Paceshifters – Breach

Door Liv Krake 24 september 2014 Reacties staat uit voor Paceshifters – Breach

(Album – Goomah Music) Net op het moment dat je die talloze nieuwe rockbandjes met vaak dezelfde sound even zat bent, komt daar de nieuwe plaat van Paceshifters om de hoek kijken. De heren uit Wijhe stonden deze week nog bij De Wereld Draait Door, hebben afgelopen zomer tientallen festivals gedaan en hebben een prima clubtour op de planning staan. Met het nieuwe Breach bewijzen ze dat dit meer dan verdiend is.

De drie jonge honden zijn al een hele tijd bezig met muziek. Ze hebben al twee albums op zak Home (2012) en One For The Road (2010), maar lijken dit jaar met Breach pas echt te kunnen rekenen op nationale bekendheid. Dat de benoeming van 3FM’s Serious Talent daar parten in heeft gespeeld, is duidelijk. Single ‘Drone’ was niet meer van de radiozender af te slaan. Deze opener van de plaat luistert lekker weg en doet instrumentaal gezien hier en daar wat aan Foo Fighters denken. Dit wordt echter door de karakteristieke, rauwe stem van Paul Dokman gelijk rechtgezet. Verdiend een terugkerend plekje op de Nederlandse radio. Dit geldt ook voor het meer poppy ‘Cross Your Mind’, een toegankelijke hitpotentie-track met lekkere drums, kalme vocalen en ‘gevoelige’ teksten: “I feel you slipping through my fingers, do I even cross your mind?”

Het mag ook nog wel wat harder, wat ruiger. Gelukkig doen de heren dat ook: in ‘Nothing You Can Do’ (inclusief hard volume-waarschuwing met een knipoog voorafgaand aan de track) en vooral in ‘Dancing With The Devil’ is weer die oude sound van raggende gitaren en ruige, schreeuwerige vocals te horen. Even een revival naar de eerdere platen. Wat een energie knalt ervan af! Ook ‘Born’ lijkt in eerste instantie hiertussen thuis te horen met een hard intro en een energiek en meeslepend refrein. Het is eerder een soort rockballad te noemen: rustige, doordachte coupletten met pure zang en knallende refreinen met een heel fijn slot. Man, wat zijn die vocals sterk.

Met het emotionele ‘Memories’ gaan we weer even terug in het rijtje van ‘Drone’ en ‘Cross Your Mind’. Het zijn stuk voor stuk lekker luisterende nummers met hitpotentie. Hoewel ze dus ietwat commercieel genoemd mogen geworden, passen ze perfect op de plaat. Er is een goede balans tussen de hardere tracks en deze nummers gevonden. ‘Memories’ is één van de mooiste hitjes van Breach. De teksten komen niet alleen enorm hard binnen, ze geven in combinatie met de opzwepende drums en de rauwe vocalen van Paul en hier en daar van Seb in het refrein enorme kippenvel.

Soms vraag je je af of het beter kan. Paceshifters had bijvoorbeeld al twee fantastische albums afgeleverd. Toch flikken ze het weer: Breach is meer dan een aanwinst in de Nederlandse muziekscene. Er zit iets meer variatie in de muziek, iets meer toegankelijkheid en er is toch nog een eigen sound. Dat was blijkbaar net dat extraatje dat de band nodig om toe te treden tot de wereld der ‘Bekende Nederlandse Bands’. Petje af.


Je kunt geen reactie achterlaten.