Incubate 2014: dag 4

Door Jeffrey Zweep 19 september 2014 1

Na een fantastische maandag, met Nadja als hoogtepunt, zijn we na een paar dagen pauze weer op Incubate. Met het weekend voor de deur brengt deze donderdag zowel culthelden, elektronicameisjes als bebaarde rockers. We zijn benieuwd.

We trappen af bij het Franse eenvrouwsproject Chicaloyah in Paradox, waar het bij aanvang angstig stil is. Dat dit aan Alice Dourlen zelf ligt is absoluut een mogelijkheid, want ze ontpopt zich als een ware duizendpoot. Door de vervreemdende snaarinstrumenten (die overigens gewoon uit een doosje komen), krakende percussie en bijna hijgende vocalen klinkt het begin van de set bijna occult, alsof Satan zelf opgeroepen wordt. En steeds wanneer je Dourlens project in een bepaald hokje wilt schuiven doet ze iets wat je niet verwacht. De drumsamples die in een keyboard geüpload zitten, de hammondgeluiden die drie minuten later uit datzelfde keyboard komen (die die boel overigens weer sacraal doen klinken) en dat moment dat ze het publiek op het verkeerde been zet en bijna poppy (zei iemand zuchtmeisje?) klinkt. Dit is echt fantastisch.

In de Midi is het tijd voor een levende legende. Een cultheld. Want zo kan je King Buzzo van Melvins absoluut wel noemen. Akoestisch, met dus alleen een gitaar, is het wellicht wat vervreemdend, maar de manier waarop hij in z’n eigen  muziek opgaat is lovenswaardig. Door de set te openen met Melvins’ klassieker ‘Boris’ heeft hij gelijk de aandacht van het publiek te pakken en door Alice Cooper’s ‘Ballad of Dwight Fry’ hierna te spelen, is het eigenlijk al een gewonnen race. Buzzo speelt eigen nummers, Melvins-covers en vertelt tussendoor verhalen. Verhalen over die ene keer dat hij Iggy Pop in Frankrijk zag spelen na Weezer en Iggy er na twintig minuten mee ophield. Verhalen dat hij iemand in een rolstoel een flinke dreun verkocht of dat z’n vrouw hem soms voor gek verklaart dat hij tussen de nummers door verhalen vertelt. De frontman van de Melvins ontpopt zich als een ware entertainer en dan speelt hij naar mate het einde in zicht komt ook nog eens ‘Hooch’.

Door naar 013 voor wat electro. Vandaag is het de eerste dag dat de Tilburgse zaal gebruikt wordt en bij binnenkomst valt vooral het derde en kleinste podium in het pand op: die staat namelijk in de foyer. Al kan je daar tijdens de kneiterharde set van Puce Mary eigenlijk ook niet omheen. Een groter keuzeprobleem vindt plaats: Stellar Om Source in de Kleine Zaal of Holly Herndon in de Jupiler Zaal? We kiezen voor eerstgenoemde, maar niet nadat op Twitter het verhaal rondgaat dat de Facebook-pagina van ondergetekende in vol ornaat in beeld kwam tijdens de set van Herndon. Hebben we dat mooi gemist, verdraaid. Nee, dan Stellar Om Source. Voorzichtig begint men tijdens deze set voor het eerst in onze aanwezigheid te dansen tijdens Incubate, zeker nadat de set in de naastgelegen Jupiler Zaal klaar is en de Kleine Zaal wat voller stroomt. Maar of het echt goed is? Mwah.

Dat kunnen we ook zeggen over Gazelle Twin, het project van Elizabeth Bernholz. Met haar blauwe H&M-hoodie en huidskleurpanty over het hoofd probeert ze zichzelf een bepaald imago aan te naaien, maar muzikaal is het vrij matig. Het is wat duister en avant-garde, maar door de setting in de Foyer valt het geheel redelijk tegen. Komt ook nog bij dat de beats soms wel erg simplistisch zijn. Terug naar de Midi, waar de Duitsers van Kadavar net begonnen zijn en de solo’s en riffs je om de oren vliegen. Dit is psychedelische stoner rock zoals wij het lusten! De solo’s zijn voor de puristen en de riffs doen de broekspijpen van de vele baggy jeans in de zaal trillen. De drums klinken alsof er een kudde buffels vanaf de ene kant de theaterzaal in draven en de baspartijen doen denken aan een buldozer die vanaf de andere kant naar binnen walst. Het publiek zit er middenin en smult er terecht van. Wat een heerlijke manier om de nacht in te gaan.

Eén reactie »