Stephen Steinbrink – Arranged Waves

Stephen Steinbrink(Melodic Records)Tijdens het schrijven van deze recensie komt het met bakken uit de lucht. Misschien komt het daardoor maar Arranged Waves, het nieuwe album van Stephen Steinbrink, klinkt als het perfecte album voor de naderende herfst.

Steinbrink heeft met zijn 26 jaar al een imposante discografie. De zanger bracht zijn eerste album in 2007 uit, sindsdien zijn er vele gevolgd, al dan niet met “hobbyproject” French Quarter. Met Arranged Waves lijkt hij een wat serieuzere weg in te slaan. Het DIY-karakter is er af, Arranged Waves klinkt fris, goed geproduceerd, en bovenal superstrak.

Steinbrink laat zich niet makkelijk in een hokje stoppen. ‘Animal Dust’ doet ergens aan Matthew’s Southern Comfort versie van het Joni Mitchell-nummer ‘Woodstock’ denken. En nu is dat niet zo gek natuurlijk, want heel veel nummers lijken op andere nummers. Het is meer dat Arranged Waves geen tijdsbepaling lijkt te hebben, we vliegen in twaalf nummers door decennia popmuziek heen. Van lieflijke flower-power-harmonieën op ‘Now You See Everything’, tot psychedelische jengel keyboards op ‘A Simple Armature Of Your Ideal World’. Van indie rock op ‘Synesthetic Ephemera’, tot het folky gepluk aan gitaarsnaren á la Elliot Smith op ‘Brand New Manic Brain Holder’.

De nummers op het album klinken stuk voor stuk eigenaardig, maar op een positieve manier. Steinbrink lijkt niet van voorspelbaarheid te houden. Zijn teksten zijn eerlijk, zelf reflectief, met een sombere ondertoon. De tragiek van de verdrietige clown, want muzikaal wil hij nog wel eens vrolijk uit de hoek komen.

Het gebrek aan een duidelijke muzikale richting wil bij sommige platen nog wel eens voor verwarring zorgen. De mens weet immers graag waar hij of zij aan toe is. Het typerende sopraan geluid van Steinbrink en de eigenaardige arrangementen zorgen echter voor genoeg samenhang. Aangekomen bij het laatste nummer van de plaat breekt de zon hier gelukkig alweer door. Een herfstplaat dus, met af en toe een vleugje na-zomer.