Ásgeir @ Paradiso, Amsterdam

De IJslandse Ásgeir Trausti Einarsson bracht eind 2012 zijn debuutalbum – met de voor ons (bijna) onuitspreekbare titel – Dýrð í dauðaþögn uit. In eigen land was dit album een groot succes, maar in de rest van Europa werd Ásgeir pas bekend toen hij in samenwerking met met John Grant een Engelstalige versie maakte van dit album, In The Silence genaamd. Laten we maar zeggen dat de rest geschiedenis is, want deze IJslandse jongeman staat niet voor niets in een uitverkocht Paradiso vanavond.

Wij komen binnen wanneer Ásgeir en zijn band het podium bijna betreden. De zaal is stampvol en warm en wordt geheel in het donker gehuld wanneer de IJslandstalige intro ingezet wordt. De enige zichtbare lichten zijn de blauwe lampen op het podium. Ásgeir heeft voor de gelegenheid een bebaarde drummer, twee toetsenisten en een bassist meegenomen, waar hij gezamenlijk mee inzet. Even is het onduidelijk in welke taal hij nu zingt, maar dan blijkt het het Engelstalige ‘Head In The Snow’. De bass dreun van harte en de drummer bespeelt zijn drumcomputer met verve, terwijl de podiumverlichting langzaam de zaal in schijnt, als ware het dat de zon opgaat.

Vervolgens komen nog een aantal Engelstalige nummers, die het eigenlijk toch niet halen bij de originele versies. Het ijzige dat zo goed bij de muziek past lijkt enigszins te ontbreken. Maar dit doet aan het muzikale geheel niets af. De instrumentatie is namelijk haarfijn op elkaar afgesteld. De drums, gitaren en elektronica hebben ieder een duidelijke plaats in de compositie, ze zwepen de muziek op en maken indruk in de afwisseling met meer ingetogen stukken. Denk hierbij aan ‘Summer Guest’, waarin het karakteristieke getokkel op de gitaar wordt ondersteund door ritmische drums op de achtergrond, maar ook aan ‘Torrent,’ dat wordt gekenmerkt door intense drumpartijen die even plotseling stoppen als ze zijn begonnen.

Naast de Engelstalige nummers zingt Ásgeir sommige gelukkig ook in het IJslands, waarbij je merkt dat hij hier meer gevoel in kwijt kan. Zo worden onder andere ‘Nú hann blæs’ en ‘Samhljómur’ ten gehore gebracht. Maar dan loopt de show helaas al ten einde en geven de mannen na ‘Torrent’ een gezamenlijke buiging, alvorens het podium te verlaten. Het publiek heeft er duidelijk nog geen genoeg van, en terwijl de zaal nog steeds voor een groot deel in het donker is gehuld klinkt er een daverend applaus. We worden hiervoor beloond met één laatste nummer, ‘On That Day’, waarbij Ásgeir alleen met zijn elektrische gitaar op het podium staat. Een waardige afsluiter van een muzikaal mooie avond.