Beastmilk @ Melkweg, Amsterdam

Afgelopen december bracht het Finse Beastmilk haar debuutalbum Climax uit en binnen luttele momenten wisten ze daarmee de harten te veroveren van menig muziekliefhebber. De gasten in Beastmilk weten heel goed waar ze mee bezig zijn en dat hun apocalyptische post-punk zo goed aanslaat is dan eigenlijk ook geen verrassing. Het beste valt hun muziek nog wel te omschrijven als een soort mix tussen Joy Division, Misfits en Echo And The Bunnymen. Post-punk met een zeer duister randje dus.

De band is momenteel bezig met een festivaltour door Europa, maar gelukkig nemen ze ook de tijd om af en toe een los showtje te spelen in een club. Van tevoren laat de band via Facebook dan ook weten dat hun set in de Melkweg vanavond wat langer zal zijn dan tijdens de festivals en dat ze er een speciale avond van willen maken. Met slechts één album op zak ben ik dan toch benieuwd hoe de band van plan is langer te spelen dan het gemiddelde festival-uurtje.

Waarschijnlijk omdat er vanavond geen voorprogramma is, is de zaal nog bijna leeg als de band om half negen zou moeten beginnen. Waarschijnlijk om die reden komt de band een kwartiertje later dan gepland ietwat twijfelachtig het podium op.

Geen voorprogramma betekent geen voorverwarmd publiek en dus begint het concert wat stijfjes. De bandleden lijken niet helemaal te weten wat ze moeten verwachten en het publiek staat zichtbaar te genieten, maar heeft nog moeite om zich echt over te geven aan de dansbare tonen van Beastmilk. Zanger Kvohst doet zijn best om de nummers leuk aan elkaar te praten, maar de duidelijk gemaakte show gaat er nog vrij moeilijk in bij het Nederlandse publiek.

Na een minuut of twintig komt de band losser en dat werkt aanstekelijk. Er is meer spontaniteit en de band lijkt ook harder te zijn dan voorheen. Eigenlijk klinken alle nummers precies zo als je mag hopen, bijna hetzelfde als op cd, maar dan net met dat extra live-randje waardoor het authentieker aanvoelt. Er wordt een goede show opgevoerd, maar hier en daar is die helaas nog wel iets te gemaakt.

Tegen het einde staat toch de halve zaal mee te zingen, en hoewel de liedjes echt op zijn schreeuwt het publiek om nog een toegift. De band komt terug het podium op en vraagt of we misschien iets voor een tweede keer willen horen. Daarop worden ‘Death Reflects Us’ en ‘Love In A Cold World’ voor de tweede keer gespeeld. De bandleden zijn zichtbaar dankbaar en hoewel het wat stroef begon kunnen de meeste mensen wel met een voldaan gevoel weer richting huis.