Dry The River – Alarms In The Heart

Door Chantal Koolhaas 18 september 2014 Reacties staat uit voor Dry The River – Alarms In The Heart

Dry The River - Alarms in the Heart (115x115)(Album – Transgressive ) In 2012 maakte Dry The River furore met hun debuutalbum Shallow Bed. De melodieuze folkrock van de Britten gooide hoge ogen. Twee jaar later heeft Will Harvey, die onder andere de viool bespeelde, de band verlaten om andere projecten te verwezenlijken en hebben de overige vier mannen opvolger Alarms In The Heart uitgebracht, dat is geschreven en opgenomen in IJsland.

Wat in eerste instantie belangrijk is om op te merken, is dat het een plaat is die naar meer keer luisteren steeds beter wordt. Zeker wanneer je het – bewust of onbewust – vergelijkt met de voorganger, wordt na de derde luisterbeurt duidelijk dat de mannen het trucje niet zijn verleerd. De opbouw van de verscheidene nummers zit nog even goed in elkaar, al mist het een klapper als ‘No Rest’ en ‘Lion’s Den’, die de luisteraar geheel weten mee te slepen. Alarms In The Heart is in die zin wat minder uitbundig en misschien ook wel iets droeviger.

De emotie die Dry The River zo sterkt komt in ieder geval in vele nummers terug. Zo is er ‘Vessel’, waarbij je als luisteraar gepakt wordt door de strijkinstrumenten en de falsetstem van Peter Liddle, bevangen door emotie. Die stem is ook in ‘Roman Candle’ een belangrijk component, waarin hij scherp afsteekt tegen die van Emma Pollock, een Schotse singer-songwriter met een fijne, donkere stem. Dan is er ook nog ‘Everlasting Light’, die het dichtst in de buurt komt van de topstukken van de debuutplaat. Het nummer is enigszins onheilspellend door de snerpende gitaargeluiden, die in grauw contrast staan met de zang van Liddle en de solide drumpartijen van Jon Warren.

Het zijn deze contrasten in de instrumentatie en de wisselende melodielijnen die de plaat zijn charme geven. Krachtige drums worden hierbij afgewisseld met gitaren, die folkmuziek zo herkenbaar maken, zoals in ‘Gethsemane’. De plaat wordt uiteindelijk afgesloten met het 11 minuten durende ‘Hope Diamond’. Hierin wordt de muziek steeds krachtiger, tot er na drie minuten alleen nog sluimerende elektronica is te horen, die ruim drie minuten aanhoudt. Wanneer het nummer vervolgens herpakt, wordt het album hiermee ingetogen afgesloten. En dat is zonde, want zo dooft de plaat als een nachtkaars uit en doet het afbreuk aan een verder prima album.


Je kunt geen reactie achterlaten.