Lowlands 2014: dag 1

Kaiser Chiefs

Kaiser Chiefs

De 22ste editie van Lowlands was voor het eerst sinds jaren eens niet binnen twee uur uitverkocht. Niet binnen een dag, niet binnen een week en niet eens binnen een maand. Wat daarvoor de reden is valt moeilijk te zeggen. Een wat voorspelbare eerste rits namen? Concurrentie op de almaar groeiende festivalmarkt? Toegegeven: de programmering voor Lowlands heeft er wel eens spannender uit gezien. Toch bezochten we met veel plezier het festival in de Flevopolder en kwamen al snel tot de conclusie dat er ook dit jaar weer bijzonder veel moois te beleven was in Biddinghuizen, en dat het programma vooral in de breedte sterk was. We beginnen met de eerste festivaldag, de vrijdag.

Blood Red Shoes

Blood Red Shoes

Blood Red Shoes

Blood Red Shoes mag de Alpha openen en zorgt meteen voor een vlammende start van het festival. Het meisje-jongen duo Laura-Mary Carter en Steve Ansell maken nog altijd dynamische garagepop/punk waarbij veel energie los komt. Alleen die start al; ‘I Wish I Was Someone Better’ en ‘No Ask’ worden vol overgave gespeeld en geven de vroege Lowlandsgangers meteen een schop onder de kont. Vooral drummer Ansell is een beest, terwijl Carter wat schuchter op het podium staat. Ondanks dat Blood Red Shoes al ruim zes jaar het zelfde trucje doet, was dit toch weer een strak optreden.

Asteroids Galaxy Tour

Asteroids Galaxy Tour

The Asteroids Galaxy Tour

Er is regen voorspeld. Veel regen. Maar die bereikt de Flevopolder vooralsnog niet. De zon schijnt en rondom de Alpha komen zelfs enkele waterpistolen tevoorschijn. The Asteroids Galaxy Tour verzorgt de soundtrack. De Deense formatie rondom frontvrouw Mette Lindberg maakt hapklare muziek op het snijvlak van pop en (poppy) dance. Met hitje ‘Around The Bend’ zit de sfeer er meteen goed in, maar ook nieuw materiaal van het in september te verschijnen Bring Us Together doet weinig onder voor ouder materiaal. Lindberg lacht, danst en draait pirouettes op het podium. Samen met de luchtige en swingende gitaarloopjes tovert het een lach op het gezicht van enkele bezoekers. Toch zit er wat weinig spanning in het optreden. The Asteroids Galaxy Tour is een band die je op vrijwel elk festival kan plaatsen, maar aan het einde van de dag kun je de show nog maar moeilijk voor de geest halen.

Bring Me The Horizon

Bring Me The Horizon

Met ZABA maakte Glass Animals een échte zomerplaat. Een die je meteen herinnert aan fijne stranddagen met een aangenaam avondzonnetje. Het Britse viertal uit Oxford begeeft zich in het niet eerder verkende midden tussen Alt-J en Wild Beasts en hun liedjes bevatten een kenmerkende, onderkoelde vibe. In de X-Ray profileert de groep zich met goede soundscapes, pretentieuze dansjes en analoge synthesizers als hipsterband pur sang. Zowel band als publiek komen er gedurende het optreden steeds beter in. Nummers als ‘Black Mambo’, ‘Pools’ en ‘Gooey’ komen live goed uit de verf en ook het compleet eigen gemaakte ‘Love Lockdown’ van Kanye West kan rekenen op een enthousiaste publieksreactie. Hoewel niet al het materiaal even sterk is, wordt elk nummer gebracht alsof het Glass Animals’ grootste hit tot nu toe is. Dat werpt haar vruchten af. Gezien de lyrische publieksreactie heeft deze groep ongetwijfeld wat zieltjes gewonnen met dit optreden.

Thomas Azier

Thomas Azier

Thomas Azier

De in Berlijn-woonachtige Fries Thomas Azier is met een opmars bezig. Azier schreef mee aan Racine Carrée van Stromae maar krijgt ook onder eigen naam steeds meer erkenning. Zijn mix van Depeche Mode-achtige elektropop met invloeden uit de techno en dance wordt live gebracht met veel theatrale handbewegingen. Het is melodramatisch en bijna over de top, maar wel op zo’n manier dat het geloofwaardig blijft. Over de show is goed nagedacht, en die bestaat duidelijk uit een inleiding, middenstuk en slot waarbij de spanning langzamerhand toeneemt. Al vroeg in de set is daar een extra lange versie van ‘Angeline’, later passeren achtereenvolgens het emotionele, met diepe bassen aangedikte ‘Verwandlung’ en het dansbare ‘Ghost City’. Tijdens dit fantastische tweeluik wint Azier de Bravo voor zich. Eerst gaan de eerste rijen overstag, en wat later gaan ook achter in de tent de voetjes van de vloer. Als je deze show vergelijkt met eerdere optredens van Azier is de conclusie al snel getrokken dat hij zich het afgelopen jaar – zowel als zanger en als showman – uitstekend heeft ontwikkeld.

