de tracklisting, hoe erg ben je daarmee bezig geweest? “Oh men, ik werd echt gek van de tracklisting. Ik heb de plaat laten masteren in Londen en nadat ze mijn tracklisting had geluisterd vond ze dat dus helemaal kut, want de flow was volgens haar niet goed genoeg. Daar ben ik vervolgens dagen mee bezig geweest.”

Kan je wat vertellen over de wisselwerking tussen de grote, meer bombastische liedjes, en de kleine en breekbare liedjes? “Ja, dat is voor mij wel heel belangrijk. Ik raak ge?nspireerd door bijvoorbeeld folkharmonie?n uit de jaren zestig, maar ook bands als Local Natives vind ik helemaal geweldig, en ik vind het fijn om zelf kleine liedjes te spelen. Ook live krijg ik door de afwisseling net weer even meer zin om een ballad na een uptempo nummer te spelen en andersom.”

Vorig jaar speelde je meerdere keren tijdens Record Store Day, hoeveel heb je daaraan gehad? “Veel, want ik heb me in de bekendheid kunnen spelen en veel cd’s verkocht. Je hebt natuurlijk nog steeds de discussie over illegaal downloaden, maar ik heb liever dat mensen dat doen omdat het gratis is, me zo leren kennen en dat ze dan naar m’n show gaan.

Wat ben je verder van plan voor dit jaar? “Ik hoop een aantal leuke festivals te kunnen spelen en dan bezig met de tweede plaat. Dus vooral daar een oplossing voor vinden, in een jaar met heel veel spelen, experimenteren en opnemen.” En dan als afsluiting wil ik heel graag weten wat je schoenmaat is. “Dat is een heel leuk verhaal, want ik ben echt heel scheef. M’n rechtervoet is namelijk groter als m’n linkervoet. Ik heb maat 38 en bijna maat 39, dus dat is kut met nieuwe schoenen kopen. Eigenlijk komt dat erop neer dat de grote teen van m’n rechtervoet altijd pijn heeft. En om nou twee paren te kopen, dat is ten eerste duur en ten tweede ziet dat er niet uit. Zelfs m’n schoenmaten zijn ingewikkeld, maar ik ben nou eenmaal een ingewikkeld persoon.”?