Son Lux

Geen hond aan deze kant van de Atlantisch Oceaan die drie jaar terug Ryan Lott kende, ook niet onder z’n artiestennaam Son Lux. Dat werd wel anders met het fantastische Lanterns en een bizarre, doch geniale, samenwerking met Sufjan Stevens en Serengeti. Nu hij eindelijk hier voet aan de grond zet vonden we het tijd om wat meer over hem te weten te komen.

Het gaat goed met Ryan, al is hij wat moe. “We hebben goede shows gespeeld tot nu toe. Londen en Brussel waren uitverkocht, dus dat was gaaf. Maar we zitten in het begin van de tour, dus het is lastig te vergelijken op dit moment. De vorige tour was wél lastig hoor, alle steden waren ver van elkaar vandaan, dus we moesten ver rijden en soms zelfs vliegen van de ene naar de andere show.”

Dan de vorige studioplaat, Lanterns. Hij is bij vlagen groots en bombastisch en bij vlagen klein en fragiel. Was dit de intentie, om dit beide in de plaat te krijgen? “Ja, absoluut. Alles op de plaat had een bedoeling. Het is een goede beschrijving, dat het zowel bombastisch als fragiel is. Ik hou van contrasten, zoals die, maar ook het contrast tussen zwart en wit.” Hoe gaat dat in z’n werk dan? “Soms heb ik een idee, of iets wat kleiner is dan dat. Een embryo van een idee. Ik hoor geen geluiden in m’n hoofd hoor, maar ik heb idee?n voor geluiden.”

“Die idee?n of embryo’s van idee?n gooi ik soms door elkaar zodat er grotere idee?n ontstaan. Grotere geluiden. Ik werk op een vrij eigen manier, ik zoek een geluidswereld en daaruit ontstaat een liedje.” Hoe werkt dat precies? Leg je jezelf bepaalde grenzen op? “Ja, dat is wel één van de principes waarmee ik werk en zo leg ik mezelf een bepaalde omweg op. Dat zorgt ervoor dat ik op meer onbetreden paden kom en dit maakt me weer creatiever. Tegenwoordig weet iedere popluisteraar wat hij kan verwachten, dus ik zie het ergens ook wel als een uitdaging om die luisteraar te verrassen.”

Zie je jezelf dan als een popartiest? “Nee, ik ben van mening dat genredefinities alleen werken vanuit het journalistieke oogpunt. Ik denk niet als de stereotype popartiest, maar ik denk dat er uiteindelijk altijd iets in mijn muziek zit wat door de populaire media omschreven kan worden als poppy. Of toegankelijk, misschien is dat een beter woord. Maar ik denk dus niet als een popartiest, in die zin dat ik niet denk dat ik bepaalde beats of geluiden niet mag of kan gebruiken omdat dit wel of juist niet in een genre past.”

SonLux copy

Interessant! Je hebt onlangs een nieuwe EP uitgebracht, met daarop alternatieve versies van tracks op Lanterns. Zijn dit leftovers van die plaat of zijn deze nummers speciaal voor deze EP opgenomen? “Deze nieuwe versies zijn speciaal hiervoor gemaakt. Je kan ze omschrijven als re?ncarnaties in de ruimste zin van het woord. In sommige gevallen met zelfde melodie?n en andere instrumenten en in andere gevallen precies andersom.”

En met andere muzikanten. “Ja, ook dat. ‘Easy’ heeft bijvoorbeeld nieuwe gitaarpartijen van mijn tourgitarist Rafiq, die toevalligerwijs ook de studioversie ingespeeld heeft trouwens. Deze versie begon overigens met Lorde, ik heb haar de instrumentale versie van het origineel gestuurd met de vraag wat ze ermee kon. Ze schreef deels een eigen tekst voor het nummer en maakte daar een eigen opname van. Op basis van haar nieuwe vocaallijnen? heb ik de nieuwe versie gemaakt, met daarin ook de nieuwe gitaarpartijen van Rafiq.”

Soms vergelijken mensen je met Sufjan Stevens, wat vind je daarvan? “Raar en lui. Haha. Of misschien is ‘slecht ge?nformeerd’ een betere omschrijving. Kijk, Sufjan en ik zijn vrienden en maken soms gebruik van dezelfde invloeden en dezelfde type instrumentatie. Maar zijn gebruiken van bijvoorbeeld elektronica is totaal anders dan wat ik doe. Ik vind hem een betere zanger en muzikant, waardoor ik niet vind dat we op elkaar lijken. Maar, ergens snap ik het wel. Want het is vooral een functionele vergelijking. Je kan me misschien beter vergelijken met een andere artiest, maar als niemand die artiest kent, dan heeft de vergelijking geen goede functie.”

Over Sufjan gesproken, samen met hem en Serengeti heb je een EP onder de naam S / S / S uitgebracht en een LP onder de naam Sisyphus. Wat kan je vertellen over die samenwerking? “Laat ik vertellen dat ik erg blij ben met de samenwerking. S / S / S is wat minder mijn ding, omdat Sufjan en Serengeti al vrij ver in het proces waren toen ik erbij kwam. Bij Sisyphus waren we echt een driemansband. Dat laatste was leuker en ik denk dat je dat ook kan horen. Sisyphus klinkt alsof drie vrienden een plaat hebben opgenomen en dat was ook zo. Ik ben nog steeds erg trots op de EP natuurlijk, omdat die nét weer wat experimenteler en vreemder was.”

Wat kunnen we in de toekomst verwachten? “Nieuwe muziek natuurlijk!” Vertel! “Ik ben al bezig met een nieuwe Son Lux-plaat en dat wordt de eerste keer dat ik geen solo Son Lux-album uit ga brengen. Het wordt echt een band-album, ik ben niet meer alleen Son Lux maar ik ben het met m’n band.” En als laatste vraag, wat is je schoenmaat? “M’n schoenmaat?! Even kijken, 8D? Ik weet niet wat D betekend hoor!” Rafiq, die net binnen komt lopen: “Dat is de breedtmaat, D is de standaard breedte.” Ryan:? “Ik heb kleine voeten, maar gelukkig zijn ze in de breedte tenminste standaard, haha!”