Ani DiFranco @ Paradiso, Amsterdam

De optredens en de muziek van Ani DiFranco zijn eigenlijk al jaren hetzelfde, en waarom ook knoeien aan een formule als deze kennelijk werkt? Haar staccato gitaarspel en vaak diepe en betekenisvolle teksten trekken nog altijd een trouwe schare fans naar de concertzalen. Paradiso is vanavond niet uitverkocht, maar de mensen die wel de moeite genomen hebben een kaartje te kopen staan er met volle overgave.

De discografie van de zangers is op zijn zachts gezegd imposant te noemen. Studioalbums, livealbums, compilatiealbums je moet flink scrollen wil je het einde van de lijst bereiken. Haar laatste toevoeging Allergic To Water is, soort van, af. Het is in digitale vorm al wel te koop maar qua vormgeving van het boekje etc. moet er nog wat aan gebeuren, vandaar de korting bij de merchandise-stand, zo zegt de zangeres.

img_7420

Je hebt van die artiesten die op een podium als een vis in het water zijn, DiFranco is één van die artiesten. Haar persoonlijkheid bubbelt en bruist, het gemak waarmee ze het publiek adresseert, de manier waarop ze anekdotes vertelt, ze heeft het publiek al voor zich gewonnen zonder ook maar een noot gespeeld te hebben.

Door het overdadige aanbod aan albums is het maar afwachten of de nummers die op je wenslijstje staan voorbij komen die avond. Als DiFranco vraagt of het publiek nog vragen heeft wordt deze gelegenheid dan ook aangegrepen om verzoeknummers op de zangeres af te vuren. Zo komen ‘Swan Dive’ en in de toegift ‘Gravel’ voorbij.

img_7366

Verder uiteraard vanavond ruimte voor werk van haar laatste album. Zo vertelt DiFranco voor ze het nummer ‘Mariachi’ (lief, zomers, signatuur-DiFranco) inzet hoe het de bedoeling was dat Willie Nelson op het nummer mee zou spelen maar dit toch niet deed (iets met zenuwen, het juiste moment van de artiest benaderen, en een tourbus die voor haar neus wegreed) en of we in het instrumentale stuk Nelson er zelf even bij willen denken. ‘Rainy Parade’ (tempo slaapliedje, warme vocale met prachtige uithalen), ‘Careless Words’ (staccato), ‘Allergic To Water’ (folky, scherp en poëtisch), ‘Genie’ (dynamisch). Duidelijk wordt dat DiFranco het de laatste jaren qua teksten wat dichter bij huis zoekt en minder de barricade opgaat. De strijdlust heeft plaatsgemaakt voor huiselijke warmte.

img_7501_1

DiFranco is geen artiest die zichzelf iedere keer opnieuw uitvindt, haar optredens zijn solide. Goed, maar niet vernieuwend, je weet van te voren wat je krijgt. Het is vooral haar sprankelende persoonlijkheid en de prachtige nummers welke er voor zorgen dat je iedere keer toch weer terug komt, ook al is het weer meer van hetzelfde. Ani DiFranco-optredens zijn als bijkletsen met een oude vriend of vriendin, warm en vertrouwd, en dat was het gevoel dat vanavond overheerste.