J Mascis – Tied To A Star

10450740_799889876690532_8028668622076225313_n(Album – Sub Pop) J Mascis is veel. Een gitaarvirtuoos. Een schoenen- en gitaarontwerper. Een belangrijke muzikant in de indierock van de jaren tachtig en negentig. En ga zo nog maar eventjes door. Hoewel hij na ruim dertig jaar weinig meer te bewijzen heeft, blijft Mascis onverstoord doorgaan met muziek maken. Zowel met zijn band Dinosaur Jr, als onder zijn eigen naam. Nu komt de 48-jarige Amerikaan met zijn derde soloplaat op de proppen, Tied To A Star getiteld. De opvolger van het eveneens akoestische Several Shades Of Why (2011) belicht een andere kant van Mascis, die volgers van de muzikant zelden tot nooit te horen krijgen.

Zelden klonk Mascis namelijk zo gevoelig en liefelijk als op deze collectie van tien liedjes. Mascis zingt geregeld met de kopstem, en zijn karakteristieke klagende manier van zingen wordt daardoor op een andere manier belicht. Zo opent de plaat met het subtiele en kwetsbare ‘Me Again’, dat Mascis van zijn meest tedere kant laat horen. Het is een verrassend kleine opening en zeker een voorbode voor wat er komen gaat. Enkel de wat voorspelbare single ‘Every Morning’ komt enigszins in de buurt van het Dinosaur Jr. en het Several Shades Of Why-materiaal, voor de rest is het een dikke veertig minuten meezwelgen met Mascis.

Waar Mascis voor zijn vorige plaat nog hulp kreeg van Kevin Drew (Broken Social Scene) en Kurt Vile, helpen nu de gastmuzikanten Ken Maiuri, Paul Jenkins en Mark Mulcahy een handje mee. Ook van de partij: Chan Marshall, beter bekent onder haar pseudoniem Cat Power. Haar bijdrage aan het fraaie ‘Wide Awake’ zorgt zowaar voor het hoogtepunt van de plaat. Het is een allerliefst folkliedje dat met veel gevoel gebracht wordt. Ook afsluiter ‘Better Plane’ is de moeite waard, en tegen het einde van dit nummer passeert ook nog een mooie akoestische gitaarsolo, waarna de plaat plots ophoudt. Het zijn de twee uitschieters van een plaat die soms wat lastig van de grond komt. Jammer genoeg zijn de liedjes wat minder pakkend dan we gewend zijn, en het grotendeels ontbreken van het doorgaans briljante gitaarspel van Mascis is een gemis. Tied To A Star mag dan van tijd tot tijd een sfeervolle en prettig in het gehoor liggende singer-songwriter plaat zijn, het geheel is deze keer te marginaal om de vonk echt over te laten slaan.