Hiss Golden Messenger – Lateness Of Dancers

Door Daan Krahmer 21 september 2014 Reacties staat uit voor Hiss Golden Messenger – Lateness Of Dancers

HissGoldenMessengerLateness_1410904250(Album – Merge) Met overtuigende festivalshows op onder meer Le Guess Who May Day? en het Valkhof Festival zijn de ogen in Nederland langzaam maar zeker steeds meer gericht op MC Taylor, beter bekend als Hiss Golden Messenger. Met de kwalitatief sterke alternatieve countryplaten Bad Debt (2010), Poor Moon (2012) en Haw (2013) wist de Amerikaanse singer-songwriter langzaam een voorzichtige fanbase in de lage landen op te bouwen. Hoewel we dat “voorzichtige” binnenkort misschien wel weg kunnen strepen. Met het vijfde album Lateness of Dancers kan de buzz rondom Taylor namelijk zomaar eens grotere vormen gaan aannemen.

Het is namelijk alweer eventjes geleden dat er zo’n sterke alt-countryplaat als Lateness of Dancers verscheen. Met grote precisie worden elementen uit blues, country, jazz, folk, soul en gospel vakkundig aan elkaar geweven tot iets nieuws. Hoewel nieuws? In deze negen warme, rootsy liedjes schuilen voortdurend oude helden als Paul Simon, Bob Dylan en Bruce Springsteen. Dat is nergens storend. Daarvoor zijn er simpelweg veel te veel goede liedjes te vinden op Lateness of Dancers. Luisterliedjes die vol compassie even hartverwarmend als intens gebracht worden.

Dat intense is mede het gevolg van de rauwe, hese folkstem van Taylor. Een allesomvattend en krachtig geluid dat veel sfeer met zich meebrengt. Vanaf de countryachtige opener ‘Lucia’ wordt er een sfeer gecreëerd die je als luisteraar meteen op je gemak stelt. Tijdens de veertig minuten die volgen is dat niet anders. ‘Mahogany Dread’ en ‘Saturday’s Song’ zijn goed geschreven liederen met prettig nostalgische elementen en The War On Drugs-achtige gitaarpartijen. Maar Taylor bewaart zijn cool voor later. Tijdens het intense en voortreffelijk vastgelegde ‘Lateness of Dancers’ (dat al enige tijd op het live-repertoire prijkt) wordt het kippenvel duimendik op de armen gezongen, waarna hij vervolgens onderkoeld verder gaat met het bluesy ‘I’m A Rave’ dat op een zompige manier wordt gebracht.

Alle tien de liedjes op Lateness Of Dancers zijn goed en worden van tijd tot tijd zelfs uitmuntend gebracht. Nieuw is het niet, maar net zoals andere recente artiesten als Daniel Romano en Charles Bradley die oude genres als respectievelijk country en soul nieuw leven inbliezen met eigentijds materiaal, doet Taylor dat met de alternatieve country en folk. Deze plaat staat garant voor een goed humeur en laat zich kennen als een ultieme plaat voor een uitgebreide road-trip. Met de derde sterke plaat op rij kan Taylor voortaan in één adem genoemd worden met hedendaagse grootheden in het genre als Will Oldham, Bill Callahan en The Tallest Man In Earth. Een prestatie op zich.

Je kunt geen reactie achterlaten.