Lowlands 2014: dag 3

Fink

Fink

Finn Greenall mag met Fink, net als drie jaar geleden, een Lowlandsdag openen. Aan Lowlands 2011 heeft de muzikant een warme herinnering overgehouden en dat laat hij merken. Niet alleen wordt het publiek op een ontbijt met broodjes getrakteerd, ook geeft de band precies het optreden dat Lowlands op dit moment nodig heeft. De warme singer-songwriter liedjes van Fink transformeren haast ongemerkt in iets groters. Zo zijn de spanningen zorgvuldig uitgemeten in het bezwerende ‘Pilgrim’ en eindigen ‘Berlin Sunrise’ en ‘Looking Too Closely’ met een soort hemelbestormende postrock-climax. Fink is inmiddels zo’n 28 maanden bezig met de Perfect Darkness-tour en veel oude liedjes zijn van een nieuw jasje voorzien. Het verbluffend mooi hergearrangeerde ‘Sort Of Revolution’ is hier het beste voorbeeld van. Wie de moeite nam om zijn tentje op deze vroege zondagmorgen te verruilen voor de Bravo zag een artiest in bloedvorm.

Fink

Fink

Niemand op Lowlands die zo veel hits op zijn naam heeft staan als Snoop Dogg. Er is dan ook een overweldigende belangstelling voor de Amerikaanse rapper. Zowel de headliners Disclosure als Queens of the Stone Age (waarover later meer) trokken minder volk naar de Alpha dan deze man. Als het ene blik hits leeg is, trekt hij doodleuk de volgende open. Van hemzelf, of van andere als Katy Perry, Dr. Dre of 2Pac. Toch is dit optreden meer leuk dan goed. Dat wordt deels veroorzaakt door een vrij clichématige manier van entertainen waarbij de sfeer al snel wat routineus wordt. Maar ach, werken doet het allemaal wel. Bovendien staat er een echte persoonlijkheid op de planken van de Alpha, die nog onthaald wordt als een halve god ook.

Snoop Dogg

Snoop Dogg

Dit weekend zul je weinig muzikanten tegen komen die hun instrument zó goed beheersen als Jonathan Wilson. Deze 39-jarige muzikant brengt een eigentijdse mix van jaren ’70 popmuziek, folk en country waarin oude helden als Dylan, Springsteen, The Byrds en Dire Straits schuilen. Flink gesnoept uit de plantenkast van zijn ouders, zonder dat het kitscherig wordt. Voor een feestje of een goede show ben je bij Wilson aan het verkeerde adres maar – jemig – wat staat deze vijfkoppige band de sterren van de hemel te spelen. Slechts zes nummers krijgen we in een uur voorgeschoteld. Niet zelden monden nieuwelingen als ‘Mozes Pain’ en ‘Dear Friend’ uit in waanzinnige jams die zonder pardon een kwartier (of langer) kunnen bestrijken. Er staat hier een echte muzikantenband. Smaakvol en opwindend, maar wel een tikkeltje afstandelijk. Het beste is letterlijk voor het laatst bewaard. ‘Valley Of The Silver Moon’ is in deze uitvoering van 20 minuten niet minder dan briljant. Zo tekent Wilson op de valreep voor misschien wel het meest memorabele moment van deze editie van Lowlands.

Jonathan Wilson

Jonathan Wilson

Jonathan Wilson

De ster van de Londense producer Christopher Taylor is rijzende. Om aan te geven; met zijn alter ego SOHN stond hij vorig jaar nog voor twaalf mensen in de X-Ray, inmiddels vult hij een tent als de Grolsch (capaciteit 15.000 man) behoorlijk. Grote verschil met het optreden van vorig jaar is dat zijn debuutplaat Tremors het licht heeft gezien. Een echte producersplaat met gladde R&B vocalen omlijst door hippe (ambient)electronica. Tremors is knap naar het podium vertaald waarbij de zachtaardige Taylor als een soort koning op een verhoginkje boven het podium prijkt. Qua show is hij schatplichtig aan James Blake maar geen kopie. Loepjezuiver worden de nachtelijke en prettig dramatische R&B-vocalen ingezongen en verwerkt in het geheel. Het is sfeervolle muziek die om intimiteit vraagt. Dat kan de wat rumoerige Bravo SOHN vanavond niet bieden. Daarnaast heeft Taylor – ondanks fantastisch tracks als ‘The Wheel’ en ‘Artifice’ nog niet genoeg materiaal in de vingers om een volledig uur te boeien. SOHN kan vandaag niet helemaal zijn ei kwijt.

Royal Blood

Royal Blood

Het maakt niet uit op welk festival je bent, of het druk is of niet en of de regen met bakken uit de hemel komt vallen of niet, als Gogol Bordello speelt is het altijd feest. Ook op Lowlands 2014 maken deze gypsy-punkers deze status waar. Opvallend is dat de band vooral een wat ouder publiek aanspreekt. Dat is niet gek aangezien we voor de hoogetijdagen van Gogol Bordello een jaar of acht terug in de tijd moeten gaan. Het zijn nog altijd de nummers uit deze periode – we noemen een ‘Not A Crime’, ‘Wonderlust King’ of ‘Start Wearing Purple’ – die voor de beste momenten van dit optreden zorgen. Nog altijd worden de nummers gespeeld met eenzelfde passie als voorheen, maar je kunt je toch afvragen hoelang dit kunstje nog leuk blijft.

