Natural Child @ Rotown, Rotterdam

Het lijkt voor garagebands een must te worden: tekenen bij het hippe cassettebandjeslabel Burger Records. Natural Child deed het eerder dit jaar voor derde plaat Dancin’ With Wolves, wat misschien de reden is geweest voor hun bescheiden doorbraak. Op die plaat doen ze wat ze al een aantal jaar doen: onvervalste country maken met een scherp randje. Op het nieuwste album klinkt dat door de toevoeging van een toetsenist en pedal steel9gitarist al heel wat gelikter dan op voorgangers Hard in Heaven en For the Love of the Game. Vanavond staan ze in Rotown om een en ander ten gehore te brengen.

Dat wat opgeschoonde geluid van het nieuwste album voert vanavond de boventoon, want ook de nieuwe toetsenist is aanwezig, die in vrijwel elk nummer aan bod komt. Ook bij het handjevol nieuwe nummers dat de band laat horen spelen de toetsen een grote rol. Je zou het een volwassener geluid kunnen noemen, maar de muziek van de band uit Nashville, Tennessee is en blijft vaak ironisch en vol van zelfspot. Dat blijkt altijd uit de teksten (‘I got the country hippie blues / I got my hat and my cowboy shoes / I’m a man that most women desire’) maar vaak ook uit de instrumentatie, waarbij je soms niet weet of het serieus bedoeld is of een parodie vormt op de muziek van bijvoorbeeld J.J. Cale of Willie Nelson. Of het nou serieus is of niet, feit blijft dat Natural Child live gewoon een ontzettend strakke band is. Dit ondanks technische problemen (zowel de versterker van de gitarist en toetsenist valt een keer stil) en een – onterecht – slechts halfvolle zaal. Het publiek dat vanavond wel aanwezig is wordt gelukkig getrakteerd op een strakke show waarbij de band langzaam opbouwt naar een stevig einde.

De band begint nog erg rustig, en ook de wat snellere nummers op Dancin’ With Wolves worden vanavond juist wat langzamer gespeeld. Bij ‘Don’t The Time Pass Quickly’ is dat nog niet zo’n probleem, maar tijdens ‘Firewater Liquor’ lijkt het publiek in de zaal het allemaal wat te gezapig te vinden. Op de plaat vormt dat nummer juist een spannend intermezzo, maar de langzamere variant die vanavond wordt gespeeld resulteert erin dat bezoekers zelfs vooraan meer aandacht voor elkaar lijken te hebben dan de band.

Het lijkt allemaal de bedoeling te zijn, want Natural Child blijft gestaag sneller spelen naarmate het concert vordert, en krijgt op die manier toch steeds meer mensen mee in enthousiast dansen. De band vervalt steeds vaker in korte jamsessies waarbij de gitarist en toetsenist elkaar afwisselen met hun solo’s, en ook de drummer begint zijn instrument steeds harder en sneller onder handen te nemen. Tel daarbij op dat het viertal hun stevigste nummers, ‘B$G P$MP$N’ en ‘Crack Mountain’ (‘I just wanna smoke crack with my friends!’) bewaren voor het laatst, en Natural Child eindigt een set die net iets te rustig begon alsnog vol energie, en het publiek is ze -terecht- dankbaar.