jj – V

jj - V(Album – Secretly Canadian) In 2009 waren daar ineens twee mysterieuze Zweden, uit Göteborg om precies te zijn, die met hun jj No. 2 een heerlijk luchtig, ontspannen album afleverden. Het was zomerse hippie-electronica met steeldrums en dromerige, breekbare vocalen op zijn best. Vol met referenties aan drugs zat het ook, het meest direct in ‘Ecstasy’, wat meteen dat dromerige, benevelde geluid verklaarde. Een jaar later was jj No. 3 eigenlijk vooral meer van hetzelfde, hetzij iets minder goed, iets minder liefdevol uitgewerkt. Nu is jj terug, met V. En eigenlijk vinden we daarop in essentie vooral nog meer van hetzelfde, maar dan deze keer beter dan op het vorige album.

Veranderingen zijn er zeker. Zangeres Elin Kastlander zingt wat steviger, rauwer, en het duo lijkt wat meer urgentie te hebben gevonden. Het geluid is voller, de twaalf tracks omspannen nu bijna drie kwartier in plaats van een krap half uurtje en de Zweden durven meer gebruik te maken van drijvende beats. Het zorgeloze gevoel van de zomerzon op je huid ergens in een ver oord heeft plaatsgemaakt voor een beetje hartezeer en eenzaamheid hier en daar. In plaats van alleen maar over feest en vrije liefde gaat het nu ook over de onvermijdelijke dood en het verlangen om af en toe terug te keren naar huis om de rusteloosheid kwijt te raken. Laten we het zo stellen: jj heeft geleefd en is zichzelf ergens vrij hard tegengekomen.

Gelukkig vergeten ze daarnaast niet trouw te blijven aan waar ze vandaan komen. Het dromerige geluid houden ze vast, er sijpelen op zijn tijd nog steeds wat tropisch aandoende klanken door en referenties aan drugs zijn er ook nog altijd: in ‘Inner Light’ bijvoorbeeld. De vocoder hebben ze op die track ook gevonden, nadat in ‘When I Need You’, net na prijsnummer ‘All White Everything’, al een M83-achtige uitroep te horen is. En dan zijn er weer natuurgeluiden, fluitende vogels, voordat ‘Hold Me’ begint als een hip hop track en Kastlander “fuck it, my world is a mess, but just for now” zingt, om in ‘I’ verder te gaan met “no, I know you know, that I know, that you met somebody new / well does she love you better than I do, does she take you there where I went with you”. Alleen om er aan toe te voegen “if you say yes, god I hope it’s true”. Dat alles nog voordat ‘Be Here Now’ in niets op dat ene nummer van Oasis blijkt te lijken en als vehikel voor de ‘last goodbye’ van het ongelukkige koppel dient.

Hartezeer dus, wederom, maar dan uiteindelijk altijd weer wel met het oog op de toekomst. De grootste verrassing komt in de afsluiter van het album, ‘All Ways, Always’, wat de eerste minuut nog het best te omschrijven is als een jaren ’90 poprock nummer. Daarna wordt het overgoten met een jj-sausje, wanneer de heldere elektrische gitaar plaatsmaakt voor de bekende steeldrums en synthesizers, voordat de gitaar nog even terug mag keren en er wat liefdevolle slotakkoorden op piano te horen zijn.

Op V vindt jj zichzelf terug. En dat levert een meer dan prima album op.