Royal Blood

Royal Blood

Wie nietsvermoedend langs de modderplassen rondom de India slentert zou niet verwachten dat er maar twee man op het podium staan. Royal Blood – bestaande uit de zingende basgitarist Mike Kerr en drummer Ben Thatcher – maakt geen vernieuwende, maar wel een bijzonder doeltreffende mix van powerrock, stoner en garage. Geheel in de traditie van vroegere Queens of the Stone Age, the White Stripes en the Black Keys. Al gauw blijkt dat de fantastische single ‘Little Monster’ geen toevalstreffer is. In hoog tempo vuren de twee de ene na de andere monsterlijke gitaarriff en opzwepende drumpartij op het publiek af. Catchy, dynamisch en behoorlijk strak voor een band wiens debuutalbum nog moet verschijnen. Royal Blood maakt de hype live waar en kan binnen nu en niet al te lange tijd best eens een grote naam in het alternatieve rockcircuit worden.

St. Vincent

St. Vincent

Rapper Typhoon heeft iets te vieren. Niet alleen is zijn nieuwe plaat Lobi Da Basi een meesterwerkje, ook is zojuist bekend geworden dat Typhoon de nieuwe huisband bij De Wereld Draait Door wordt. Glenn de Randamie – zoals de echte naam van Typhoon luidt – heeft daarom wel meer dan één verrassing meegenomen voor Lowlands. Andre Manuel, Benjamin Herman, Blaxtar en zijn eigen zeven-jarige zoontje, die vraagt of Lowlands “alsjeblieeeft” de handen in de lucht wil doen. Toch is het Ty zelf die de show steelt. Hij rapt, zingt, danst en weet wel raad met een groot publiek voor zijn neus. Er staat hier een bijzonder sympathieke gozer op het podium die totaal geen sterallures heeft. Zijn maatschappijkritische teksten zitten vol taalkundig vernuft en zijn band doet het fantastisch. Dit is hiphop in de breedste zin van het woord. Ook op ska, jazz en reggae reageert het publiek uitzinnig. De Bravo eet uit de hand van de uit Zwolle afkomstige rapper, die met deze show bewijst na zeven jaar terug te zijn aan de top van het Nederlandse livecircuit.

Portishead

Portishead

Portishead

Na een perfect festivaloptreden op Best Kept Secret vorig jaar waren we aanvankelijk een beetje bezorgd over de show van Portishead op Lowlands. Zitten deze invloedrijke grondleggers van de triphop altijd op dat griezelig hoge niveau of zagen we op BKS een toevallige voltreffer? De waarheid ligt in het midden, zo blijkt na het optreden in de Grolsch. Portishead is vandaag goed. Heel goed zelfs. Maar niet legendarisch. De euforie ontbreekt in de betrekkelijk tamme tent. We horen vandaag geen enkel nieuw nummer en de groep speelt in perfecte harmonie de nummers van hun drie albums na. Met een volstrekt eigen geluid eist Portishead de volledige aandacht van het publiek op, hetgeen wordt versterkt door de vernieuwde, intrigerende visuals die achter de band prijken. De niet spraakzame zangeres Beth Gibbons zingt in een tamelijk iconische uitvoering van klassieker ‘Glory Box’ de huiveringen over het lichaam. Kippenvel tot in de onderbroek en een hoogtepunt van Lowlands 2014. Het voelt als een privilege om deze volsterkt uniek band live aan het werk te zien, al miste voor ons net dat legendarische beetje extra waarop we gehoopt hadden.

Queens Of The Stone Age

Queens of the Stone Age

De euforie is bij de headliner Queens of the Stone Age wel aanwezig, hoewel de groep rondom Josh Homme zelf aanvankelijk achterblijft. Tijdens het eerste half uur wordt er op de automatische piloot gespeeld en lijkt het alsof de band haar wilde haren verloren heeft. Niets blijkt echter minder waar. De band herpakt zich sterk met een greatest hits set die – eenmaal op stoom – nog altijd een band van wereldniveau laat horen. ‘Little Sister’, een bijzonder gebrachte ‘Feel Good Hit Of The Summer’, ‘Do It Again’, ‘Go With The Flow’, ‘Sick ‘Sick ‘Sick – allemaal worden ze retestrak en opwindend gebracht, precies zoals Queens of the Stone Age dat als geen ander kan. Opvallend is dat nieuwe nummers als ‘I Sat By The Ocean’, ‘If I Had A Tail’ en een übercoole uitvoering van ‘I Appear Missing’ tot de nieuwe publieksfavorieten horen en met een luider applaus worden onthaald dan – pak hem beet – een ‘No One Knows’. Toch zien we de band op haar best in een allesvernietigende uitvoering van ‘A Song For The Dead’. Het komt na drie dagen festivalgeweld als een laatste mokerslag binnen. Een glorieuze mokerslag, die het einde van Lowlands 2014 inluidt. Een gevarieerde editie die voor Lowlands-begrippen een middelmatige en wat veilige programmering kende, maar toch dusdanig veel muzikale hoogtepunten bevatte om er weer een onvergetelijk weekend van te maken.

Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger

1 Comment

Comments are closed.