Kaiser Chiefs

Kaiser Chiefs

Kaiser Chiefs

U had het Britse Kaiser Chiefs afgeschreven na het ondermaatse The Furture Is Medieval (2011) en het niet veel betere Education, Education, Education & War (2014)? Lees dan vooral verder. Live is de groep met een onverwachte wederopstanding bezig. De vrijwel geheel gevulde Alpha-tent doet redelijk massaal mee met deze Britpoppers en dat is vooral de verdienste van de flink afgevallen frontman Ricky Wilson. Hij levert topsport door alles uit de kast te halen om het publiek mee te krijgen. Daar slaagt hij met verve in. Springen, zwaaien, zingen, en zelfs een cliché als “we’re Kaiser, you’re Chiefs. Scream! Kaiser! Chiefs! Kaiser! Chiefs!” werkt. Het muzikale vuurwerk komt echter niet van de laatste twee platen. Zo is het gladgestreken ‘Coming Home’ tamelijk voorspelbaar en klinkt de nieuwe single ‘My Life’ vrij mat. Nee, dan doen de hitjes van voornamelijk Employment (2005) het een stuk beter. Nummers als ‘I Predict A Riot’, ‘Everyday I Love You Less And Less’ en ‘Oh My God’ klinken nog geenszins gedateerd en zorgen ervoor dat het optreden alsnog vrij gemakkelijk van de grond komt. Deze band kan nog jaren mee op dit niveau.

Atomic Bomb !

Atomic Bomb !

Atomic Bomb !

Twee jaar geleden stond hij hier ook; destijds nog met ‘zijn’ band The Walkmen. Inmiddels is Hamilton Leithauser — net als twee andere voormalige Walkmenners — begonnen aan een solo-carrière. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: dat gaat Leithauser best goed af. Hij profileert zich meer als frontman nu hij onder eigen naam op de bühne staat. Hij neemt vaker dan voorheen de gitaar te hand en straalt meer leiderschap uit. Wie liedjes van The Walkmen verwacht, komt bedrogen uit. In de Charlie komt louter en alleen materiaal van zijn soloplaat voorbij. Ondanks dat de liedjes – met uitzondering van het fraaie ’11 O’Clock Friday Night’ – het niveau van The Walkmen niet halen, is het gros ervan bovengemiddeld goed. Bovendien staat de driekoppige, wat anoniem ogende band Leithauser uitstekend staat te begeleiden, en komt zijn karakterstieke stem – vandaag met een extra plezierig hees randje – krachtig over. Het leidt de aandacht handig af van de paar zwakere broeders die tussen zijn solorepertoire steken. Net als in 2012 staat Leithauser voor een halflege tent op Lowlands, maar hij zag dat het goed was.

Triggerfinger

Triggerfinger

In tegenstelling tot de setlist van Kaiser Chiefs, bestaat de setlist van het Vlaamse Triggerfinger voornamelijk uit nieuw materiaal. In 2010 brak dit hechte rocktrio definitief door op Lowlands en sindsdien is de groep een graag geziene gast in Biddinghuizen. Ook vandaag is er weer veel belangstelling voor de band. In het gejaagde ‘By Absance Of The Sun’ wordt de gaspedaal flink ingedrukt en het monsterlijke ‘There She Was, Lying In Wait’ roept de strakheid van vroege Queens of the Stone Age in herinnering. Ook het rauwe ‘Game’ en de catchy single ‘Perfect Match’ blijken nieuwe aanwinsten in het liverepertoire. Ze worden allen gespeeld alsof de groep ze al jaren speelt, maar het publiek lijkt deze nieuwelingen nog niet zo goed te kennen en is aanvankelijk wat tam. Tijdens het lichtontvlambare ‘My Baby’s Got A Gun’ komt het omslagpunt. Wanneer frontman Ruben Block met een vinger de hele tent tot stilte sust wordt weer eens duidelijk wat voor rasartiest dit is. Tijdens een andere publieksfavoriet – ‘All This Dancin’ Around’ – komt diezelfde Block met zijn soepele dansjes wat meer los, net als de vrouwen om uw verslaggever heen. Tegen het einde krijgt de groep de tent alsnog aan het springen met een prima getimede drumsolo (!) van Mario Goossens. Voor wie de band eerder zag kent dit optreden weinig verassingen, maar Lowlands zag Triggerfinger vandaag op de top van haar kunnen.

Dâm-Funk

Dâm-Funk

Dâm-Funk

Dâm-Funk doet zijn naam eer aan. Vergezeld door twee bandleden staat hij in een halfvolle X-Ray. Tussen de synths en drumgeluiden door klinkt een hoop gevloek. Niet door laten afschrikken, dat hoort er gewoon bij. Het publiek reageert wat lafjes op Damon G. Riddick en consorten, al lijkt het toch steeds drukker te worden. Een mooie opwarmer voor zijn dj-set, morgennacht.

