Luluc – Passerby

Luluc(Album – Sub Pop) Binnenkort komt dan eindelijk het werelddebuut van het Australische duo Luluc uit. En we schrijven eindelijk omdat sinds het uitkomen van hun eerste album Dear Hamlyn in 2008 (welke nooit buiten de Australische landsgrenzen is uitgebracht) we weinig tot niets van de band gehoord hebben. Tussen 2008 en 2014 zitten best wat jaren, zes wel te verstaan. En dat is aardig lang voor een up-and-coming band.

Geduld is een schone zaak, zo blijkt. Luluc is er zelfs een beetje trots op, dat ze de tijd genomen hebben. Op hun website is te lezen dat het laten ontvouwen van gebeurtenissen niet alleen tekenend is voor hun carrière als muzikant maar ook goed omschrijft hoe ze hun muziek benaderen. Een serie toevalligheden welke toch onvermijdelijk waren.

Zo leerde het duo Zoë Randell en Steve Hassett elkaar bij toeval, zo’n kleine 17.000 kilometers buiten Australië, in Schotland kennen. Iets met een gitaar, een kopie van het boek Huckelberry Finn, en een directe klik. Maar uiteraard gingen er nog heel wat toevalligheden aan vooraf eer er spraken was van het album Passerby. Om een lang verhaal wat korter te maken, de band kreeg een contract bij Sub Pop, werd in contact gebracht met Aaron Dessner (die toevallig al fan was van Luluc) dit klikte wonderbaarlijk goed waardoor Dessner de rol als producer op zich nam en het duo de sleutel gaf van zijn studio in Brooklyn (in dezelfde buurt als waar het duo, toevallig, al sinds 2010 woonde). En nu is daar, na al die toevalligheden, het album Passerby welke deze maand officieel uitkomt.

Het album staat tjokvol met kabbelliedjes, fijne muziek voor op de achtergrond maar, om maar meteen met de deur in huis te vallen, Passerby is geen album waar je direct door omvergeblazen wordt.

De stem van Randell is mooi, warm, en doet bij tijden aan die van Karen Carpenter denken. Tekstueel doet Passerby aan als een collectie gedichten, beschrijvend en observerende teksten. De emotie en gedachten zijn van personages en niet die van het duo zelf.

Het tempo van het album is aan de trage kant. De samenzang tussen Randell en Hassett is mooi maar het voorkomt niet dat nummers gaandeweg als herhaling gaan aanvoelen. Ook de mooie muzikale gelaagdheid en subtiliteiten als de baspartij op ‘Without a Face’,  de pianopartij en dromerige gitaar op ‘Gold on the Leaves’, en de blazers op ’Tangled Heart’, zorgen niet voor voldoende diversiteit.

Uitschieters zijn single ‘Small Window’ welke zich onderscheidt door de perfecte combinatie van alles wat het album Passerby te bieden heeft; zang, gelaagdheid, warmte. Niet verspreid over negen nummers maar alles in één. Ook ‘Early Night’  valt op in positieve zin door de dreigende gitaar en de Simon & Garfunkel-achtige samenzang. Maar het is allemaal niet voldoende om er album-van-het-jaar mee te scoren. Want hoewel Passerby warm en gemoedelijk is, is het ook, toevallig, wat saai en aan de eentonige kant. Passerby sluit af met het nummer ‘Star’ wel vertaald als ster, enkelvoud. Zo beroerd is het nou ook allemaal weer niet dus we maken er sterren van. Twee, voor de duidelijkheid.