Festival The Brave 2014

In de Tuinen van West in Amsterdam vindt vandaag voor de eerste keer Festival the Brave plaats. De eerste kaartjes voor dit nieuwe festival, met singer-songwriter, indie- en folkmuziek in de hoofdrol, gingen voor een spotprijs over de toonbank, om het extra aantrekkelijk te maken dit eendaagse evenement te bezoeken. Daarnaast verkoopt The Brave zich als een kindvriendelijk festival en biedt het campfire sessions wanneer de nacht valt. Dit zorgt ervoor dat er een diverse opkomst is, van ouders tot hipsters en minder modieuze mensen. Allemaal gewapend met paraplu’s en poncho’s om de sporadische regenbui te trotseren. (CK)

Wij komen aan wanneer Tessa Rose Jackson net begonnen is aan de set en de zon voor het eerst vandaag doorbreekt door de dikke wolkendekens. Jackson maakte de afgelopen periode een enorme groei door en heeft de nummers van debuutplaat Songs From The Sandbox flink uitgebouwd. Zo ook vandaag. De praatjes tussendoor – over Ikea-kasten en haren die in haar mond waaien – zijn grappig en breken het ijs nog wat verder. Zo eet het toegestroomde publiek uit haar handen en zingt het de nummers luidkeels mee. Jackson vertelde onlangs bezig te zijn met haar tweede album en debuteert vandaag zelfs twee nieuwe tracks. Deze liggen in de lijn van haar debuutplaat, maar klinken nét wat rijker en volwassener. Zoals de liveshow tegenwoordig ook is. Heel goed. (JZ)

Omdat het programma op het hoofdpodium iets uitloopt, zijn de acts in beide tenten al begonnen wanneer Tessa Rose Jackson klaar is met haar show. De capaciteit van deze twee tenten is nét te klein om al het publiek op te vangen, waardoor mensen niet naar binnen kunnen. Bij Sofia Dragt is de drukte draagbaar en zijn de breekbare tracks in de tentopening gelukkig nog hoorbaar. Bij Our Minor Fall is er echter geen doorkomen aan, waardoor genoeg mensen het hazenpad kiezen. (JZ)

Doordat veel mensen de twee tenten niet in kunnen staat het terrein voor het hoofdpodium al vroeg vol voor Rue Royale. De breekbare liedjes van liefdeskoppel Ruth en Brookln Dekker vormen een schril contrast met de overtrekkende buien. Moeten juist zij hebben hoor, stortregen en publiek wat meer bezig is met hun poncho’s dan met de minimalistische muziek. Maar het publiek blijft staan en trotseert het hondenweer voor de muziek. Het duo reageert dankbaar en het publiek prijst zich gelukkig, want wat Rue Royale vandaag laat horen is wonderschoon en misschien juist wel door het troosteloze weer nog mooier. (JZ)

We zagen de blonde Simone van Vugt al bij Tessa Rose Jackson op het podium, waar ze onder ander de xylofoon bespeelde, maar deze blonde verschijning heeft onder de naam Bixby het Amsterdamse singer-songwriterfestival Mooie Noten gewonnen en maakt zelf ook prachtige liedjes. Ze heeft een stem waar je U tegen zegt, waarmee ze emotie in haar muziek legt en ontwapenende uithalen verzorgt, zoals in ‘Drawing Lines’. Nog enigszins onzeker, het is de tweede keer dat ze met deze formatie op het podium staat, laat ze haar muziek horen. Ze gaat van duister en uptempo naar meer ingetogen en dromerig en houdt zo de aandacht van het publiek vast. Bixby is er zeker eentje om in de gaten te houden. (CK)

Bij de aankondiging van Sea+Air wordt de nadruk gelegd dat dit echtpaar uit Europa komt, zonder specifieke landen te noemen. In werkelijkheid heeft Daniel Benjamin Griekse roots en Eleni Duitse. De twee zingen beide, en bespelen daarnaast een scala aan instrumenten, van gitaar, drums, klavecimbel en wordt de bas verzorgd door middel van voetpedalen. De muziek is een middenweg van singer-songwriter en indie met experimentele uitbarstingen. ‘Take Me For A Ride’ is hierbij vrij melancholisch, maar ‘The Heart Of The Rainbow’ is daarentegen het toonbeeld van vrolijkheid. De diversiteit in instrumentatie en afwisseling van samenzang versterken de kwaliteit van hun muziek. De charmante Daniel weet daarnaast ook nog het publiek te vermaken met droge, grappige opmerkingen, die de sympathie voor deze band doen groeien. Wederom een erg sterk optreden. (CK)

Hierna is het tijd voor het Deense Hymns From Neneveh, maar deze band hoeft het niet van uitstraling dan wel live-performance te hebben. De Scandinaviërs zijn simpelweg erg saai en zijn voor velen hét moment om even het festivalterrein te verlaten. Wanneer ze terugkomen kunnen ze nog net iets van headliner Dotan zien of genieten van de kampvuursessies. De organisatie kan echter terugkijken op een geslaagde eerste editie van dit festival. Hopelijk tot volgend jaar. (CK)