Het Britse Temples is goed bezig. Noem een festival en de kans is groot dat de groep er het afgelopen anderhalf jaar wel gestaan heeft. Na onder meer Best Kept Secret, Down The Rabbit Hole, Incubate en Motel Mozaïque is nu Lowlands voor de eerste keer aan de beurt. Het langverwachte debuut Sun Structures verscheen eerder dit jaar en oogstte veelal lof van de pers. Sindsdien is Temples (alweer) non-stop op tour en dat merk je. De retro-jaren ’60 popliedjes zitten dusdanig goed in de vingers dat er steeds meer ruimte overblijft voor improvisatie. Het gevolg is dat het kwartet op een Tame Impala-achtige manier aan het jammen kan slaan. Strak, psychedelisch en zonder het liedje uit het oog te verliezen. Een gezonde ontwikkeling die nieuwsgierig maakt naar waar Temples over een paar jaar zal staan.

Janelle Monáe

Janelle Monáe

Janelle Monáe

Ontdekt door Big Boi van Outkast, maar inmiddels al jaren een op zichzelf staande artiest: Janelle Monáe. In de Grolsch zorgt de zangeres voor een waar spektakel. Nadat ze is aangekondigd door haar band, wordt de 28-jarige Monáe het podium opgereden en begint ze aan haar show zodra de eerste muzieknoot klinkt. Het is een gestyleerde en ingestudeerde show, maar het enthousiasme en de energie die vrijkomt blijkt oprecht. En het werkt nog aanstekelijk ook. Tien man staan er op het podium en flarden soul, funk, R&B, pop en hip-hop klinken door haar nummers heen. De afzonderlijke liedjes lopen naadloos in elkaar over en Monáe blijkt van vele markten thuis. Deze vrouw kan niet alleen waanzinnig zingen maar ook entertainen, rappen en dansen. Vooral dat laatste doet ze uitmuntend. Ze danst alles en iedereen naar huis op deze vrijdagavond. Het totaalplaatje is overweldigend, goed getimed en bij vlagen zelfs romantisch. Waarom is Monáe niet een veel grote artieste? Ach wat niet is kan nog komen, nietwaar?

Disclosure

Disclusure

Disclosure

Want wie had Disclosure verwacht als headliner dit jaar? Het Engelse Disclosure, bestaande uit de piepjonge Guy en Howard Lawrence, verwierf vorig jaar nog een mooie spot in de Bravo, maar is dit jaar gepromoveerd naar de grootste tent van het festival. Op basis van debuutalbum Settle is dat meer dan terecht. Een vlotte combinatie van uiteenlopende dance-genres verweven in hitgevoelige en modern klinkende popliedjes. Aan populariteit is er in ieder geval geen gebrek, zo blijkt al gauw. De gebroeders Lawrence worden onthaald als de popsterren die ze inmiddels zijn en de sfeer zit er meteen goed in. Toch staat Disclosure als liveact een beetje stil. De show is vrijwel identieke aan eerdere Disclosure-optredens in Nederland. Door het vele touren is de show hooguit wat strakker geworden, en lopen de overgangen tussen de afzonderlijk nummers wat soepeler. Soms wijkt de groep iets af van de studioversie’s, maar de verschillen zijn minimaal en vooral terug te vinden in de percussie. Na een sterke opening met ‘F For You’, ‘When A Fire Start To Burn’ en een lang uitgerekte remix van Jessie Ware’s ‘Boiling’ zakt het optreden redelijk snel enigszins in elkaar. In de tweede helft is het opboksen tegen eenvormigheid en wordt de aandacht van het publiek op de proef gesteld. Er wordt wel moeite besteed aan publieksparticipatie en ze herhalen nog eens dat Lowlands één van de tofste festivals in de wereld is, maar het ‘livegevoel’ komt maar matig tot uiting bij Disclosure. De basgitaarlijntjes verzuipen in het geheel en het gebrek aan gastvocalisten is zonde. Zeker als je bedenkt dat Sam Smith – zanger op doorbraaksingle ‘Latch’ – gewoon aanwezig is op hetzelfde festival. Aan het materiaal kan het in ieder geval niet liggen. Een ‘White Noise’, ‘Apollo’ of ‘Latch’ laten vele handen de lucht in gaan, maar als headliner van de eerste Lowlandsdag mag je een spectaculairdere liveact verwachten.

Disclosure

Zo komt er een einde aan een degelijke festivaldag waarbij Janelle Monáe een uitschieter naar boven bleek. De honger naar een fantastische liveshow is nog niet gestild maar – spoiler alert – de zaterdag gaat hier verandering in brengen…

Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger