Maybeshewill – Fair Youth

MaybeshewilFairYouthROAR(album – Superball) Maybeshewill wordt vaak in één adem genoemd met 65daysofstatic. Niet onlogisch: beide bands opereren in hetzelfde spectrum en tourden samen, maar eerstgenoemde kan absoluut wel op eigen benen staan. Met Fair Youth komen de heren met hun vierde full-length.

Om een niet gestelde vraag te beantwoorden: Ja. Ja, Maybeshewill stapt met Fair Youth uit de schaduw van 65daysofstatic. Ja, dat is een goede zaak. En ja, Fair Youth is een fantastische plaat. Eerste echte nummer ‘In Amber’ (‘…’ is meer een intro) zet de luisteraar met wat knisperende electro in de eerste seconden op het verkeerde been en daarna is alles raak.

De productie van Fair Youth is fantastisch. Er zitten zoveel muzikale lagen in het geheel en elke laag is kristalhelder, iets wat eigenlijk essentieel is in het genre. Het is een cliché, maar daardoor niet minder waar: ‘(instrumentale) post-rockacts moeten iets extra’s bieden om het gemis van een vocalist op te vangen.’ Nou deed Maybeshewill dat uiteraard al in het verleden, maar het was nog nooit zo sterk als op deze plaat.

Op bepaalde momenten is er zoveel aan de hand, maar het album floreert ook in z’n subtiliteit. De tweede helft van ‘All Things Transient’ bijvoorbeeld, waar drums, piano, gitaar en bas een overdonderend gevecht met elkaar aangaan, staat haaks tegenover de intro van de titeltrack, waar klokkenspel- en accordionklanken langzaam maar zeker een bijrol krijgen. Of het subtiele, traag voortkabbelende ‘Asiatic’ en diens opvolger; het spel tussen hard en zacht op ’Waking Life’.

Juist die afwisseling in intensiteit zorgt ervoor dat Fair Youth een fantastische plaat is. Er is bij vlagen veel aan de hand, maar nooit te veel. Voor wie twijfelt is er afsluiter ‘Volga’, hét nummer dat als perfecte samenvatting dient. Maar luister niet alleen dat nummer, luister gewoon het hele album. Prachtplaat.