Cloud Nothings @ Rotown, Rotterdam

In 2011 schokte Cloud Nothings, na twee vrij onopgemerkt gebleven albums, de muziekwereld met Attack On Memory. Rocksongs in de geest van Nirvana, die toch erg eigentijds klonken. Het album eindigde hoog in veel jaarlijsten en verwachtingen voor het vervolgalbum waren dan ook hooggespannen. Dat album is er begin dit jaar dan gekomen, in de vorm van Here And Nowhere Else. Ook dit album doet het weer erg goed, al lijkt de hype toch een beetje gedoofd.

Vanavond staat de band, ondertussen al een tijdje als drietal, op de planken in een niet uitverkocht Rotown. Toch is het wel goed druk in het kleine zaaltje aan de Nieuwe Binnenweg zodra de eerste tonen worden ingezet.

img_4912

Tijdens het openingssalvo met ‘Stay Useless’ en ‘Now Hear In’ lijkt de band nog niet erg in vorm. Vooral bij het openingsnummer wordt de tweede gitarist flink gemist; zanger/gitarist Dylan Baldi kiest ervoor om een zo groot mogelijke gitaarmuur uit zijn gitaar te krijgen, in plaats van de kenmerkende melodielijn van het nummer. Hierdoor verliest het flink in kracht, ook wanneer de zang van Baldi nog niet is wat het kan zijn. Maar gelukkig is dit gemis slechts van korte duur. Baldi geeft aan dat het drietal pas net is aangekomen in Rotterdam na een lange rit vanuit Berlijn, wat de wat vermoeide uitstraling van vooral de bassist TJ Duke en de zanger zelf verklaart. Maar na de wat mindere opening herpakt Cloud Nothings zich moeiteloos.

Praktisch heel Here And Nowhere Else komt voorbij, aangevuld met de sterkste nummers van Attack on Memory en wat vooral opvalt is dat ‘poppy’ nummers als singeltje ‘I’m Not Part Of Me’ live een stuk harder is dan op plaat. Zo krijgen de meeste song een hardere uitvoering dan op plaat, wat de gedachte ondersteund dat, hoe goed de albums ook zijn, Cloud Nothings een liveband is die je moet aanschouwen om alle kracht erachter te ondervinden.

Het letterlijke aanschouwen van de band is daarbij overigens niet zo zeer nodig; Baldi en Duke zijn op het podium niet de meest interessante en enthousiaste figuren (iets wat de band ergens ook wel siert). Enkel drummer Jayson Gerycz is een treat om te zien, vooral wanneer hij zich volledig los kan laten op zijn drumstel. Maar de energie die op de voorste rij van het podium ontbreekt, wordt gelukkig volledig gecompenseerd door de voorste rijen op de vloer. Al snel ontstaat er een bescheiden moshpit, die richting het einde groter en groter wordt, met zelfs het nodige crowdsurfen (en mislukte pogingen daartoe) als gevolg.

img_5020

In totaal worden de planken van Rotown ongeveer een uur lang bespeeld, waarvan een kwartier is weggelegd voor het opvallendste nummer van de vorige plaat: ‘Wasted Days’. Maar ook op Here And Nowhere Else staat er met ‘Pattern Walks’ weer een nummer dat ellenlang kan worden uitgebouwd met de geïmproviseerde noisestukken waar Cloud Nothings zo goed in is. Mooi om te zien hoe het drietal perfect op elkaar is ingespeeld; na in ‘Wasted Days’ een minutenlange noisemuur op het publiek af te vuren (waar de constante moshpit zelfs even voor wordt gepauseerd), wordt er moeiteloos weer overgegaan op het scanderen van “I thought – I would – Be more – Than this” . Op dat moment is het snikheet geworden in Rotown en in de climax van de laatste song bereikt ook de moshpit vooraan zijn hoogtepunt. Cloud Nothings begon vanavond in Rotown wat zoekende, maar werd naarmate de set vorderde scherper en agressiever en eindigde daarmee precies zoals we ze willen zien.

naamloos-1

Tekst: Tim van Meurs

Fotografie: Leonie Poot