Lonely The Brave

Door Jeffrey Zweep 17 september 2014 Reacties staat uit voor Lonely The Brave

Begin dit jaar was er één band en één band alleen die met de titel ‘Beste Eurosonic-show’ naar huis mocht: Lonely The Brave. De Britten leverden rond die periode de Backroads EP af en op basis daarvan ging het hard. Heel hard. Nu is daar eindelijk een volledige plaat, The Days War. Wij spraken gitarist Mark Trotter en drummer Gavin ‘Mo’ Edgeley afgelopen zomer over zowel de plaat als de EP, de drukte en de diverse invloeden.

Het gaat goed met de heren van Lonely The Brave. Gavin: “Ja, het festivalseizoen zorgt voor een drukke periode, met grote namen hoor: Download, Glastonbury, Reading & Leeds. Echt de grote Britse festivals.” Mark:  “We speelden in Duitsland ook op grote festivals; Rock Am Ring, Rock In Park. Dus ja, druk.” Denken jullie niet dat het ‘te snel’ gaat? Ik bedoel, begin dit jaar stonden jullie nog op Eurosonic en nu echt de grote festivals van Europa. Mark: “Ja, wel een beetje. Maar het zijn wel dromen die uitkomen.  En is het ook nog druk bij onze shows, dus dat is ook erg tof. Soms wel een beetje ‘eng’ hoor, het meeste is op basis van één EP, meer niet.”

Moeten jullie je soms in de arm knijpen om te kijken of het wel echt is? Gavin: “Ja precies, dat doen we wel hoor. En soms is het ook wel goed om even uit de drukte te stappen en terug te kijken.” Is het zo druk dan, is het een achtbaanrit? Gavin: “Zo voelt het wel ja. Ik vind het soms echt lastig om terug te kijken of in m’n arm te knijpen, zo druk is het soms.” Mark: “Van mij mag het wel drukker zijn hoor.” Gavin: “Dat wel, maar vooral omdat je dan in een flow terechtkomt dat je niet meer hoeft na te denken. Maar we klagen niet hoor!” En dat alles op basis van één EP met vier nummers. Krankzinnig. Gavin: “En één van de tracks was een cover, dus eigenlijk maar drie eigen nummers. Maar, ja. Krankzinnig inderdaad.” Mark: “We wilden het liefst alle andere nummers zo snel mogelijk laten horen natuurlijk, maar dat kon gewoon niet.”

Maar de EP, is dat Lonely The Brave in vol ornaat of is The Days War dat? Mark: “Zeker weten The Days War. Backroads was een goede indicatie van ons als band, van wat we kunnen. Maar The Days War is veel meer een geheel en dat is voor mij ook het mooie aan een volledige plaat. Er zit een flow in, we nemen soms gas terug.” Die flow van de plaat, was dat de bedoeling? Mark: “We hebben de nummers niet in een bepaalde volgorde geschreven, maar toen we met de tracklisting bezig waren was er voor ons maar één volgorde mogelijk, juist omdat het deze flow meebracht.” Gavin: “Het kon gewoon niet anders.”

Jeffrey1

Wat kunnen jullie vertellen over de sound van de plaat? Mark: “We hebben niks gepland, want we hadden geen geld. Helemaal niks. We sliepen soms bij de ouders van één van ons, of in de studio. We hadden het dus echt niet breed. We leefden heel basic, misschien dat daardoor de sound ook heel basic is. Niet alleen dat, want we hadden dus ook geen geld om meer dan een basic productie te veroorloven. Verder houden we allemaal niet van bands die hun platen niet live kunnen spelen, omdat er zoveel in de studio aan geknutseld is.”

Even iets anders, want ik zie veel Biffy Clyro-vergelijkingen in recensies. Dat zullen jullie ongetwijfeld ook gelezen hebben. Wat vinden jullie daarvan? Mark: “Dat men ons vergelijkt met Biffy? Dat snap ik dus niet. Niet negatiefs tegen die band hoor, maar die lui hebben een andere sound vind ik. Ik snap het gewoon niet. ” Gavin: “Ik dus ook niet.” Mark: “Weet je wat ik denk dat het is? Van alle melodische rockbands is Biffy Clyro op dit moment de grootste en bekendste, dus als journalisten dan toch een band moeten noemen waar ze ons mee kunnen vergelijken, dan maar Biffy Clyro.” Een luie vergelijking wellicht? Mark: “Misschien. Nogmaals, ik vind het niet erg.” Gavin: “Ik zie het stiekem ook wel als een compliment.” Zijn er dan bands waar jullie wel mee vergeleken willen worden? Mark: “Er zijn maar een paar bands waar we allemaal ‘fan’ van zijn: Pearl Jam, The National, Deftones en This Will Destroy You.” Gavin: “Onze Big Four.” Mark: “Dus als iemand ons ziet als een combinatie van vier bands, dan zijn we helemaal in onze nopjes.”

Wat denken jullie wat de toekomst gaat bieden voor jullie als band? Mark: “We hebben geen blauwdruk gehad voor ons als band, niet qua sound en ook geen meerjarenplan. We willen gewoon muziek maken. Als dat het is, als het daarbij blijft, dan ben ik de meest blije man op aarde.” Gavin: “Is dat niet voldoende?” Muziek houdt je op de been? Mark: “Ja, absoluut. Ik zou niet anders willen. Als ik geen muziek speel, dan luister ik muziek. Ze zeggen toch ook niet voor niets ‘Music will save your life’ en dat klopt.” Gavin: “Ik zou niet eens weten wat ik anders zou moeten doen als ik niet in deze band zat.” Goed, laatste vraag. Wat is jullie schoenmaat? Gavin: “Maat 44.” Mark: “46.” Gavin: “Ik kan alleen maar zwarte Vans dragen.” Mark: “Ik draag het liefste zwarte All Stars.” Gavin: “Ja, die heb ik ook gehad, maar die kan ik niet dragen. Want het zijn geen zwarte Vans, haha!”

Je kunt geen reactie achterlaten.